Ustawa z dnia 10 maja 1921 r. o regulowaniu podatków od spożycia, zużycia, względnie produkcji na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

Upoważnia się Radę Ministrów do regulowania podatków od spożycia, zużycia, względnie

produkcji, w sposób, oznaczony w art. 2 niniejszej ustawy, o ile te podatki zaprowadzone

zostały na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej przez b. rządy zaborcze w drodze ustawodawczej,

Regulacja, wymieniona w art. 1, ma obejmować: 1) zrównanie stawek na całym obszarze

Rzeczypospolitej, 2) rozszerzenie ustaw, obowiązujących w poszczególnych dzielnicach,

w miarę potrzeby również i na inne dzielnice Rzeczypospolitej, 3) uchylenie obowiązujących

w poszczególnych dzielnicach ustaw i rozporządzeń, 4) podwyższanie obecnych stawek

do wysokości, odpowiadającej stosunkowi procentowemu podatku z lat 1912 - 1913 i 1914

do ówczesnej ceny sprzedażnej odnośnego artykułu, oraz odpowiednie podwyższenie grzywien

i kar pieniężnych, przewidzianych w odnośnych ustawach.

Wprowadzone w życie na mocy niniejszego upoważnienia zmiany w opodatkowaniu winny

być przedłożone Sejmowi do zatwierdzenia w przeciągu trzech miesięcy od daty danego

rozporządzenia.

Przeprowadzenie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu, zaś na obszarze b.

dzielnicy pruskiej - Ministrowi b. Dzielnicy, Pruskiej.

Niniejsza ustawa wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia i traci moc obowiązującą z

dniem 31 grudnia 1921 roku.