Ustawa z dnia 18 marca 1921 r. w przedmiocie nadzwyczajnego dodatku do stałej pensji dla weteranów 1831, 1848 i 1863 roku.

Weteranom powstań z 1831, 1848 i 1863 r., pobierającym stałą pensje, na zasadzie ustawy

z dnia 2 sierpnia 1919 r. o stałej pensji dla weteranów powstań 1831, 1848 i 1863 r.

(Dz. Pr. № 65, poz. 397), uzupełnionej ustawą z dnia 18 grudnia 1919 r. (Dz. Ust.

z 1920 r. № 2, poz. 4), ustawą z dnia 8 czerwca 1920 r. (Dz. Ust. № 50, poz. 306)

i ustawą z dnia 9 lipca 1920 r. (Dz. Ust. № 61, poz. 385) przyznaje się, począwszy

od dnia 1 stycznia 1921 r., na czas trwania wojną wywołanych stosunków ekonomicznych,

nadzwyczajny dodatek do pobieranej pensji w kwocie 1.500 marek miesięcznie.

Wdowom po weteranach 1831, 1848 i 1863 r., pobierającym pensje na mocy wyżej wspomnianych

ustaw przyznaje się, począwszy od dnia 1 stycznia 1921 r., na czas trwania wojną wywołanych

stosunków ekonomicznych, połowę sumy dodatku, ustalonego artykułem 1.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.