Ustawa z dnia 4 marca 1921 r. zmieniająca art. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1919 r. w przedmiocie darowania odszkodowań i nawiązek za przestępstwa leśne.

Art. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1919 r. w przedmiocie darowania odszkodowań i nawiązek

za przestępstwa leśne (Dz. Ust. z 1920 r. № 2, poz. 10) otrzymuje brzmienie następujące

„

Nawiązki w sumie podwójnej wartości samowolnie wyciętego, uszkodzonego lub zabranego

drzewa, lub materjałów leśnych, jako też bezprawnie przygotowanych materjałów drzewnych,

które zostały użyte na odbudowę zagród, zniszczonych przez wojnę (art. 627 cz. i k.

k.), tudzież przewidziane w art. 627 cz. II k. k. pojedyncza wartość tychże, są darowane

i drzewo nie ulega odebraniu i zwróceniu Skarbowi Państwa, o ile przestępstwo popełniono

w lasach państwowych przed dniem 8 lutego 1919 r. zaś w powiatach augustowskim, suwalskim,

sejneńskim, sokólskim, białostockim oraz na kresach wschodnich przed dniem 1 listopada

1919 r., nawet w tych wypadkach, gdyby prawomocne wyroki nie zostały wykonane

”

.

Ustawa niniejsza obowiązuje z chwilą jej ogłoszenia.

Wykonanie tej ustawy powierza się Ministrom: Sprawiedliwości Rolnictwa i Dóbr Państwowych

tudzież Skarbu.