Ustawa z dnia 15 lipca 1920 r. w przedmiocie rozciągnięcia obowiązujących przepisów o nadzwyczajnych dodatkach drożyźnianych dla emerytów cywilnych oraz wdów i sierot po nich na emerytów wojskowych oraz wdowy i sieroty po nich.

Moc ustawy z dnia 5 marca 1920 r. „w sprawie zmiany ustawy z dn. 31 lipca 1919 r.

(Dz. Pr. № 65, poz. 392) oraz ustawy z dnia 8 stycznia 1920 r. (Dz. Ust. № 4, poz.

18) o przyznaniu dla cywilnych emerytowanych funkcjonarjuszów państwowych, kolejowych,

dla nauczycieli szkół powszechnych, średnich i wyższych, jak też dla wdów i sierot

po nich oraz księży emerytów nadzwyczajnego dodatku drożyźnianego” (Dz. Ust. № 23,

poz. 127, rok 1920) rozciąga się na byłych wojskowych oficerów, duchownych, urzędników

wojskowych i szeregowców b. armji rosyjskiej i austrjackiej, o ile pobierają ze Skarbu

emeryturę lub zasiłki z tytułu służby swej w armjach odnośnych państw zaborczych,

oraz na wdowy i sieroty po nich, o ile te ostatnie pobierają ze Skarbu pensję wdowią

lub sierocą z tytułu służby ich mężów albo ojców w jednej ze wspomnianych wyżej armji.

Uchwałę Sejmu Ustawodawczego z dnia 1 lipca 1920 roku, by, rozpocząwszy od miesiąca

czerwca 1920 r. do czasu wejścia w życie uchwalić się mającej przez Sejm ustawy emerytalnej,

wypłacano co miesiąc dotychczasową emeryturę, względnie pensję wdowią i sierocą, rentę,

lub dar z łaski wraz ze wszystkiemi przypadającemi dodatkami drożyznianemi w podwójnej

wysokości, - rozciąga się na b. wojskowych b. armji rosyjskiej i austrjackiej, o ile

pobierają ze Skarbu Polskiego emeryturę lub zasiłki z tytułu służby swej w armjach

odnośnych państw zaborczych, oraz na wdowy i sieroty po nich, o ile te ostatnie pobierają

ze Skarbu Polskiego pensję wdowią lub sierocą z tytułu służby ich mężów lub ojców

w jednej ze wspomnianych wyżej armji.

Ustęp b. art. 5 ustawy z dnia 31 lipca 1919 r. (Dz. Pr. № 65, poz. 392), rozszerzonej

ustawą z dnia 4 lutego 1920 r. (Dz. Ust. № 13, poz. 68) na emerytów wojskowych, traci

moc obowiązującą.

Wypłatę dodatku drażyźnianego, wymienionego w art. 1 niniejszej ustawy, uskuteczniać

należy, począwszy od dnia 1 stycznia 1920 r.

Wypłatę emerytur w podwójnej wysokości, wymienioną w art. 2 niniejszej ustawy, uskuteczniać

należy od dnia 1 czerwca 1920 r.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.