Ustawa z dnia 14 lipca 1920 r. o rozszerzeniu właściwości sądów pokoju w sprawach cywilnych.

Art. 2 ust. 1 p. a, c, d przepisów przechodnich do ustawy postępowania cywilnego (Dz.

Urz. Depart. Spraw. T. R. S. Król. Pol. № 1) otrzymuje brzmienie następujące

„

a)

sprawy, których przedmiot nie przenosi marek polskich trzydziestu tysięcy

”

,

„

c)

żądania zabezpieczenia dowodów w sprawach, jeczcze nie wytoczonych, bez ograniczenia

sumy

”

,

„

d)

sprawy dziełowe, dotyczące drobnej własności ziemskiej i mieszczańsko rolnej, jeżeli

majątek, działom ulegający, nie przenosi 60 morgów nowopolskich ziemi i nie ma tam

żadnych przedsiębiorstw przemysłowych ani budynków, oprócz niezbędnych w zwykłem gospodarstwie

rolnem, bez względu na wartość inwentarzy i ruchomości, jeżeli przytem należące do

spadku kapitały nie przenoszą marek polskich 50.000

”

.

Art. 2 ust. 1 przepisów przechodnich do ustawy postępowania cywilnego uzupełnienia

się przez następujący przepis jako punkt e)

„

sprawy o upoważnienie kobiet zamężnych (art. 1653 ust. post. cyw.), o ile wartość

przedmiotu może być określona i nie przenosi marek polskich dziesięciu tysięcy, przyczem

do sądów pokoju nie ma zastosowania art. 1659 ust. post. cyw.

”

Ustawa niniejsza obowiązuje od 1 października 1920 r.

Nieukończone przed tym dniem w sądach okręgowych sprawy, które według postanowień

niniejszej ustawy należałyby do właściwości sądów pokoju, podlegają nadal właściwości

sądów okręgowych, o ile obie strony nie uczynią w ciągu dwuch miesięcy od daty wejścia

w życie tej ustawy zgodnego wniosku o przekazanie sprawy do sądu pokoju.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Sprawiedliwości.