Ustawa z dnia 15 lipca 1920 r. o zakazie wywozu zagranicę kruszców szlachetnych.

Zabrania się wywozu zagranicę kruszców szlachetnych we wszelkiej postaci, jako to

w monetach, sztabach i wyrobach oraz w stanie nieprzerobionym.

Każdy opuszczający granice Rzeczypospolitej ma prawo wywieźć następujące przedmioty

złote, srebrne lub platynowe do swego własnego użytku: 1) jedną obrączkę ślubną, 2)

jeden zegarek kieszonkowy ewentualnie z łańcuszkiem lub dewizką, 3) dwa pierścionki,

4) parę kolczyków.

W szczególnych wypadkach Minister Skarbu zezwolić może na wywóz zagranicę również

innych, w art. 2 niewymienionych wyrobów z kruszców szlachetnych.

Osoby, winne świadomego przekroczenia zakazu, wyrażonego w art. 1, bez względu na

to czyją własność stanowią wywożone przedmioty, podlegają: na obszarze b. dzielnicy

rosyjskiej i pruskiej karze więzienia do roku jednego i grzywny do 100.000 marek,

lub jednej z tych kar, (na obszarze zaś b. dzielnicy austrjackiej - karze aresztu

lub aresztu ścisłego do roku jednego oraz grzywny do 100.000 marek, lub jednej z tych

kar.

Niezależnie od powyższych kar można orzec również konfiskatę wywożonych przedmiotów.

Usiłowanie podlega tym samym karom.

Do orzekania w sprawach o wykroczenia przeciwko ustawie niniejszej powołuje się na

obszarze b. dzielnicy rosyjskiej sądy pokoju, na obszarze b. dzielnicy austrjackiej

- sądy okręgowe do spraw skarbowych, na obszarze b. dzielnicy pruskiej - sądy powiatowe.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości; na obszarze zaś b. dzielnicy pruskiej - Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej

w porozumieniu z Ministrami Skarbu i Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia. Jednocześnie traci moc obowiązującą

dekret z dnia 4 lutego 1919 r. o zakazie wywozu kruszców w monetach, sztabach i wyrobach

(Dz. Pr. № 13, poz. 144).