Ustawa z dnia 14 lipca 1920 r. o podwyższeniu podatku gruntowego na obszarze b. zaboru austrjacko węgierskiego.

Stopę procentową podatku gruntowego, obowiązującego na obszarze b. zaboru austrjacko-węgierskiego,

podwyższa się do wysokości 350% czystego dochodu katastralnego, poczynając od dn.

1 stycznia 1920 r.

Począwszy od wskazanego w art. 1 terminu, znosi się wymiar i pobór dodatków państwowych

do podatku gruntowego podług rozporządzeń cesarskich z dnia 28 sierpnia 1916 r. (Dz.

u. p. № 280) i 16 marca 1917 r. (Dz. u. p. № 124).

Posiadacze gospodarstw rolnych i leśnych, dla których roczny wymiar podatku gruntowego

wyniesie wedle niniejszej ustawy mniej niż 20 marek, są wolni od tego podatku, o ile

nie są obowiązani do płacenia podatku dochodowego.

Za podstawę do wymiaru należytości w myśl § 130 ustawy z dnia 9 lutego 1850 r. (Dz.

u. p. № 50) ma być przyjmowana, jako najniższa wartość nieruchomości, podlegającej

podatkowi gruntowemu, 4% krotna kwota podatku gruntowego w wysokości, określonej w

art. 1 niniejszej ustawy.

Postanowienia rozporządzenia cesarskiego z dnia 16 marca 1917 r. (Dz. u. p. № 124)

o ulgach w podatku gruntowym z powodu klęsk żywiołowych oraz rozporządzenia wykonawczego

z dnia 25 grudnia 1917 r. (Dz. u. p. № 516) pozostają nadal w mocy.

Uchyla się natomiast postanowienia § 3 ustawy z dnia 23 stycznia 1914 r. (Dz. u. p.

№ 14) oraz § 4 ustawy z dnia 24 maja 1869 r. (Dz. u. p. № 88) w brzmieniu ustawy z

dnia 28 marca 1880 r. (Dz. u. p. № 34).

Za podstawę do obliczania dodatków autonomicznych do podatku gruntowego służy wysokość

podatku gruntowego, określona w art. 1 niniejszej ustawy.

Wysokość obciążenia gruntowego dodatkiem do podatku na rzecz funduszu krajowego nie

ulega zmianie.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia i obowiązuje przez r. 1920

i 1921.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu.