Ustawa z dnia 11 maja 1920 r. w przedmiocie uznania nazwisk, przybranych podczas służby wojskowej.

Osoby wojskowe, które przed wejściem w życie niniejszej ustawy, podczas służby w formacjach

wojskowych polskich, lub w wojsku polskiem, przybrały inne nazwisko, a odznaczyły

się gorliwem pełnieniem obowiązków, mogą uzyskać uznanie przybranego, względnie zmianą

swojego poprzedniego nazwiska.

Zezwolenia na zmianę (uznanie przybranego) nazwiska udziela Naczelnik Państwa dekretem

na podstawie wniosku Ministra Spraw Wojskowych.

Proszący winien dołączyć do podania metrykę chrztu, względnie urodzenia, tudzież dokumenty,

wykazujące obywatelstwo Państwa Polskiego.

Minister Spraw Wojskowych sprawdzi używanie przez petenta przybranego nazwiska i zarządzi

zebranie wiadomości, dotyczących osoby petenta, jego przeszłości i służby wojskowej.

O ile Naczelnik Państwa na zmianę (uznanie przybranego) nazwiska zezwoli, Minister

Spraw Wojskowych zezwolenie ogłosi w Dzienniku Rozkazów Wojskowych i w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej, a Minister Spraw Wewnętrznych zarządzi, na wniosek Ministra

Spraw Wojskowych, adnotację w aktach stanu cywilnego.

Zmiana nazwiska petenta i osób, na podstawie zezwolenia do zmiany nazwiska uprawnionych,

staje się prawomocną dopiero z chwilą uskutecznienia wpisu, w aktach stanu cywilnego

każdej z tych osób.

Zezwolenie na zmianę nazwiska dotyczy także żony i dzieci petenta, które w chwili

uzyskania zezwolenia do pełnoletności nie doszły, a dzieci pełnoletnich tylko w tym

wypadku, jeżeli do prośby o zmianę nazwiska się przyłączyły.

Zstępni nieżyjących osób wojskowych, wymienionych w art. 1, mogą uzyskać zmianę nazwiska

z zachowaniem przepisów niniejszej ustawy.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Wykonanie tej ustawy poleca się Ministrom Spraw Wojskowych i Spraw Wewnętrznych, a

w b. dzielnicy pruskiej - Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej, w porozumieniu z Ministrami

Spraw Wojskowych i Spraw Wewnętrznych.