Ustawa z dnia 27 marca 1920 r. o kolejach w czasie wojny.

W czasie wojny wszystkie koleje żelazne podporządkowują się interesom obrony Państwa.

Władze kolei państwowych i prywatnych zobowiązane są do ścisłego współdziałania w

czasie pokoju z władzami wojskowemi w pracach przygotowawczych, dotyczących wojennej

sprawności sieci kolejowej.

Z chwilą ogłoszenia mobilizacji prywatne przedsiębiorstwa kolei żelaznych przechodzą

pod zarząd Ministerstwa Kolei i ich władze kolejowe stają się organami wykonawczemi

Ministerstwa.

Władze kolei państwowych i prywatnych, tudzież przedsiębiorstwa, pracujące w zakresie

kolejnictwa, są w czasie wojny zobowiązane: 1) do bezwzględnego wykonywania związanych

z celami wojennemi żądań powołanej do tego władzy wojskowej, 2) do dostarczania na

żądanie Ministerstwa Spraw Wojskowych potrzebnego taboru, parowozów, materjałów i

narzędzi kolejowych dla potrzeb kolejnictwa wojskowego.

Pomimo podporządkowania kolei żelaznych interesom obrony Państwa władze kolei państwowych,

prywatnych, tudzież przedsiębiorstw, pracujących w zakresie kolejnictwa - zatrzymują

pełną odpowiedzialność za fachowo-techniczne kierownictwo i sprawność podległej im

sieci kolejowej i przedsiębiorstw.

W wypadkach, w których sprawność władz kolejowych nie zaspakaja wymagań wojennych,

służy Ministrowi Spraw Wojskowych prawo wkroczenia w zakres ich działania i wydawania

zarządzeń obowiązujących we wszystkich sprawach, dotyczących transportów wojskowych.

Koleje żelazne, tak państwowe, jako też i prywatne - mogą być dekretem Naczelnika

Państwa w czasie wojny, lub wobec grożącego Państwu niebezpieczeństwa, poddane mocy

ustaw wojennych. W tym wypadku uważane są na kolejach wszelkie rozmyślne naruszenia,

lub zaniedbania obowiązków zawodowych, obniżające sprawność kolei, samowolne porzucenie

służby, wszelka agitacja mogąca przynieść szkodę ruchowi kolejowemu, lub wywołać chwilowy

zastój w tymże, oraz czyny zagrażające temu ruchowi-za przestępstwa przeciwko sile

zbrojnej Państwa i jako takie podlegają właściwości sądów wojskowych.

W czasie wojny każdy pracownik kolei państwowych i prywatnych aż do 50 roku życia,

o ile w myśl obowiązujących ustaw nie podlega obowiązkowi czynnej służby wojskowej,

może być odpowiednio do swych kwalifikacji i specjalności powołany do wojskowej służby

kolejowej. Nadto mogą być powołani i ci obywatele Państwa Polskiego, aż do 50 roku

życia, którzy

a)

byli pracownikami kolejowymi,

b)

choćby tylko czasowo w czasie wojny pozostawali w służbie kolejnictwa wojskowego w

któremkolwiek Państwie, albo

c)

mają fachowe wykształcenie, lub fachową praktykę w powyższej dziedzinie, o ile w myśl

obowiązujących ustaw nie zostali do czynnej służby wojskowej powołam.

Ilość i kategorję osób, które mają być powołane na mocy art. 7, tudzież wysokość poborów

ustali Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi Ministrami. W każdym

razie pobory te nie mogą być niższe, aniżeli to przewiduje ustawa z dnia 11 lipca

1919 roku, normująca stosunki służbowe funkcjonarjuszów państwowych podczas pełnienia

służby wojskowej (Dz. Pr. № 59 poz. 357).

Osoby w art. 7 wymienione składają z chwilą powołania przepisaną przysięgę i od tej

chwili stają się osobami wojskowemi, podlegają-cemi wojskowym władzom, ustawom, sądom

wojskowym.

Winni uchylenia się od obowiązków, w art. 7 określonych, podlegają karom, przepisanym

za uchylenie się od powszechnego obowiązku służby wojskowej.

Wykonanie niniejszej ustawy należy, do Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z

Ministerstwem Kolei Żelaznych i zainteresowanymi Ministrami.

Ustawa wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia. Z tym dniem traci moc obowiązującą

ustawa z dnia 2 sierpnia 1919 r. (Dz. Pr. № 65 poz. 396) o ile dotyczy pracowników

kolejowych, tudzież wszelkie inne ustawy, przepisy i zarządzenia, o ile są w sprzeczności

z niniejszą ustawą.