Ustawa tymczasowa z dnia 4 listopada 1919 r. o doraźnej pomocy dla bezrobotnych.

Każdy robotnik, bez różnicy płci i wieku, utrzymujący się jedynie z pracy najemnej

w przemyśle, handlu i komunikacji, jeżeli pozostanie bez pracy nie na skutek choroby,

inwalidztwa, służby wojskowej, trwania strajku lub okoliczności, powodujących w myśl

obowiązujących ustaw natychmiastowe wydalenie z pracy - i nie posiada własnego majątku

lub innych stałych lub niestałych dochodów, pozwalających mu utrzymać siebie i rodzinę

ma w miejscu swego stałego zamieszkania lub w miejscu utraty pracy prawo do zasiłku

ze strony Państwa wedle norm ustalonych niniejszą ustawą.

Kierownictwo akcją pomocy dla bezrobotnych należy do Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej.

Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej organizuje Powiatowe Komisje pomocy dla bezrobotnych,

które, podlegając we wszystkich swych czynnościach rozporządzeniom i kontroli Ministerstwa

Pracy i Opieki Społecznej, kierują w przydzielonym sobie terenie działania całą akcją

pomocy dla bezrobotnych. Działalność swą rozciąga Komisja na powiat, jego część lub

kilka powiatów, i rozstrzyga co do uprawnienia do pobierania zasiłków, jak również

co do sposobu wypłaty zasiłków samodzielnie, jednakże w ramach instrukcji ogólnych,

ustanowionych przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej.

Powiatowa Komisja pomocy dla bezrobotnych składa się z delegata, mianowanego przez

Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej, delegatów, mianowanych po jednym przez Ministerstwo

Robót Publicznych i Ministerstwo Przemysłu i Handlu, dwóch przedstawicieli Samorządu,

wybranych po jednym na wezwanie delegata Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej przez

Radę miejską i Sejmik powiatowy w siedzibie Powiatowej Komisji pomocy dla bezrobotnych,

oraz przedstawicie robotników i rzemieślników w liczbie, wynoszącej połowę członków

całej Komisji.

Przedstawiciele robotników i rzemieślników wyznaczeni zostają przez miejscowe związki

zawodowe parytetycznie i stowarzyszenia robotnicze oraz cechy na wezwanie delegata

Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej stosownie do liczby ich członków.

Przewodniczącym Powiatowej Komisji jest delegat Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej.

W razie powzięcia przez Komisję Powiatową uchwały sprzecznej z postanowieniami niniejszej

ustawy lub rozporządzeń i instrukcji ministerjalnych, przewodniczący Komisji może

wykonanie uchwały zawiesić i wówczas rozstrzyga Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej.

O ile do czterech tygodni od dnia powzięcia uchwały rozstrzygnięcie Ministerstwa nie

nastąpi, zawieszona uchwała zyskuje moc obowiązującą.

Każdy bezrobotny, ubiegający się o zasiłek państwowy, obowiązany jest zarejestrować

się w państwowym lub innym przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej za równorzędny

uznanym urzędzie pośrednictwa pracy oraz poddać się wszystkim zarządzeniom, wydanym

przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej oraz Powiatową Komisję pomocy dla bezrobotnych.

Wysokość zasiłku wynosi dziennie: w miejscowościach do 50.000 mieszkańców - dla robotnika

lub robotnicy 4 marki, dla żony, o ile osobno nie zarobkuje - 2 mk., na każde dziecko

niezaopatrzone 1 mk., razem jednak zasiłek nie może przekraczać 10 mk. dziennie; w

miejscowościach ponad 50.000 mieszkańców i w centrach przemysłowych bez względu na

ilość mieszkańców - dla robotnika lub robotnicy 5 mk., dla żony,

O ile ta osobno nie zarobkuje, 3 mk., na każde dziecko niezaopatrzone 1 mk., razem

najwyżej 12 mk. Dla terytorjum b. zaboru austrjackiego zasiłki powyższe wypłacane

będą do czasu ujednostajnienia waluty w tej samej ilości koron.

Powiatowa Komisja pomocy dla bezrobotnych może uchwalić zasiłek w całości lub częściowo

wyplacać w naturaljach. Wówczas Komisje Powiatowe wchodzą w porozumienie z miejskim

lub powiatowym Wydziałem zaopatrzenia i takiemiż urzędami aprowizacyjnemi celem zorganizowania

zaopatrywania bezrobotnych w przedmioty pierwszej potrzeby.

Czas trwania zasiłku rozpoczyna się w 14 dni po zarejestrowaniu się bezrobotnego w

przepisanym urzędzie pośrednictwa pracy i wynosi w ciągu jednego roku, licząc od dnia

otrzymania pierwszego zasiłku, najwyżej 13 tygodni.

Rząd ma prawo w wyjątkowych wypadkach dla pewnych miejscowości lub dla poszczególnych

osób i rodzin przedłużyć prawo pobierania zapomóg na czas do jednego miesiąca ponad

termin powyżej określony.

Wszystkie zasiłki, wypłacone na podstawie rozporządzenia ministerjalnego przed wejściem

w życie tej ustawy, nie zostają wliczone do określonego w tym artykule okresu 13 tygodniowego.

Robotnik traci prawo do pobierania przewidzianego w art. 9 zasiłku

a)

jeżeli zasiłek przez 13 tygodni wyczerpał;

b)

jeżeli porzucił pracę dobrowolnie z powodów, których Powiatowa Komisja pomocy dla

bezrobotnych, po zasiągnięciu opinji odnośnego związku zawodowego - nie uznała za

wystarczające;

c)

jeżeli otrzymał pracę conajmniej na przeciąg dwóch tygodni;

d)

jeżeli udowodniono, że w urzędzie pośrednictwa pracy lub powiatowej komisji dla bezrobotnych

podał nieprawdziwe dane co do warunków, uprawniających do pobierania zasiłków;

e)

jeżeli nie stosuje się do postanowień i przepisów wydanych przez Ministerstwo Pracy

i Opieki Społecznej, odnośny Urzęd pośrednictwa pracy lub Powiatową Komisję pomocy

dla bezrobotnych;

f)

jeżeli nie przyjmie pracy, zaofiarowanej mu przez Urząd pośrednictwa pracy w przedsiębiorstwach

strajkiem lub bojkotem nie objętych, na warunkach przez odnośne związki zawodowe uznanych

lub w danej miejscowości ogólnie przyjętych.

O czasie wykluczenia od prawa do zasiłku, jak również o potrąceniach za dni, przez

które robotnik częściowo pracował - rozstrzyga Powiatowa Komisja dla bezrobotnych.

a)

Jeżeli kto, celem skorzystania z nieprzysługującego mu prawnie zasiłku dla bezrobotnych,

podał nieprawdziwe dane co do warunków uprawniających do policzenia go. będzie karany,

sądownie, poza natychmiastową utratą zasiłku, aresztem od 1 do 4 tygodni;

b)

jeżeli ktoś w celu popełnienia przestępstwa, przewidzianego w niniejszym artykule,

sfałszował dokument lub zaświadczenie potrzebne do uzyskania zasiłku - będzie karany

sądownie więzieniem od 2 tygodni do 6 miesięcy;

c)

za sprzedaż produktów, otrzymanych w charakterze zasiłku, winny karany sądownie będzie

aresztem od 1 do 4 tygodni.

Przepisy niniejsze obowiązują od chwili ich opublikowania. Od tej chwili tracą moc

przepisy obowiązujące dotąd, o ile nie są zgodne z niniejszemi postanowieniami.

Szczegółowe przepisy wykonawcze i instrukcje, dotyczące etatu, rachunkowości, kontroli,

rejestracji bezrobotnych, sposobu rozdawnictwa i t. p., zostaną wydane przez Ministerstwo

Pracy i Opieki Społecznej.