Ustawa z dnia 2 sierpnia 1919 r. o powołaniu pracowników kolei, poczty, żeglugi parowej, telegrafu i telefonu do służby w armji.

W czasie wojny każdy pracownik kolei, żeglugi parowej, poczty, telegrafu i telefonu,

aż do 50 r. życia, - o ile w myśl obowiązujących ustaw nie podlega obowiązkowi czynnej

służby wojskowej, może być odpowiednio do swych kwalifikacji i specjalności powołany

za wynagrodzeniem do obsługi komunikacji wojskowych i łączności armji.

Ilość i rodzaje pracowników, powołać się mających na mocy tej ustawy, ustalone będą

przez Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi Ministrami. Powołani pracownicy

na mocy niniejszej ustawy otrzymują wynagrodzenie, przewidziane w ustawie z dn. 11

lipca 1919 r. Dz. Pr. № 59, normującej stosunki służbowe funkcjonarjuszów państwowych

podczas pełnienia służby wojskowej.

Pracownicy, w art. 1 wymienieni, z chwilą ich powołania składają przysięgę dla nich

przepisaną, stają się osobami, należącemi do pocztu wojennego, i jako takie podlegają

mocy ustaw, przepisów i rozkazów wojskowych.

Winni uchylenia się od obowiązków, ustawą niniejszą nałożonych, podlegają karom, przepisanym

za uchylenie się od powszechnego obowiązku służby wojskowej.

Wykonanie ustawy niniejszej należy do Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi

Ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.