Ustawa z dnia 28 lipca 1919 r. w przedmiocie zmiany art. 9 ustawy z dnia 8 marca 1919 r. o wydzierżawieniu niezagospodarowanych użytków rolnych.

Zakreślony w art. 9 ustawy z dnia 8 marca 1919 r. (№ 23 Dz. Praw z dnia 11 marca 1919 r.

poz. 235) czas trwania dzierżawy gruntów zmienia się w ten sposób, że dzierżawa gruntów

obsianych zbożem kończy się z dniem 1 września 1921, a dzierżawa gruntów obsianych

okopowiznami dnia 1 listopada 1921 roku.

Postanowienie powyższe nie ma zastosowania do gruntów, które w tym okresie podlegać

będą parcelacji przez Państwo. Dzierżawcy, którzy w myśl ustawy ustąpić muszą z dzierżawy

przed terminem, otrzymają od Państwa stosowne odszkodowanie.

Wykonanie ustawy poleca się Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.