Ustawa z dnia 29 lipca 1919 r. o obrocie ziemiopłodami w roku gospodarczym 1919/1920.

Prawo handlu pszenicą, żytem, jęczmieniem, owsem i przetworami tych zbóż oraz ich

przewóz kolejami i statkami przysługuje wyłącznie Rządowi. Handel innemi ziemiopłodami

wewnątrz Państwa jest wolny. Przeróbka ziemniaków i handel przetworami ziemniaczanemi

podlega przepisom zawartym w art. 6 niniejszej ustawy.

Przy Ministerstwie Aprowizacji powstaje jako stały organ doradczy Państwowa Rada Aprowizacyjna,

składająca się z 30 członków, w tem 10 posłów sejmowych, 10 przedstawicieli wielkich

miast i ośrodków przemysłowych i 10 przedstawicieli zrzeszeń rolniczych.

Posłów wyznacza Sejm, zaś resztę powołuje Rada Ministrów na wniosek Ministra Aprowizacji.

W całej Państwowej Radzie Aprowizacyjnej połowę głosów winni mieć przedstawiciele

wytwórców, drugą przedstawiciele spożywców.

Przewodniczącym Państwowej Rady Aprowizacyjnej jest z urzędu Minister Aprowizacji.

Całokształtem spraw aprowizacyjnych w obrębie powiatów kierują organy samorządu lokalnego

za pośrednictwem wybranych w tym celu komisji aprowizacyjnych: powiatowych, miejskich

i gminnych.

Przewodniczącym każdej z tych komisji jest naczelnik odnośnego samorządowego organu

lub osoba przez niego wyznaczona.

Zadaniem komisji aprowizacyjnych będzie dla obszaru każdej z nich

a)

regulowanie wyżywienia” ludności miejskiej i bezrolnej, w szczególności, w granicach

normy przez Ministerstwo Aprowizacji ustalonej, racjonowanie przetworów zboża, udzielanie

zezwoleń przewozowych i zezwoleń dla spożywców na zakup drobnych ilości zboża na własną

potrzebę wprost u wytwórcy oraz pozwoleń wymiany i zakupu zboża na zasiew;

b)

kontrola organizacji upoważnionych do handlu zbożem i jego przetworami, tudzież oznaczenie

cen tych przetworów, chleba i innych artykułów spożywczych - według norm przez Ministerstwo

Aprowizacji ustalonych;

c)

nadzór nad rozdziałem artykułów pierwszej potrzeby i środków potrzebnych dla produkcji

rolnej pomiędzy rolników.

Skład komisji i sposób urzędowania określi osobna instrukcja, którą wyda Minister

Aprowizacji.

Wykonanie uprawnień nadanych Ministerstwu Aprowizacji art. 1-ym tudzież obowiązku

ułatwień w nabywaniu przez rolników i ludność bezrolną artykułów pierwszej potrzeby

i środków, niezbędnych dla produkcji rolniczej, powierza ono w pierwszym rzędzie władzom

samorządnym, organizacjom rolniczym i społecznym na warunkach przez Ministerstwo określonych,

udzielając im w razie potrzeby odpowiednich kredytów - w drugim rzędzie wykonać może

Ministerstwo Aprowizacji te uprawnienia i obowiązek powyższy przez własne organizacje

handlowe.

Te artykuły pierwszej potrzeby i środki produkcji, które Ministerstwo Aprowizacji

posiada lub w przyszłości nabędzie, winno oddać powyższym instytucjom, w celu rozsprzedania

miejscowej ludności.

Rządowi, względnie Ministerstwu Aprowizacji, w porozumieniu z Państwową Radą Aprowizacyjną

przysługuje prawo naznaczenia terminu dostawy do monopolu następujących ilości zboża

rolnikom, posiadającym od 10 do 30 morgów nie więcej niż 25 kgr. z morga polskiego

ziemi ornej; posiadającym 30 - 100. morgów - nie więcej niż 75 kgr. z morga ziemi

ornej; posiadającym ponad 100 morgów - nie więcej niż 150 kgr. z morga ziemi ornej.

Dla producentów posiadających mniej niż 10 morgów termin dostawy oznaczony być nie

może.

Ceny na zboże i przetwory zbożowe wymienione w art. 1 ustanawia Ministerstwo Aprowizacji

w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych i Państwową Radą Aprowizacyjną.

Ceny te muszą pokrywać koszta produkcji w odpowiedniem ustosunkowaniu do cen artykułów

pierwszej potrzeby.

Ministerstwo Aprowizacji w porozumieniu z Państwową Radą Aprowizacyjną wydaje pozwolenie

na przerób ziemniaków w zakładach przemysłowych, określając ilości ziemniaków, jakie

mogą uledz przeróbce w każdym zakładzie przemysłowym. W kampanji r. 1919/1920 Ministerstwo

Aprowizacji w porozumieniu z Państwową Radą Aprowizacyjną wyda poZwolenie na uruchomienie

nielicznej ilości gorzelń dla dostarczenia spirytusu na cele techniczne. Produkcja

fabryk przetworów ziemniaczanych, z wyjątkiem gorzelni, jest zajętą na rzecz Ministerstwa

Aprowizacji.

Wywóz zboża i ziemniaków, tudzież przetworów żywnościowych, z nich uzyskanych, poza

granice państwa jest zakazanym.

Zezwolenia w wyjątkowych wypadkach udzielają właściwe organa państwowe po wysłuchaniu

zdania Ministerstwa Aprowizacji i Państwowej Rady Aprowizacyjnej.

W razie zgodnego sprzeciwu obu tych czynników zezwolenie na wywóz nie może być udzielone.

Naczelny nadzór nad działalnością władz i organizacji pracujących wedle art. 3 i 4

tej ustawy przysługuje Ministrowi Aprowizacji, który ma prawo wydawania po wysłuchaniu

zdania Państwowej Rady Aprowizacyjnej, w granicach nakreślonych postanowieniami niniejszej

ustawy, wszelkich rozporządzeń, zapewniających ludności możliwie najlepsze wyżywienie

i zaopatrzenie w artykuły koniecznej potrzeby i środki potrzebne dla produkcji rolniczej.

Karze aresztu od dni 14 do miesięcy sześciu lub grzywnie od 100 do 100.000 mk. względnie

- 150 do 150.000 kor. ulegnie, kto wbrew przepisom tej ustawy lub rozporządzeniom

wydanym przez Ministra Aprowizacji na mocy upoważnienia, zawartego w art. 8

1)

sprzeda lub w inny sposób odstąpi zboże albo przetwory zbożowe i ziemniaczane (art.

6) osobom lub organizacjom do handlu takiego w myśl tej ustawy nie uprawnionym;

2)

nie mając uprawnienia do zakupu zboża, przetworów zbożowych i ziemniaczanych zakupuje

je lub w inny sposób dla handlu nabywa;

3)

ilości zboża nałożonych w myśl art. 4a w terminie mu naznaczonym nie odstawia bez

uzasadnionej przyczyny;

4)

kupuje i gromadzi dla własnego użytku zapasy zboża lub jego przetworów ponad potrzebę;

5)

za zboże lub jego przetwory i za artykuły pierwszej potrzeby, tudzież środki niezbędne

dla produkcji rolnej pobiera w pieniądzach lub innych korzyściach cenę wyższą ponad

ustanowioną przez powołane do tego władze;

6)

bez upoważnienia wystawionego przez kompetentną władzę przewozi zboże lub jego przetwory

statkami lub kolejami.

Tej samej karze podlega każdy, kto pośrednio lub bezpośrednio do popełnienia czynu

przestępnego pomaga, w nim współdziała, do jego spełnienia doradza.

Usiłowanie będzie karane.

Obie powyższe kary można nałożyć łącznie.

W razie nielegalnego przewozu, sprzedaży, kupna lub przekroczenia cen obowiązujących

winna być prócz przewidzianych powyżej kar zarządzoną konfiskata towaru.

Ukaranie wedle tej ustawy nie przesądza ukaraniu za ten sam czyn, o ile on mieści

w sobie znamiona czynu w innych ustawach karą surowszą zagrożonego.

Do przeprowadzenia postępowania karnego i wydania orzeczeń powołane są w prawidłowym

toku instancji organy Ministerstwa Aprowizacji, które przed rozstrzygnieńciem muszą

wysłuchać opinji właściwej Komisji Aprowizacyjnej.

Ustawa niniejsza uzyskuje moc obowiązującą z chwilą ogłoszenia jej w Dzienniku Praw

Państwa Polskiego.

Wykonanie tej ustawy powierza się Ministrowi Aprowizacji w porozumieniu z właściwymi

Ministrami.