Ustawa z dnia 7 marca 1919 r. w przedmiocie poboru roczników 1896, 1897, 1898, 1899, 1900 i 1901 do służby wojskowej.

Postanawia się przeprowadzenie obowiązkowego poboru powszechnego roczników 1896, 1897,

1898, 1899, 1900 i 1901 na całym obszarze ziem polskich, na których pobór tych roczników

przez władze polskie dotąd dokonanym nie był.

Przeprowadzenie poboru ma się odbyć na zasadzie „Tymczasowej Ustawy o powszechnym

obowiązku służby wojskowej” z dn. 27-go października 1918 r. wraz ze zmianami tejże

ustawy, wprowadzonemi dekretem Naczelnika Państwa z dn. 16 stycznia r. b. i w myśl

„Tymczasowej Instrukcji dla władz poborowych”, zatwierdzonej przez Ministerstwo Spraw

Wojskowych wraz ze zmianami tejże Instrukcji później wprowadzonemi.

Czas i sposób służby wojskowej normuje aż do chwili uchwalenia przez Sejm ustawy wojskowej

„Tymczasowa Ustawa o powszechnym obowiązku służby wojskowej z dn. 27 października

1918 r.” z uwzględnieniem zmian tej ustawy wprowadzonych dekretem Nr. 111 z dn. 15

stycznia 1919 r. Dziennik praw Państwa Nr. 7 z dn. 18 stycznia 1919 r.

Ustawa niniejsza nie narusza w niczem dotychczasowych zarządzeń poborowych wydanych

w całem Państwie. W miarę wprowadzania jej w życie roczniki nią nie objęte mają być

stopniowo zwalniane z czynnej służby wojskowej.

Wykonanie niniejszej ustawy i ustalenie kolejności poboru poszczególnych roczników

porucza się Ministerstwu Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.