999/2006 — 999/2006 — Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 999 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 999/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε’ Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Πλαστήρα Αναστασάκη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Μαρτίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1) Κ. Κ. του Π. συζ. Α. Ν. και 2) Π. Κ. του Α., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Εμμανουήλ Μπατσολάκη, περί αναιρέσεως της 28891/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 30 Σεπτεμβρίου 2005 (δύο) αιτήσεις αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1807/2005.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνουν δεκτές οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 476 § 1 ΚΠΔ όταν το ένδικο μέσο, ασκήθηκε, μεταξύ των άλλων σ’ αυτό αναφερομένων περιπτώσεων, και εκπρόθεσμα, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο ως συμβούλιο το απορρίπτει ως απαράδεκτο, κατά της σχετικής δε αποφάσεως που απορρίπτει το ένδικο μέσο ως απαράδεκτο επιτρέπεται μόνον αναίρεση (476 § 2 ΚΠΔ). Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσης για την απόρριψη αυτή. Ειδικότερα η απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο της εφέσεως ως εκπρόθεσμο, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο της επιδόσεως της προσβαλλόμενης απόφασης, εκείνον (χρόνο) της ασκήσεως του ενδίκου μέσου καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση. Σε περίπτωση όμως που με το ένδικο μέσο αμφισβητούνται ο τόπος κατοικίας εκείνου που ασκεί το ένδικο μέσο και το άγνωστον της διαμονής του ως και η εντεύθεν αδυναμία γνώσεως της επιδόσεως, πρέπει επίσης να διαλαμβάνεται στην απόφαση σχετική αιτιολογία, άλλως ιδρύεται ο κατ’ άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ λόγος αναιρέσεως (Ολ. ΑΠ. 6/94 και 4/95). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ’ αριθ. 28891/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες (λόγω εκπρόθεσμης άσκησής των) οι εφέσεις των αναιρεσειόντων κατά της υπ’ αριθ. 120200/2001 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών με την οποία οι αναιρεσείοντες καταδικάστηκαν σε συνολική ποινή φυλάκισης 22 μηνών και σε συνολική χρηματική ποινή 1.500.000 δρχ. έκαστος για μη έγκαιρη καταβολή εργοδοτικών και εργατικών εισφορών στο ΙΚΑ. Ως αιτιολογία της απόρριψης των εφέσεων η προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρει επί λέξει τα εξής: "Οι εκκαλούντες κατηγορούντο ως υπεύθυνοι της εταιρείας ΒΙΟΤΕΧ ΕΣΩΡΟΥΧΩΝ, που η έδρα της ήταν .... Έτοι η όποια επίδοση προς τους κατηγορουμένους και αν έγινε στην εν λόγω διεύθυνση, ορθώς έγινε, παρά τα όσα αντιθέτως διισχυρίζονται οι εκκαλούντες. Με τα δεδομένα αυτά οι κρινόμενες εφέσεις πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες κατά τα εν τω διατακτικώ". Η αιτιολογία όμως αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, όπως επιβάλλεται από το άρθρο 93 § 3 του Συντάγματος και το άρθρο 139 ΚΠΔ. Ειδικότερα δεν αναφέρεται σ’ αυτήν, όπως θα έπρεπε, ο χρόνος επιδόσεως της προσβαλλόμενης απόφασης και εκείνος της ασκήσεως των ενδίκων μέσων καθώς και τα αποδεικτικά επιδόσεως από τα οποία προκύπτει η επίδοση. Ενόψει δε του ότι οι εκκαλούντες ισχυρίσθηκαν ότι δεν έλαβαν γνώση της επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως διότι στην οδό ..., όπου έγινε επίδοσή της (με θυροκόλληση δυνάμει των από 4-12-2003 αντίστοιχων αποδεικτικών εκδόσεως του Αρχιφύλακα του Α.Τ. Ν. Φιλαδέλφειας Θ. Κ.), δεν ήταν πράγματι ο τόπος κατοικίας των ή διαμονής των αλλά ούτε και η έδρα της επιχειρήσεως βιοτεχνίας εσωρούχων με την επωνυμία "..." από την απασχόληση στην οποία προέκυψαν οι αναφερόμενες στην εκκαλούμενη απόφαση εργοδοτικές και εργατικές εισφορές και της οποίας αυτοί φέρονται ως υπεύθυνοι, ενώ αυτοί ήσαν γνωστής στις Αρχές διευθύνσεις (οδός ... πρώην ..., συνοικισμός ...), η προσβαλλόμενη απόφαση έπρεπε να διαλαμβάνει πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία σχετικά με το ότι συνέτρεχαν πράγματι οι προϋποθέσεις νόμιμης κατά το άρθρο 155 ΚΠΔ επίδοσής της στην οδό .... Επομένως ο σχετικός από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ λόγος της αναίρεσης είναι βάσιμος και πρέπει, κατά παραδοχή του, να γίνει δεκτή η αναίρεση, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (αρθρ. 519 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ’ αριθ. 28891/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 27 Απριλίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ