997/2020 — 997/2020 — Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 997 / 2020 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 997/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλτάνα Κοκκοβού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αγγελική Τζαβάρα, Θωμά Γκατζογιάννη, Χρήστο Τζανερρίκο και Βασίλειο Μαχαίρα - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Δεκεμβρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος - καλούντος: Η. Β. του Β., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξιο Αλεξίου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις. Της αναιρεσιβλήτου - καθ' ης η κλήση: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο 7,5 χιλιόμετρο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Κοινοποίηση: Εταιρείας με την επωνυμία "..." και διακριτικό τίτλο "... Α.Ε.", ήδη πτωχεύσασας, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7/12/2010 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης.

Εκδόθηκε η 34122/2011 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 22/7/2014 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 964/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση ο αναιρεσείων με την από 18/9/2017 κλήση του, επί της οποίας εκδόθηκε η 1345/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση εκ νέου απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε εκ νέου προς συζήτηση ο αναιρεσείων με την από 21/12/2018 κλήση του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Μαχαίρας ανέγνωσε την από 5/2/2015 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος Δικαστηρίου Αρεοπαγίτη Δημητρίου Γεώργα, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αναιρέσεως και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με την από 21-12-2018 κλήση του αναιρεσείοντος νόμιμα φέρεται προς νέα συζήτηση η από 22-7-2014 και με αριθμό κατάθεσης 3009/2014 αίτηση αναίρεσης, μετά την έκδοση επ'αυτής της με αριθμό 1345/2018 απόφασης του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της αίτησης, διότι δεν είχε κλητευθεί η συνεναγομένη και αναγκαία ομόδικος του αναιρεσείοντος, εταιρία με την επωνυμία "... ... και δ.τ. ... Α.Ε.". Από την με αριθμό ...5-2-2019 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Γ. Κ., που νόμιμα προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων, αποδεικνύεται ότι ακριβές αντίγραφο της παραπάνω κλήσης, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρία. Στην ίδια έχει επίσης επιδοθεί νομότυπα και ακριβές αντίγραφο της αίτησης αναίρεσης, όπως προκύπτει από την με αριθμό ... /20-10-2014 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Α. Γ.. Ακόμη, από την με αριθμό .../5-2-2019 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Γ. Κ., που νόμιμα προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της από 21-12-2018 κλήσης, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στη δικηγόρο Θεσσαλονίκης Μαρία Γιαλούρη, με την ιδιότητά της ως συνδίκου της πτώχευσης της παραπάνω ανώνυμης εταιρίας, αναγκαίας ομοδίκου του αναιρεσείοντος η οποία έχει κηρυχεί σε κατάσταση πτώχευσης με την με αριθμό 16152/2013 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Κατά τη σηζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο η αναιρεσίβλητη και η εν λόγω εταιρία, δεν εμφανίσθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο. Επομένως, η συζήτηση της αίτησης πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία τους, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ.2 ΚΠολΔ.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 553 παρ.1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας ή με έφεση. Εξάλλου, αν ασκηθεί έφεση και απορριφθεί ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη), σε αναίρεση υπόκειται τόσο η πρωτόδικη, όσο και η εφετειακή απόφαση, η τελευταία όμως μόνο ως προς το σχετικό με την απόρριψη της έφεσης κεφάλαιο (ΑΠ 1687/2010 ). Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 518 παρ.1, 553 παρ.1 εδ.β και 564 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι αναίρεση επιτρέπεται κατά των οριστικών αποφάσεων που κατέστησαν τελεσίδικες, ασκείται δε από τον διαμένοντα στην Ελλάδα διάδικο μέσα σε προθεσμία τριάντα ημερών, η οποία αρχίζει, αν η απόφαση μπορούσε να προσβληθεί με έφεση, από την πάροδο άπρακτης της προς έφεση προθεσμίας, που είναι, επίσης, για τους διαμένοντες στην Ελλάδα, τριάντα ημερών από την επίδοση της απόφασης. Κατά δε την ειδική ρύθμιση της καταργηθείσας ήδη διάταξης του άρθρου 652 παρ.1 ΚΠολΔ, σε αποφάσεις που εδίδονταν κατά τη διαδικασία των μισθωτικών διαφορών (άρθρα 647 επ. ΚΠολΔ), η προθεσμία της έφεσης και της αναίρεσης, για τους διαμένοντες στην Ελλάδα, ήταν δεκαπέντε ημέρες. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 514 παρ.1, 552, 553 παρ.1, 554, 564 και 565 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι για το διάδικο που άσκησε εκπρόθεσμη έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης, η οποία και απορρίφθηκε από το Εφετείο ως εκπρόθεσμη, η προθεσμία προς άσκηση αναίρεσης κατά της πρωτόδικης απόφασης αρχίζει όχι από την επίδοση της απορριπτικής απόφασης του Εφετείου, αλλά από την πάροδο της προθεσμίας άσκησης έφεσης κατά της πρωτόδικης απόφασης. Στην αντίθετη περίπτωση, ο διάδικος θα μπορούσε, ασκώντας οποτεδήποτε ήθελε εκπρόθεσμη έφεση, να καταστρατηγεί τις διατάξεις για την προθεσμία άσκησης αναίρεσης (ΑΠ 1488/2018, ΑΠ 539/2014, ΑΠ 456/2013). Το δικαστήριο συζητεί πρώτα για το παραδεκτό της αναίρεσης, αν δε διαπιστώσει ότι η αναίρεση δεν ασκήθηκε νόμιμα ή λείπει κάποια προϋπόθεση, για να είναι παραδεκτή, απορρίπτει αυτήν και αυτεπαγγέλτως (ΑΠ 1488/2018, ΑΠ 539/2014 ).

ΙΙΙ. Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθμό 34122/2014 οριστική και τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης η οποία δίκασε την από 7-12-2010 αγωγή της αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρίας, κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών (άρθρα 647 επ. ΚΠολΔ), ερήμην των εναγομένων 1) Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "... ... " και 2) Η. Β. (ήδη αναιρεσείοντος). Με την απόφαση αυτή έγινε δεκτή η παραπάνω αγωγή και υποχρεώθηκαν οι εναγόμενοι να καταβάλουν στην ενάγουσα, εις ολόκληρον έκαστος, το ποσό των 39.981,04 ευρώ, νομιμοτόκως, για καθυστερούμενα μισθώματα, καθώς και αποζημίωση, από σύμβαση μίσθωσης ΙΧΕ αυτοκινήτων, την οποία είχε καταρτίσει η πρώτη εναγομένη, με εγγυητή των οφειλών της τον δεύτερο εναγόμενο. Κατά της απόφασης αυτής οι εναγόμενοι άσκησαν την από 17-1-2012 και με αριθμό κατάθεσης 199/2012 έφεσή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η με αριθμό 1482/2014 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία αποφάνθηκε ότι επήλθε βίαιη διακοπή της δίκης ως προς την πρώτη εκκαλούσα, εταιρία, διότι αυτή είχε κηρυχθεί σε πτώχευση με την με αριθμό 16152/2013 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ενώ ως προς τον δεύτερο εκκαλούντα και ήδη αναιρεσείοντα απέρριψε την έφεση ως απαράδεκτη, με το αιτιολογικό ότι η εκκαλούμενη απόφαση επιδόθηκε στους εναγομένους την 23-12-2011 και η έφεση ασκήθηκε στις 20-1-2012, ήτοι μετά την προθεσμία των δεκαπέντε ημερών που τάσσει η διάταξη του άρθρου 652 παρ.1 ΚΠολΔ. Από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ) προκύπτει ότι η πιο πάνω εκκαλούμενη απόφαση επιδόθηκε στον δεύτερο εκκαλούντα και ήδη αναιρεσείοντα την 23-12-2011 (σχετ. η με αριθμό ...-12-2011 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Χ. Δ.). Αλλωστε αμφότεροι οι εκκαλούντες με το δικόγραφο της από 17-1-2011 έφεσής τους συνομολογούν το έγκυρο της επίδοσης στην ημεροχρονολογία αυτή. Επομένως, αφού η έφεση ως προς τον δεύτερο εκκαλούντα απορρίφθηκε ως εκπρόθεσμη, διότι είχε ασκηθεί μετά την παρέλευση της δεκαπενθήμερης προθεσμίας που προβλεπόταν από την ειδική διάταξη του άρθρου 652 παρ. 1 ΚΠολΔ (πριν την σιωπηρή κατάργησή του με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015) ,η προθεσμία των δεκαπέντε ημερών για την άσκηση της αναίρεσης άρχισε, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στις παραπάνω νομικές σκέψεις της παρούσας απόφασης, την επομένη της παρόδου της προθεσμίας της έφεσης, δηλαδή στις 10-1-2012, ημέρα Τρίτη, κατά το εν χρήσει ημερολόγιο δεδομένου ότι η 15η ημέρα μετά την επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης ήταν η 7.1.2012, ημέρα Σάββατο και η αμέσως επόμενη εργάσιμη η 9.1.2012, ημέρα Δευτέρα. Η ένδικη, από 22-7-2014 αίτηση αναίρεσης, όμως, κατατέθηκε στις 23-7-2014, όπως προκύπτει από τη σχετική έκθεση του αρμόδιου Γραμματέα. Κατά συνέπεια, ασκήθηκε εκπρόθεσμα και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη (άρθρα 564 παρ.1, 577 παρ.1 και 2 του ΚΠολΔ) και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα στο Δημόσιο Ταμείο, κατ'άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ. Διάταξη περί εξόδων δεν θα περιληφθεί, ένεκα της ερημοδικίας της αναιρεσίβλητης και της έλλειψης, συνεπώς, σχετικού αιτήματος στην παρούσα δίκη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-7-2014 και με αριθμό κατάθεσης 3009/2014 αίτηση του Η. Β., για αναίρεση της με αριθμό 34122/2011 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Ιουνίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 29 Σεπτεμβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ