994/2023 — 994/2023 — Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 994 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 994/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Βλάχου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Σταύρο Μάλαινο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. συζ. Κ. Π., το γένος Α. Ν., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Κωνσταντινιά Γάλλου, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ελληνικής εταιρίας γενικών ασφαλειών με την επωνυμία "Ε.. Α.. ", που εδρεύει …. και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεόντιο Σφαιρόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-5-2016 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 285/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6729/2019 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 21-5-2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Σταύρο Μάλαινο, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη, από 21-5-2021 (με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως …2021), αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 6729/2019 τελεσιδίκου αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε, κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο καθώς και από την σύμβαση ασφαλίσεώς του (άρθρα 666, 667, 670-376 και 681Α του Κ.Πολ.Δ.), ασκήθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.).

Συνεπώς, πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 του Κ.Πολ.Δ.).

Από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει ότι η υπ' αριθμ. 6729/2019 προσβαλλόμενη, με την υπό κρίσιν αίτηση αναιρέσεως, απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, είναι αποτέλεσμα της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Με την υπ' αριθμ. 5458/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών κρίθηκε τελεσιδίκως ότι για την παράσυρση και τον, συνεπεία αυτής, τραυματισμό της πεζής ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας, που συνέβη στη Λεωφόρο Χασιάς Αττικής, στις 8-2-2006, αποκλειστικώς υπαίτιος είναι ο Μ. Λ., ο οποίος οδηγούσε Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, ασφαλισμένο για την προς τρίτους αστική του ευθύνη από την εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία. Με την από 16-5-2016 (με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως …./1-6-2016) κρινόμενη αγωγή της, μεταγενέστερη προηγούμενων δύο αγωγών της, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η αναιρεσείουσα, με βάση τον τραυματισμό της και την, συνεπεία αυτού, αδυναμία της να εργασθεί, ως εργάτρια, στην εταιρεία κουλουροποιΐας - ζαχαροπλαστικής που βρίσκεται στα…, με την επωνυμία "…. Α.Ε.", με μηνιαίες αποδοχές 852,75 ευρώ, ζήτησε να υποχρεωθεί η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία να της καταβάλει: α) ποσό 60.651,83 ευρώ λόγω της στερήσεως εισοδήματος για το χρονικό διάστημα από 1-4-2011 έως 29-2-2016 και β) ποσό 608,39 ευρώ μηνιαίως, για το χρονικό διάστημα από 1-3-2016 έως και τον Φεβρουάριο του 2035, χρόνο κατά τον οποίο θα συμπληρώσει τα 86 έτη της ζωής της, λόγω στερήσεως της συντάξεως γήρατος, την οποία, αν δεν μεσολαβούσε ο τραυματισμός της, θα είχε δικαίωμα να λάβει, καθόσον από το χρόνο του επιδίκου ατυχήματος, στις 8-2-2006, μέχρι το Φεβρουάριο του 2016, συνεπεία του τραυματισμού της, αδυνατούσε να εργασθεί, με αποτέλεσμα, ενώ το Φεβρουάριο του 2016 συμπλήρωσε το 67ο έτος της ηλικίας της, που αποτελεί την πρώτη προϋπόθεση για τη λήψη πλήρους συντάξεως, εν τούτοις, δεν συμπλήρωσε 4.500 ημέρες εργασίας και έτσι, δεν κατέστη δυνατόν να θεμελιώσει σχετικό συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Η εν λόγω αγωγή της απορρίφθηκε με την υπ' αριθμ. 285/2018 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή η προταθείσα από την εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη ένσταση παραγραφής της προαναφερθείσας αξιώσεως της αναιρεσείουσας, εκ του άρθρου 937 παρ. 1 του Α.Κ. Κατά της αποφάσεως αυτής η τελευταία άσκησε την από 25-1-2018 (με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως …/21-5-2018) έφεσή της, με την οποία, επικαλούμενη εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων, ζήτησε να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη απόφαση και να γίνει δεκτή η αγωγή της, ως βάσιμη κατ' ουσίαν. Μετά την εκδίκαση της εν λόγω εφέσεως εκδόθηκε η προσβαλλόμενη τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία, αφού εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή ως βάσιμη κατ' ουσίαν και επιδίκασε στην ενάγουσα, ως αποζημίωση, λόγω στερήσεως εισοδήματος, για το χρονικό διάστημα από 1-4-2011 έως 28-2-2013, συνολικό ποσό 24.132,84 ευρώ, ενώ για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα απέρριψε την αγωγή, ως προώρως ασκηθείσα.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 929 του Α.Κ., "Σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου η αποζημίωση περιλαμβάνει, εκτός από τα νοσήλια και τη ζημία που έχει επέλθει, οτιδήποτε ο παθών θα στερείται στο μέλλον ή θα ξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αύξησης των δαπανών του", ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 298 του ιδίου Κώδικα "Η αποζημίωση περιλαμβάνει την μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του δανειστή (θετική ζημία) καθώς και το διαφυγόν κέρδος. Τέτοιο κέρδος λογίζεται εκείνο που προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με την συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί". Από τις προαναφερόμενες διατάξεις συνάγεται, ότι, σε περίπτωση παράνομης και υπαίτιας βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου, η αποζημίωση, εκτός από την θετική ζημία, δηλαδή τη μείωση της περιουσίας, περιλαμβάνει και την αποθετική τοιαύτη (διαφυγόν κέρδος). Την έννοια του διαφυγόντος κέρδους, η οποία αποτελεί έννοια νομική και όρον εφαρμογής του άρθρου 298 του Α.Κ., παρέχει η διάταξη αυτή, κατά την οποία "(ως τοιούτο) λογίζεται το κέρδος εκείνο, που προσδοκά κανείς με πιθανότητα, σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις, και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί" (Α.Π. 1155/2007). Προκύπτει, επίσης, ότι το διαφυγόν κέρδος αποτελεί ζημία, η οποία θα επέλθει στο μέλλον και, κατ' ανάγκην, συνδέεται με την υποθετική εξέλιξη των πραγμάτων. Δεν εμφανίζει τη βεβαιότητα της θετικής ζημίας. Για την απόδειξή της, που είναι δύσκολη για τον ζημιωθέντα, συγκριτικώς με τη θετική ζημία, ο νόμος αρκείται σε απλή πιθανολόγηση. Έτσι, η ανωτέρω διάταξη του άρθρου 298 εδάφ. β' του Α.Κ. έχει ουσιαστικό μεν χαρακτήρα, εφόσον καθορίζει τα στοιχεία της αξιώσεως αποζημιώσεως, αλλά και δικονομικό χαρακτήρα, εφόσον επιτρέπει στο δικαστή να αρκεστεί σε απλή πιθανολόγηση (Α.Π. 1445/2018, Α.Π. 1306/2003). Εν όψει αυτών, στην περίπτωση κατά την οποία από την εκτίμηση των αποδείξεων προκύψει, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, ότι η ζημία του ενάγοντος, που εμφανιζόταν, κατά την αγωγή, ως πιθανή, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, είναι απλώς ενδεχόμενη, η αγωγή απορρίπτεται, ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, ως προς το στοιχείο της πιθανότητας του διαφυγόντος κέρδους, με την έννοια που προαναφέρθηκε. Για να επιδικαστεί αποζημίωση για τη μελλοντική ζημία, θα πρέπει να είναι δυνατός ο προσδιορισμός αυτής κατά το χρόνο της αποφάσεως, είτε εφάπαξ, είτε κατά χρονικές περιόδους. Όταν, όμως, αυτή δεν είναι απλώς μέλλουσα, αλλά η πραγμάτωσή της εξαρτάται και από άλλους αστάθμητους παράγοντες, οι οποίοι είναι ενδεχόμενο να επέλθουν στο μέλλον και των οποίων η τυχόν μέλλουσα πραγματοποίηση είναι αδύνατο να προβλεφθεί, κατά τους κανόνες της κοινής πείρας, τότε δεν επιδικάζεται, ως πρόωρη, και επιδικάζεται μόνο όταν γεννηθεί (Α.Π. 1445/2018, Α.Π. 325/2016, Α.Π. 1105/2015, Α.Π. 2153/2013, Α.Π. 869/2013, Α.Π. 601/2010, Α.Π. 2076/2006, Α.Π. 122/2006). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και, ιδίως, αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Έλλειψη νομίμου βάσεως της αποφάσεως, η οποία στοιχειοθετεί τον ανωτέρω λόγο αναιρέσεως, συντρέχει, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και, έτσι, δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν, στην συγκεκριμένη περίπτωση, συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκε ή αν συνέτρεχαν οι όροι άλλου κανόνα, που ήταν εφαρμοστέος, αλλά δεν εφαρμόστηκε. Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός, όταν από τις παραδοχές της αποφάσεως δημιουργούνται αμφιβολίες, για το αν παραβιάστηκε ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στην διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται, όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος, που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται σαφώς, πλήρως και χωρίς αντιφάσεις. Ως ζητήματα, των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση την νόμιμη βάση, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν, δηλαδή, στην θεμελίωση ή κατάλυση του δικαιώματος που ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι, όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγον αναιρέσεως (Ολ. Α.Π. 6/2020, Ολ. Α.Π. 1/2020, Ολ. Α.Π. 6/2019, Ολ. Α.Π. 2/2019, Ολ. Α.Π. 6/2006, Α.Π. 671/2020). Από την ανωτέρω διάταξη, η οποία αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτήν λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία, που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία), δηλαδή, όταν τα πραγματικά περιστατικά, που στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμά της για κρίσιμο ζήτημα, συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της αποφάσεως για την υπαγωγή ή μη της ατομικής περιπτώσεως στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περιπτώσεως. Δεν υπάρχει, όμως, ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (Ολ. Α.Π. 2/2019, Α.Π. 736/2021). Εξάλλου, το κατά νόμον αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και, γενικότερα, ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες. Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (Ολ. Α.Π. 6/2020, Ολ. Α.Π. 1/2020, Ολ. Α.Π. 6/2019, Ολ. Α.Π. 2/2019, Ολ. Α.Π. 15/2006). Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές, επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και, ως εκ τούτου, δεν αποτελούν "αιτιολογία" της αποφάσεως, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διατάξεως του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ. να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναιρέσεως, του αριθμού 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικώς τα, μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς, επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναιρέσεως απορρίπτεται, ως απαράδεκτος (Α.Π. 736/2021, Α.Π. 551/2021, Α.Π. 162/2020, Α.Π. 169/2019, Α.Π. 1339/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, με την πληττόμενη απόφασή του, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του (άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), ως προς τα πραγματικά γεγονότα που ενδιαφέρουν, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Περαιτέρω, από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά στοιχεία και κυρίως από τα προσκομιζόμενα μετ' επικλήσεως ιατρικά πιστοποιητικά αποδεικνύεται ότι η ενάγουσα την 21.10.2016 προσήλθε στο εξωτερικό ορθοπεδικό Ιατρείο του Γ.Ν.Δ.Α. "Η ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ", όπου αφού εξετάστηκε διαπιστώθηκαν, σύμφωνα με το υπ' αριθμ. πρωτ. …/26.10.2016 πιστοποιητικό εξέτασης, τα ακόλουθα: "κάκωση (ΑΡ) γόνατος, εμφανίζει νόσο Pelegrini, απότοκο της κάκωσης του έσω πλαγίου και υποτροπιάζοντα ύδραθρο και έντονο άλγος λόγω χονδροπάθειας επιγονατίδας και αρθρίτιδας του γόνατος απότοκο της κάκωσης. Επίσης, εμφανίζει ανεπάρκεια του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου. Η ασθενής λόγω των ανωτέρω δυσκολεύεται στη μετακίνησή της, δεν δύναται να εργαστεί χειρονακτικά και χρήζει περαιτέρω χειρουργικών επεμβάσεων". Επίσης, από την εξέταση του μάρτυρα Β. Π., στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, σε συνδυασμό με την από 8.11.2016 βεβαίωση της εταιρίας "... ΑΕ" αποδεικνύεται ότι η εν λόγω επιχείρηση, στην οποία απασχολείτο η ενάγουσα προ του τραυματισμού της ως εργάτρια, είχε την πρόθεση να απασχολήσει και στο μέλλον, αν δεν συνέβαινε ο τραυματισμός της από το ένδικο τροχαίο ατύχημα και πάντως τουλάχιστον και για το χρονικό διάστημα από 29.2.2011 μέχρι την 28.2.2013. Επομένως, από τα παραπάνω αποδείχτηκε ότι η ενάγουσα ήταν ανίκανη να εργαστεί ως εργάτρια, κατά το χρονικό διάστημα από 29.2.2011 μέχρι την 28.2.2013 ενόψει του ότι η εργασία αυτή απαιτεί διαρκή ορθοστασία, επί οκτάωρο ημερησίως, κίνηση και σωματική καταπόνηση και ως εκ τούτου αυτή δικαιούται να λάβει αποζημίωση ίση με τους μισθούς που απώλεσε το παραπάνω χρονικό διάστημα, τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και τα επιδόματα αδείας, τα οποία θα λάμβανε κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων αν δεν συνέβαινε το ένδικο ατύχημα. Συγκεκριμένα, η ενάγουσα θα λάμβανε α) για μισθούς 24 μηνών X 852,75 ευρώ = 20.466 ευρώ β) Για δώρα Χριστουγέννων 2011, 2012, 2 X 852,75 = 1.705,50 ευρώ, γ) Για δώρα Πάσχα 2011, 2012, 2 X 426,38 = 852,76 ευρώ, δ) Για επίδομα αδείας ετών 2011, 2012, 2 X 426,38 = 852,76 ευρώ, ε) Για αναλογία δώρου Πάσχα 2013, 852,75 /25 χ 7,5 ημέρες = 255,82 ευρώ. Και συνολικά για τη συγκεκριμένη αιτία 24.132,84 (20.466 + 1.705,50 + 852,76 +852,76 +255,82) ευρώ. Το αίτημα εξάλλου, της ενάγουσας, περί καταβολής αποζημίωσης για την πιο πάνω αιτία, για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα πέραν της 28.2.2013 που ζητείται με την κρινόμενη αγωγή, πρέπει να απορριφθεί ως πρόωρα ασκηθέν, με δεδομένο το γεγονός ότι δεν είναι εφικτό να προβλεφτεί επί του παρόντος, με βεβαιότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, το μηνιαίο εισόδημα της ενάγουσας, ούτε η σύνταξη που θα λαμβάνει, ενόψει και του γεγονότος ότι η τελευταία προσκομίζει το υπ' αριθμ. πρωτ. …./4.7.2014 έγγραφο του ΙΚΑ, σύμφωνα με το οποίο το ποσό της σύνταξης δεν μπορεί να υπολογιστεί, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν μηνιαίες αποδοχές την τελευταία πενταετία". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο δέχθηκε τυπικώς και κατ' ουσίαν την από 25-1-2018 έφεση της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας, κατά της πρωτοδίκου υπ' αριθμ. 285/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας και ήδη αναιρεσίβλητης να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 24.132,84 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής. Έτσι που έκρινε το Εφετείο, ως προς τα δύο αγωγικά κεφάλαια της αγωγής, ήτοι της αποθετικής ζημίας της αναιρεσείουσας (απώλεια εισοδημάτων), ποσού 60.651,83 ευρώ, λόγω της αδυναμίας της να εργαστεί, κατά το χρονικό διάστημα από 1-4-2011 έως 29-2-2016 και της στερήσεως από αυτήν της συντάξεως γήρατος, από 1-3-2016 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2035, οπότε θα συμπλήρωνε το 86ο έτος της ηλικίας της, μηνιαίου ποσού του ανωτέρω χρονικού διαστήματος 608,39 ευρώ, επειδή δεν κατέστη δυνατόν, λόγω του τραυματισμού της, να θεμελιώσει δικαίωμα συντάξεως, εσφαλμένως ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 298 και 929 του Α.Κ. και διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες, σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με συνέπεια να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των ανωτέρω άρθρων. Ειδικότερα, ενώ το Εφετείο, στηρίζοντας την κρίση του στα προσαχθέντα μετ' επικλήσεως αποδεικτικά στοιχεία, ήτοι το υπ' αριθμ. …./26-10-2016 πιστοποιητικό εξετάσεως, την κατάθεση του μάρτυρα αποδείξεως και την από 8-11-2016 βεβαίωση της εργοδότριας της αναιρεσείουσας, τα οποία καλύπτουν ολόκληρο το επίδικο χρονικό διάστημα και αφορούν και στα δύο αγωγικά κονδύλια, δέχεται ότι η αδυναμία της αναιρεσείουσας να εργασθεί, εξικνείται μόνο μέχρι τις 28-2-2013, δεν παραθέτει καμία αιτιολογία για ποιο λόγο δέχθηκε ως βάσιμα κατ' ουσίαν τα κονδύλια για χρονικό διάστημα μόνο δύο ετών και απέρριψε ως προώρως ασκηθέντα τα αιτούμενα αγωγικά κονδύλια για μετά την 28η-2-2013, όταν, μάλιστα, τα παραπάνω αποδεικτικά στοιχεία έχουν εκδοθεί σε χρόνο μετά την άσκηση της ενδίκου αγωγής και από το περιεχόμενό τους προκύπτει ότι καλύπτουν ολόκληρο το χρονικό διάστημα των αιτουμένων δύο κονδυλίων. Επομένως, τα όσα συναφώς υποστηρίζει η αναιρεσείουσα με τον μοναδικό λόγο της αιτήσεώς αναιρέσεώς της, με τον οποίο προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση την αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., κρίνονται βάσιμα. Κατόπιν αυτών, πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να αναιρεθεί η πληττόμενη απόφαση. Ακολούθως, η υπόθεση πρέπει να παραπεμφθεί για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλο Δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρ. 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.), να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, που δεν κατέθεσε προτάσεις (άρθρ. 176, 183, 189 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.) και, τέλος, να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου, που κατέθεσε για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως (άρθρ. 495 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.), κατά τα, ειδικότερα, αναφερόμενα στο διατακτικό της παρούσας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 6729/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο παραπάνω Δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλο Δικαστή, πλην αυτού που εξέδωσε την εν λόγω απόφαση.

Διατάσσει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου, που κατέθεσε για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων ευρώ (3.000€).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Απριλίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 29 Ιουνίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ