WZ 73/05 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 17 LISTOPADA 2005 R.

WZ 73/05

Jeżeli środek odwoławczy wniesiony został przez „osobę nieuprawnioną”, a

jest on w ogóle „niedopuszczalny z mocy ustawy”, to odmowa jego przyjęcia

(art. 429 § 1 k.p.k.) następuje zawsze z tego drugiego powodu.

Przewodniczący: sędzia SN W. Błuś (sprawozdawca).

Sędziowie SN: W. Maciak, Z. Stefaniak.

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk S.

Gorzkiewicz.

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 17

listopada 2005 r., zażalenia ppłk. Witolda S. na zarządzenie Prezesa Wojskowego

Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 września 2005 r., odmawiające przyjęcia

zażalenia na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 lipca

2005 r., utrzymujące w mocy postanowienie prokuratora wojskowego o odmowie

wszczęcia śledztwa,

u t r z y m a ł w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie:

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2005 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w W., po

rozpoznaniu złożonego na podstawie art. 306 § 1 k.p.k. zażalenia Bożeny S.,

utrzymał w mocy, wydane na podstawie art. 305 § 1 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 2

k.p.k., postanowienie prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w W. z

dnia 29 kwietnia 2005 r., o odmowie wszczęcia śledztwa.

Zażalenie na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. złożył ppłk

Witold S.

Zarządzeniem z dnia 28 września 2005 r. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego

w W., na podstawie art. 429 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia zażalenia uznając, że

wyżej wymieniony środek odwoławczy jest niedopuszczalny z mocy ustawy.

Zażalenie na to zarządzenie złożył skarżący i podnosząc, że Prezes Wojskowego

Sądu Okręgowego w W. nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do zarzutów i

wniosków podniesionych w zażaleniu, wniósł o uchylenie zarządzenia.

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej wniósł o zmianę zaskarżonego

zarządzenia przez uznanie za podstawę odmowy przyjęcia zażalenia faktu

wniesienia go przez osobę nieuprawnioną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z treścią art. 426 § 1 k.p.k., od orzeczeń

wydanych przez sąd odwoławczy na skutek odwołania nie przysługuje środek

odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. W rozpoznawanej sprawie mamy

do czynienia z sytuacją, w której postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego

w W. z dnia 25 lipca 2005 r. zapadło w następstwie rozpoznania przez ten sąd

zażalenia, a zatem jest to orzeczenie, o którym mowa w art. 426 § 1 k.p.k. Ponadto

żaden przepis Kodeksu postępowania karnego nie przewiduje możliwości

zaskarżenia postanowienia będącego przedmiotem skargi. Konsekwencją takiego

uregulowania prawnego musi być uznanie, że środek odwoławczy jaki złożył

skarżący jest niedopuszczalny z mocy ustawy. Sąd Najwyższy podzielił w tym

zakresie stanowisko Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w W., bowiem

zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 426 § 1 k.p.k., zażalenie na wymienione

tam orzeczenie nie przysługuje bez względu na to, czy pochodzi od osoby

uprawnionej czy też nieuprawnionej. Przyjęcie zaś, że w rozpoznawanej sprawie

środek odwoławczy został złożony przez osobę nieuprawnioną mogłoby

sugerować, że gdyby pochodził on od osoby uprawnionej to byłby rozpoznany, a

tak przecież nie jest, o czym napisano już wyżej.

Należy także podnieść, że Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w W., słusznie

odmawiając przyjęcia zażalenia ppłk. Witolda S., jako niedopuszczalnego z mocy

ustawy, nie mógł odnieść się do podniesionych w tym środku zaskarżenia zarzutów

odnoszących się do treści postanowienia sądu odwoławczego, bowiem oznaczałoby

to faktycznie rozpoznanie tego zażalenia, do czego organ ten nie miał prawa.

Z tych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.