WKN 31/01 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 23 STYCZNIA 2001 R.

( WKN 31/2000 )

Nie można zasadnie przyjąć, że rażące naruszenie prawa materialnego

przez błędne nakazanie w wyroku liczenia biegu orzeczonego zakazu

prowadzenia pojazdów od dnia popełnienia czynu, zamiast od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia, miało istotny wpływ na treść wyroku

w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., jeżeli naruszenie to niewiele zmieniło

dolegliwość tego środka na korzyść oskarżonego.

Przewodniczący : sędzia SN płk B. Rychlicki

Sędziowie SN : płk A. Kapłon ( sprawozdawca ), płk Z. Stefaniak

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej : ppłk J. Żak

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2001 r. sprawy Sławomira

W., oskarżonego o popełnienie wykroczenia określonego w art. 86 § 2 k.w.

w zw. z art. 9 § 1 k.w. z powodu kasacji, wniesionej przez Zastępcę Prokuratora

Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego – na niekorzyść od

wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia 13 czerwca 2000 r.,

oddalił kasację

Uzasadnienie

Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. z dnia 13 czerwca

2000 r., Sławomir W. został uznany za winnego tego, że w dniu 16 stycznia

2000 r. około godz. 16 30 w miejscowości S.K. prowadząc samochód marki Fiat

126 p, nr rej. BPK 0287, stanowiący własność Adama W., znajdując się w stanie

nietrzeźwości – 2, 25 ‰ alkoholu w wydychanym powietrzu i nie posiadając

uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi spowodował zagrożenie

bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że najechał na tył jadącego

przed nim pojazdu marki Fiat 126 p, nr rej. SDZ 8996, stanowiącego własność

i prowadzonego przez Tomasza S., uszkadzając ten pojazd na kwotę 4900

złotych, tj. popełnienia wykroczenia z art. 86 § 2 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w.,

za co skazany został na karę 400 złotych grzywny.

Nadto sąd orzekł, na podstawie art. 87 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 k.w.

środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów silnikowych na okres

3 lat, licząc bieg terminu zakazu od daty zaistnienia zdarzenia.

Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji.

Od tego wyroku kasację wywiódł Zastępca Prokuratora Generalnego –

Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając „ rażące naruszenie materialnego

prawa wykroczeń, a to przepisu art. 29 § 3 k.w., mające istotny wpływ na treść

orzeczenia, a polegające na określeniu biegu terminu orzeczonego środka

karnego zakazu prowadzenia pojazdów – od daty zaistnienia zdarzenia, tj.

wbrew nakazowi wynikającemu z treści art. 29 § 3 k.w., zgodnie z którym zakaz

prowadzenia pojazdów obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. ”

W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w W.

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje :

Kasacja nie jest zasadna.

Pozostaje poza sporem, iż w sprawie niniejszej sąd meriti dopuścił się

uchybienia w postaci naruszenia prawa materialnego, a to art. 29 § 3 k.w., który

statuuje zasadę, iż orzeczony środek karny – zakaz prowadzenia pojazdów

mechanicznych należy liczyć od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

Jedyny wyjątek tak sformułowanej zasady przewidziano, jak słusznie

wywodzi autor kasacji w jej motywach, w art. 29 § 4 k.w., obligującym do

zaliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy lub innego dokumentu

uprawniającego do prowadzenia pojazdu.

Dotyczy to, rzecz jasna, wyłącznie osoby, która posiadała prawo jazdy lub

inny tego rodzaju dokument, a przypomnieć się godzi, iż Sławomir W. tego

rodzaju dokumentów nie posiadał, nie posiadając uprawnień do prowadzenia

pojazdów mechanicznych.

Wobec tego, iż w motywach zaskarżonego wyroku brak jest odniesienia

do orzeczonego tamże sposobu liczenia biegu terminu środka karnego – zakazu

prowadzenia pojazdów silnikowych, nie jest możliwa jakakolwiek polemika w

tej kwestii.

Niezależnie jednak od powyższego zasadną wydaje się konstatacja, iż w

sprawie niniejszej owo niewątpliwe naruszenie prawa materialnego nie miało

istotnego wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia, a co za tym idzie nie ma

konieczności jego uchylenia.

W pierwszym rzędzie zauważyć należy, iż uchybienie nie przyniosło

niekorzystnych skutków dla oskarżonego, zaś kasacja została wniesiona na jego

niekorzyść, a nie ulega wątpliwości, że środki zaskarżenia prawomocnych

orzeczeń sądowych powinny być przede wszystkim skierowane na usuwanie

takich wadliwości, które wyrządzają krzywdę osobie skazanej.

Wola ustawodawcy w tym kierunku została przecież zaakcentowana, jako

wyraz gwarancyjnego aspektu prawomocności orzeczenia w art. 524 § 3 k.p.k.

( zob. S. Zabłocki – Nowela kpk z dnia 20 lipca 2000 r. – komentarz, str. 202,

Warszawa 2000; wyrok SN z dnia 8 maja 1996 r., IV KKN 20/96,

niepublikowany; J. Grajewski, L. Paprzycki – Kodeks postępowania karnego z

komentarzem, teza 9 do art. 523 k.p.k., str. 788, Sopot 2000; zob. także wyrok

SN z dnia 3 kwietnia 1996 r., II KKN 2/96, OSNKW 1996 r., z. 7 – 8, poz. 42,

szczególnie str. 37 i 38 ).

Natomiast przechodząc na grunt realiów sprawy niniejszej uprawnione

jawi się zauważenie, iż środek karny został przez sąd pierwszej instancji

orzeczony na okres maksymalny przewidziany w art. 29 § 1 k.w., a błędne

orzeczenie biegu terminu tegoż środka karnego miało realny skutek w zakresie

niespełna sześciu miesięcy.

A zatem reasumując stwierdzić należy, iż in concreto, wobec kierunku

kasacji na niekorzyść oskarżonego, niewielkiego wpływu uchybienia wobec

okresu orzeczenia środka karnego, na realny wymiar i dolegliwość tegoż środka,

nie można zasadnie przyjąć, iż niewątpliwe naruszenie prawa materialnego

miało istotny wpływ na treść orzeczenia w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.