WA 27/01 · Sąd Najwyższy

WYROK Z DNIA 28 WRZEŚNIA 2001 r.

(WA 27/01)

Jakkolwiek opłaty określone w ustawie z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach

w sprawach karnych (jedn. tekst: Dz.U. Z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.)

stanowią składnik kosztów sądowych i tym samym należą w ogóle do kosztów

procesu (art. 616 k.p.k.), to jednak w razie skazania kilku oskarżonych nie

podlegają rozłożeniu według zasad słuszności na podstawie art. 633 k.p.k., gdyż

związane są z rodzajem i rozmiarem kary orzeczonej wobec każdego

oskarżonego.

Przewodniczący: sędzia SN płk E. Matwijów

(sprawozdawca).

Sędziowie SN: płk M. Buliński, ppłk J. Dołhy.

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Żak.

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu w dniu 28 września 2001 r. sprawy

Tomasza C., oskarżonego o popełnienie przestępstw określonych w art. 310 § 1 k.k.

i art. 270 § 1 k.k., z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od

wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 5 lipca 2001 r.

1. u t r z y m a ł w m o c y zaskarżony wyrok,

2. z a s ą d z i ł od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe

postępowania odwoławczego, w tym kwotę 300 złotych tytułem opłaty za pierwszą

i drugą instancję (...).

Z uzasadnienia:

Wojskowy Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 5 lipca 2001 r. uznał Tomasza

C. za winnego tego, że:

a) w dniu 7 lipca 1998 r. w P. podrobił dokument uprawniający do otrzymania

sumy pieniężnej – weksel in blanco wystawiony przez siebie na sumę 14 024,08 zł

w ten sposób, że własnoręcznie naniósł podpisy poręczycieli Tadeusza S. i Ryszarda

C., po czym tak podrobiony weksel puścił w obieg w ten sposób, że przekazał go

Powszechnemu Bankowi Kredytowemu S.A. w W., Oddział w B., Filia w N., przy

czym jest to przypadek mniejszej wagi, tj. popełnienia przestępstwa określonego w

art. 301 § 3 k.k. oraz w art. 310 § 1 i 2 k.k. – i za to na mocy art. 310 § 1 w zw. z art.

310 § 3 k.k. oraz art. 60 § 1 i 6 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności,

b) w dniu 7 lipca 1998 r. w P. podrobił dokument w postaci deklaracji wekslowej

do weksla in blanco wystawionego przez siebie na sumę 14 024,08 zł w ten sposób,

że naniósł na niej podpisy poręczycieli Tadeusza S. i Ryszarda C., po czym tak

podrobionego dokumentu użył jako autentycznego przedkładając Powszechnemu

Bankowi Kredytowemu S.A. w W., Oddział w B., Filia w N., tj. popełnienia

przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. – i za ten czyn na mocy tegoż przepisu

skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Na mocy art. 85 i 86 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych kar jednostkowych sąd

pierwszej instancji wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności,

której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby trzech lat.

Wyrok ten zaskarżony został apelacją przez obrońcę oskarżonego, w której

skarżący, podnosząc zarzut rażącej surowości kary, domagał się znacznego jej

złagodzenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna. (...)

Niezależnie od granic apelacji, zauważyć należy, iż wydane w tej sprawie przez

sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcie o kosztach procesu jest w całości wadliwe (w

tym również w odniesieniu do prawomocnie skazanej Anny S.).

Zgodnie z art. 626 § 1 k.p.k., w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie

sąd ma obowiązek również określić wysokość opłaty przypadającej od skazanego na

podstawie ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Opłata

ta jest jednym ze składników kosztów sądowych (art. 616 § 2 pkt 1 k.p.k.), które

łącznie z uzasadnionymi wydatkami stron stanowią koszty procesu (art. 616 § 1

k.p.k.).

Określona w art. 633 k.p.k. możliwość różnego rozłożenia kosztów procesu

według zasad słuszności nie dotyczy opłat przewidzianych w ustawie z dnia 23

czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, które skazani obowiązani są uiścić

w razie skazania ich na określone kary.

Opłata taka jest ściśle związana z rodzajem i rozmiarem kary orzeczonej wobec

skazanego. Jest ona wprawdzie jednym ze składników kosztów procesu, ale nie

podlega sumowaniu z innymi wydatkami w przypadku ustalania według zasad

słuszności należnych od każdego ze skazanych kosztów procesu. A tak postąpił sąd

pierwszej instancji wobec prawomocnie skazanej Anny S.

Wobec nieokreślenia wysokości opłaty przypadającej od oskarżonego Tomasza

C. przez sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 8 i art. 16 ust. 2

ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (jedn. tekst: Dz.U.

1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.), należało skorygować orzeczenie sądu pierwszej

instancji orzekając opłatę w kwocie 300 złotych za pierwszą i drugą instancję. (...)