V KZ 56/17 · Sąd Najwyższy

naruszenie art. 324 § 2 k.p.k. poprzez błędne uznanie, że są podstawy do uwzględnienia wniosku prokuratora o zastosowanie wobec podejrzanej środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie leczenia psychiatrycznego, w sytuacji gdy nie udowodniono popełnienia przez podejrzaną któregokolwiek z zarzucanych czynów,2. niezastosowanie art. 4 k.p.k., czyli naruszenie zasady obiektywizmu poprzez zaniechanie badania okoliczności przemawiających na korzyść podejrzanej, tj. nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy w rzeczywistości doszło do popełnienia przez podejrzaną zarzucanych czynów,3. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie, czy zarzucane czyny zostały rzeczywiście popełnione przez podejrzaną oraz w związku z tym, naruszenie zasady bezpośredniości postępowania dowodowego,4. naruszenie art. 7 k.p.k. w związku z art. 5 § 1 i § 2 k.p.k. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym oraz w trakcie postępowania w I instancji materiału dowodowego i uznanie, że jest on wystarczający do uznania, że podejrzana popełniła zarzucane czyny zabronione i nieprzeprowadzenie dowodów na rozprawie, a tym samym, naruszenie nie tylko zasady swobodnej oceny dowodów, zasady bezpośredniości, ale również fundamentalnej zasady postępowania karnego tj. zasady domniemania niewinności.”Na tych podstawach skarżący oparł wnioski alternatywne: o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o wydanie wyroku uniewinniającego, ewentualnie o uchylenie zastosowanego wobec S.U. umieszczenia w zamkniętym zakładzie leczenia psychiatrycznego.Na powyższe orzeczenie zażalenie wniosła również podejrzana, kwestionując swoje sprawstwo oraz rozpoznanie choroby psychicznej przez biegłych.Postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r.