Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
DE FR IT EN
In Legislator analysieren
V KZ 35/24 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal against refusal to extend deadline for requesting judgment reasoning due to proper notification.

Geschäftsnummer V KZ 35/24
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)
Originalquelle öffnen Maschinenlesbares Markdown (.md)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the District Court's refusal to extend the deadline for requesting the reasoning of the judgment. The defendants argued they were unaware of the appeal hearing date and judgment text until receiving a payment notice, yet they had been properly notified of the hearing and explicitly informed that absence would not prevent the trial. The court ruled that since the defendants were not deprived of liberty during the hearing and were adequately notified, the seven-day deadline for requesting the reasoning ran correctly from the judgment's announcement, rendering the delay attributable to the defendants rather than external factors.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 422 § 1 k.p.k.; Art. 457 § 2 k.p.k.: The deadline for requesting the reasoning of a judgment runs from the date of its announcement; if the accused were properly notified of the appeal hearing and informed that absence does not hinder the trial, the deadline is not extended by the lack of a separate copy of the appeal judgment.

Schlagwörter

KI-generiert
deadline extension judgment reasoning proper notification appeal hearing court proceedings time limit criminal procedure Beweismängel

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 422 § 1 k.p.k.
akt V Ka 515/24 i doręczenie tego uzasadnienia, biegł od daty ogłoszenia wyroku (art. 422 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 2 k.p.k.
W stosunku do skazanych, którzy w czasie rozprawy odwoławczej nie byli pozbawieni wolności, nie aktualizował się również wynikający z art. 457 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 2a k.p.k.
W stosunku do skazanych, którzy w czasie rozprawy odwoławczej nie byli pozbawieni wolności, nie aktualizował się również wynikający z art. 457 § 2 k.p.k.
Art. 437 § 1 k.p.k.
akt V Ka 515/23, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
art. 193 k.k
skazanych za czyn z art. 193 k.k.
art. 437 § 1 k.p.k
akt V Ka 515/23, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 422 § 1 k.p.k
akt V Ka 515/24 i doręczenie tego uzasadnienia, biegł od daty ogłoszenia wyroku (art. 422 § 1 k.p.k.
art. 457 § 2 k.p.k
W stosunku do skazanych, którzy w czasie rozprawy odwoławczej nie byli pozbawieni wolności, nie aktualizował się również wynikający z art. 457 § 2 k.p.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
II K 468/20
akt II K 468/20, Sąd Rejonowy w Sochaczewie skazał R.
V Ka 515/23
akt V Ka 515/23 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 1 marca 2024 r., sygn.
KI-generiert
VIII Ka 635/18
W dniu 15 października 2017 roku w B.
VI Ka 12/17
W dniu 17 sierpnia 2015r. wpłynął do Sądu Rejonowego w Iławie akt oskarżenia p-ko R. K.. Sąd Rejonowy w Iławie wyrokiem z dnia 12 września 2016r. w sprawie II K 617/15 oskarżonego R. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, polegającego na tym, że w dniu 12 sierpnia 2015r. w T. naruszył nietykalność cielesną T. K. w ten sposób, że uderzył go z pięści w twarz, który to czyn wypełnił znamiona występku z art. 217 § 1 kk, i za to na podstawie art. 217 § 1 kk w zw. z art. 34 § 1 i § la pkt 1 kk i art. 35 § 1 kk skazał go na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności połączonej z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Ponadto zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego 300zł tytułem poniesionych przez niego kosztów procesu.
I KK 185/20
Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding factual findings and material law violation in a 12-year sentence case.
IV Ka 89/18
Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 7 listopada w sprawie o sygn. akt II K 274/15 oskarżoną uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku.
II KK 542/24
Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding burglary conviction and sentencing.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

V KZ 35/24 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala w sprawie R. K. i S. K. skazanych za czyn z art. 193 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 sierpnia 2024 r. zażalenia skazanych na postanowienie Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt V Ka 515/23 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 1 marca 2024 r., sygn. akt V Ka 515/23, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 468/20, Sąd Rejonowy w Sochaczewie skazał R. K. za trzy przestępstwa i S. K. za sześć przestępstw. Na podstawie jednostkowych kar ograniczenia wolności wymierzonych oskarżonym za przypisane im czyny orzeczono wobec nich kary łączne w wymiarze: roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym (w przypadku R. K.) oraz roku i ośmiu miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym (w przypadku S. K.).

Ponadto oskarżonym za przypisane im przestępstwo z art. 57g pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne, wymierzono jednostkowe kary grzywny w wysokości 10 000 zł. Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami wywiedzionymi przez obrońców oskarżonych w części dotyczącej wymierzonych oskarżonym kar grzywien. Rozprawa odwoławcza w ww. sprawie (V Ka 515/23) odbyła się w dniu 1 marca 2024 r. Oskarżeni nie byli obecni na rozprawie odwoławczej. Zawiadomienia o terminie tej rozprawy zostały doręczone oskarżonym w dniu 13 lutego 2024 r.

Przesyłki zawierające ww. zawiadomienia odebrała S. K. (przesyłkę adresowaną do R. K. jako jego pełnomocnik pocztowy). O terminie rozprawy zostali również zawiadomieni obrońcy z urzędu oskarżonych – adwokat L. D. (obrońca oskarżonej) i adwokat G. W. (obrońca oskarżonego), przy czym na rozprawę odwoławczą stawił się jedynie pierwszy z ww. obrońców. Wyrokiem z dnia 1 marca 2024 r., sygn. akt V Ka 515/23, Sąd Okręgowy w Płocku utrzymał zaskarżony wyrok w mocy i orzekł o kosztach procesu.W dniu 15 kwietnia 2024 r. skazani R.

K. i S. K. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowego w Płocku w sprawie V Ka 515/23. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że do momentu otrzymania wezwania do zapłaty należności sądowych w sprawie II K 468/20, które otrzymali w dniu 9 kwietnia 2024 r., nie wiedzieli o wydaniu w stosunku do nich wyroku przez Sąd Okręgowy w Płocku. Nie zostali poinformowani o terminie rozprawy oraz treści orzeczenia. Postanowieniem z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt V Ka 515/23, Sąd Okręgowy w Płocku nie uwzględnił złożonego przez skazanych wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 1 marca 2024 r., sygn. akt V Ka 515/23.

Od powyższego postanowienia skazani wywiedli zażalenie, w którym wnieśli o uwzględnienie w całości złożonego przez nich wniosku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. W okolicznościach przedmiotowej sprawy bezspornym jest, że 7 – dniowy, zawity termin na złożenie przez skazanych wniosku o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Płocku wydanego w dniu 1 marca 2024 r., sygn. akt V Ka 515/24 i doręczenie tego uzasadnienia, biegł od daty ogłoszenia wyroku (art. 422 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k.).

Skazani zostali prawidłowo powiadomieni o terminie rozprawy odwoławczej. W doręczonych im zawiadomieniach wyraźnie wskazano, że „niestawiennictwo oskarżonego na rozprawę odwoławczą nie tamuje rozpoznania sprawy”. W stosunku do skazanych, którzy w czasie rozprawy odwoławczej nie byli pozbawieni wolności, nie aktualizował się również wynikający z art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 § 2a k.p.k., obowiązek doręczenia odpisu wyroku sądu odwoławczego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że skarżący nie wykazali, by niedotrzymanie terminu zawitego na złożenie wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 1 marca 2024 r., sygn. akt V Ka 515/23, nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.

W konsekwencji zaskarżone postanowienie – jako trafne – utrzymano w mocy. W związku z tym, że w toku postępowania zainicjowanego zażaleniem na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, nie bada się merytorycznej zasadności tegoż wyroku, jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia ww. sprawy nie mogły mieć argumenty i wnioski zawarte w piśmie skazanych z dnia 8 lipca 2024 r. Ewentualne kwestionowanie zapadłego w tej sprawie prawomocnego wyroku sądu odwoławczego możliwe jest jedynie poprzez wywiedzenie nadzwyczajnych środków zaskarżenia (kasacja nadzwyczajna, wniosek o wznowienie postępowania sądowego).

Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. [PGW][ms] ‎