Polish Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial request due to formal defects and lack of counsel signature.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court of Poland upheld the lower court's order rejecting the defendant's request for a retrial. The defendant, represented by a court-appointed lawyer, submitted a formal request that lacked a signature and was not completed within the statutory deadline. The court ruled that such a request is a highly formalized extraordinary remedy requiring professional legal expertise to draft correctly, and the formal defect alone barred its consideration. Consequently, the appeal was dismissed because the procedural prerequisites for evaluating the substantive grounds for retrial were never met.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 545 § 2 k.p.k.; Art. 84 § 3 k.p.k.: A request for retrial is a highly formalized extraordinary remedy requiring professional legal expertise; a formal defect such as lack of signature or untimely submission constitutes an absolute bar to its consideration, precluding any substantive review of the grounds for retrial.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertVolltext
Sygn. akt V KZ 30/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 września 2014 r. zażalenia H. S. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt IV Ka […], zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn.. akt VI K […] p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Podstawą odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania we wskazanej wyżej sprawie legło stwierdzenie, że wniosek ten zawiera, nieuzupełniony w wyznaczonym terminie, brak formalny polegający na jego niesporządzeniu i niepodpisaniu przez adwokata, przy zauważeniu, iż wyznaczony dla skazanej obrońca z urzędu nie znalazł podstaw do wystąpienia z tym wnioskiem. W zażaleniu złożonym na przytaczane zarządzenie H. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, wymieniając szereg żądań co do dalszego postępowania w sprawie oraz co do podjęcia różnych czynności nadzorczych i weryfikacyjnych, a także służbowych: wobec adwokata sporządzającego opinię, wobec sędziów uczestniczących w wydaniu skazującego ją wyroku oraz wobec Zastępcy Przewodniczącego Wydziału Sądu Apelacyjnego.
Postulowała także, w szczególności, nakazanie wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 439 § 1 pkt. 1-8 k.p.k. oraz zbadanie przyczyny wynikającej z art. 540 § 1 pkt. 1 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie może być uwzględnione.Wniosek o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania jest wysoce sformalizowanym, nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, co oznacza, że tylko podmiot dysponujący fachową wiedzą i umiejętnościami – jakimi nie dysponuje strona postępowania – jest w stanie ocenić warunki do wystąpienia z tym wnioskiem, a następnie sporządzić go zgodnie z wymogami prawa (art. 545 § 2 k.p.k.).
Brak formalny, jakim dotknięty jest osobiście sporządzony przez skazaną wniosek (nieuzupełniony w wyznaczonym terminie), stanowi zatem jednoznaczną przeszkodę do jego rozpoznania. Jednocześnie należy podkreślić, że H. S. udzielono realnej pomocy prawnej, ustanawiając dla niej obrońcę z urzędu, który wywiązał się z obowiązków, jakie nakłada nań ustawa, sporządzając szczegółową, poprzedzoną badaniem akt sprawy, opinię prawną (art. 84 § 3 k.p.k.).W powyższej sytuacji nie ma żadnych przesłanek do podważenia zaskarżonego zarządzenia i do jego uchylenia, jak żąda w zażaleniu skarżąca – zwłaszcza w celu merytorycznego zbadania zasadności jej osobistego wniosku o wznowienie postępowania.
Należy podkreślić, że dla zweryfikowania trafności twierdzenia wnioskodawczyni o istnieniu podstawy wznowienia określonej w art. 540 § 1 pkt. 1 k.p.k., również niezbędne jest sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata. Warto zaś dodatkowo zauważyć, że wniosek taki może być skuteczny tylko w wypadku wskazania przez wnioskodawcę wyroku skazującego lub orzeczenia stwierdzającego niemożność wydania takiego wyroku, odnoszącego się do czynu, co do którego ma zachodzić związek między jego popełnieniem a prawomocnie zakończonym postępowaniem (art. 541 k.p.k.).
Wyznaczony z urzędu obrońca uwzględniał, co oczywiste, wszystkie podstawy wznowieniowe, przewidziane w kodeksie postępowania karnego. Nie znalazł on jednak przesłanek prawnych do wystąpienia z takim wnioskiem także w oparciu o wymienioną powyżej podstawę. Nie stwierdził on również warunków do zasygnalizowania powstania któregokolwiek z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., uzasadniających wznowienie postępowania z urzędu na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. Brak w tym zakresie własnej akcji ze strony Sądu Apelacyjnego również oznacza, że nie stwierdzono powodów nakazujących wznowienie postępowania w wymienionym trybie.
Z kolei postulaty skarżącej odnoszące się do podjęcia różnego rodzaju czynności wobec uczestników kolejnych etapów postępowania karnego wykraczają poza ramy niniejszego postępowania incydentalnego, dotyczącego badania formalnych warunków wniosku o wznowienie postępowania.Kierując się przedstawionym względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. aw