Supreme Court quashes lower court's refusal of appeal due to formal defect, allowing correction by appointed counsel.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court quashed the District Court's order refusing the defendant's personal appeal on formal grounds. The defendant had been appointed counsel to draft the appeal, but the lower court rejected it because it was not signed by a lawyer. The court ruled that the formal defect could be cured by the appointed counsel, making the initial refusal premature.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 526 § 2 k.p.k.; Art. 120 § 2 k.p.k.; Art. 429 § 1 k.p.k.; Art. 530 § 2 k.p.k.: A formal defect in a defendant's personal appeal, arising from the requirement of legal representation, may be remedied by the appointed counsel, and the court cannot reject the appeal before giving the counsel an opportunity to correct the defect.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
V KZ 17/25 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie I. S. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 czerwca 2025 r., zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 24 marca 2025 r., sygn. akt VI Ka 521/24, o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt VI Ka 521/24, p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Elblągu. [J.J.] UZASADNIENIESąd Okręgowy w Elblągu w wyrokiem z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt VI Ka 521/24, po rozpoznaniu apelacji oskarżonego utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 9 lipca 2024 r., sygn. akt II K 352/23, którym skazano I.S. za przestępstwa: z art. 207 § 1 k.k. na karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz z art. 224 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, a w wyniku połączenia tych kar węzłem kary łącznej orzeczono wobec oskarżanego karę łączną 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Ponadto orzeczono wobec oskarżonego środki karne – zakaz kontaktowania się oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej.Od wyroku Sądu odwoławczego skazany wniósł sporządzone osobiście pismo zatytułowane: „Wniosek – kasacja” (k. 1726), wnosząc jednocześnie o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i wniesienia kasacji (k. 1724). Zarządzeniem z dnia 10 marca 2025 r. (k. 1751) uwzględniono ten wniosek i wyznaczono skazanemu obrońcę z urzędu w celu sporządzenia i podpisania kasacji albo poinformowania Sądu o braku podstaw do wniesienia kasacji.
Kolejnym zaś zarządzeniem, wykonanym w dniu 10 marca 2025r. (k. 1749) wezwano skazanego do uzupełnienia braku formalnego „osobistej kasacji” poprzez jej sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego. Wezwanie to skazany odebrał w dniu 13 marca 2025 r. (k. 1759). W odpowiedzi I.S. przesłał szereg pism, w tym pismo, w którym ponowił wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu (k. 1767). W dniu 24 marca 2025 r. sędzia Sądu Okręgowego wydał zarządzenie, którym – na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 526 § 2 k.p.k.
– odmówił przyjęcia „osobistej kasacji” skazanego wobec stwierdzenia, że nie została ona sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego. Zarządzenie to skazany odebrał w dniu 26 marca 2025 r. (k. 1780), a następnie pismem z dnia 27 marca 2025 r. wniósł na tę decyzję procesową zażalenie, w którym jedynie argumentował, że kasacja miała być sporządzona i wniesiona przez jego obrońcę z urzędu.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.W świetle przytoczonych powyżej realiów procesowych sprawy nie budzi wątpliwości to, że tzw. osobista kasacja skazanego dotknięta jest brakiem formalnym, który wynika z przymusu adwokacko-radcowskiego kasacji, określonego w art. 526 § 2 k.p.k.
Tyle tylko, że sam ten element inicjatywy skazanego nie uprawniał jeszcze do odmowy przyjęcia kasacji, albowiem należało uwzględnić całość realiów postępowania okołokasacyjnego, które w momencie wydawania zaskarżonego zarządzenia nie dawały jeszcze podstaw do wezwania skazanego do uzupełnienia braku formalnego i następnie wydania zaskarżonego zarządzenia. Trzeba bowiem zauważyć, że wobec wyznaczenia I.S. obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania kasacji albo poinformowania Sądu o braku podstaw do wniesienia kasacji, brak formalny mógł zostać uzupełniony poprzez stosowne działanie obrońcy z urzędu skazanego.
Poza tym, nawet, jeśli stwierdziłby on, że nie dostrzega podstaw do wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia, to wówczas dopiero należałoby wezwać skazanego do uzupełnienia braku formalnego i ewentualnie po bezskutecznym upływie terminu na dokonanie tej czynności, możliwe byłoby wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji.Z tego względu należało uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania do Sądu Okręgowego w Elblągu, w którym – w zależności od stanowiska obrońcy z urzędu co do występowania w sprawie podstaw kasacji – zostaną wydane odpowiednie decyzje procesowe.Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [J.J.][a.ł]