Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
DE FR IT EN
In Legislator analysieren
V CZ 15/12 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal on costs due to lack of reasoning under Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer V CZ 15/12
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)
Originalquelle öffnen Maschinenlesbares Markdown (.md)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the court costs decision. The lower court had rejected the plaintiff's appeal and refused to order the defendant to pay legal representation costs, citing specific articles of the Civil Procedure Code. The Supreme Court ruled that while the court has discretion, its decision on costs must be reasoned to allow for appellate review, finding the lower court's failure to provide reasoning a violation of procedural requirements.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 102 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.: A court's discretionary decision on litigation costs requires a reasoned justification to permit appellate control.

Schlagwörter

KI-generiert
litigation costs legal representation fees appellate review reasoned decision Civil Procedure Code discretionary power procedural violation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 102 k.p.c.
do ponownego rozpoznania, zarzuciła naruszenie art. 102 k.p.c., wskazując,
Art. 108 k.p.c.
102 i art. 108 k.p.c. jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
orzec, jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 398 § 1 k.p.c.
w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.).
art. 108 k.p.c
102 i art. 108 k.p.c. jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia.
art. 102 k.p.c
do ponownego rozpoznania, zarzuciła naruszenie art. 102 k.p.c., wskazując,
art. 391 § 1 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
orzec, jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 39815 § 1 k.p.c
w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.).

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt V CZ 15/12

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa L. P.

przeciwko Stowarzyszeniu Taksówkarzy Zawodowych w B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 maja 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 17 listopada 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę w tym

zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania

pozostawiając

temu

Sądowi

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

rozstrzygnięcie

o kosztach

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

powoda od wyroku Sądu Rejonowego oddającego powództwo (punkt 1 sentencji

wyroku) oraz odstąpił od obciążania powoda „kosztami zastępstwa prawnego

strony pozwanej w postępowaniu odwoławczym” (punkt 2 sentencji), wskazując w

uzasadnieniu wyroku, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach procesu, art.

102 i art. 108 k.p.c. jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia.

W zażaleniu na postanowienie rozstrzygające o kosztach procesu,

pozwana, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia i zasądzenia na jej

rzecz

kosztów

zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu

odwoławczym,

ewentualnie uchylenia postanowienia i przekazania sprawy w tym zakresie

do ponownego rozpoznania, zarzuciła naruszenie art. 102 k.p.c., wskazując,

że Sąd Okręgowy ograniczył uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia do podania

jedynie jego podstawy prawnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione.

Przepis art. 102 k.p.c. zastosowany przez Sąd Okręgowy w związku z art.

391 § 1 k.p.c., zawiera uprawnienie sądu o charakterze dyskrecjonalnym.

Mimo takiego charakteru, orzeczenie o kosztach procesu również i w tym wypadku

wymaga uzasadnienia. Sąd drugiej instancji tej powinności uchybił, stąd też nie

jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Dlatego też należało

orzec, jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.).