Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
V CO 222/20 KI-generiert

Supreme Court denies jurisdiction designation when neither spouse resides in Poland and facts remain unclear.

Geschäftsnummer V CO 222/20
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to designate a competent court for a divorce case where both spouses reside abroad. The lower court merely stated the parties lived outside Poland without determining their specific residences or habitual abodes. Consequently, the Supreme Court found no factual basis to apply the jurisdictional designation rule because it could not confirm that neither spouse had a residence in Poland.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 45 k.p.c.; Art. 41 k.p.c.; Art. 25 k.c.: The Supreme Court may designate a court only if it definitively establishes that neither spouse resides in Poland and the exclusive jurisdiction rule cannot be applied based on the gathered evidence.

Schlagwörter

KI-generiert
divorce jurisdiction residence abroad competent court habitual abode Supreme Court review Wohnsitz im Ausland Lage im Herkunftsstaat grenzüberschreitende Zuständigkeit

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 45 k.p.c.
Oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie art. 45 k.p.c., sądu właściwego do rozpoznania powództwa, będzie uzasadnione dopiero w razie jednoznacznego stwierdzenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, że żadna ze stron nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art.
Art. 41 k.p.c.
25 k.c.) i nie jest możliwe ustalenie właściwości miejscowej sądu na podstawie art. 41 k.p.c. W konsekwencji Sąd Najwyższy stwierdza brak podstaw do oznaczenia na podstawie art.
Art. 25 k.c.
art. 45 k.p.c
zwrócił się do Sądu Najwyższego o wyznaczenie sądu właściwego miejscowo do rozpoznania sprawy, albowiem powódka zamieszkuje w Holandii, a pozwany w Wielkiej Brytanii.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 45 k.p.c.
art. 41 k.p.c
W sprawie głównej (o rozwód) właściwość miejscową (wyłączną) należy ustalić zgodnie z art. 41 k.p.c.
art. 25 k.c
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt V CO 222/20 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz w sprawie z powództwa S. N.‎przeciwko E. N.‎o rozwód,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2020 r.,‎wniosku Sądu Okręgowego w C. o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o sygn. akt I 1 RC (...), odmawia oznaczenia sądu, przed który należy wytoczyć powództwo.

UZASADNIENIE

Pozwem z 29 września 2020 r. Powód S. N. wytoczył powództwo o rozwód przeciwko E. N., podając iż Powód zamieszkuje w Holandii, przyjeżdżając kilka razy do swojego rodzinnego miasta C., a Pozwana zamieszkuje w Wielkiej Brytanii. Jako własny adres do korespondencji wskazał adres w C..Postanowieniem z 20 października 2020 r. Sąd Okręgowy w C. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wyznaczenie sądu właściwego miejscowo do rozpoznania sprawy, albowiem powódka zamieszkuje w Holandii, a pozwany w Wielkiej Brytanii.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 45 k.p.c. Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli na podstawie okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej.

W sprawie głównej (o rozwód) właściwość miejscową (wyłączną) należy ustalić zgodnie z art. 41 k.p.c. Stanowi on, iż powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda.Sąd Okręgowy w C. nie dokonał w niniejszej sprawie odpowiednich ustaleń co do miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu stron.

Oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie art. 45 k.p.c., sądu właściwego do rozpoznania powództwa, będzie uzasadnione dopiero w razie jednoznacznego stwierdzenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, że żadna ze stron nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 k.c.) i nie jest możliwe ustalenie właściwości miejscowej sądu na podstawie art. 41 k.p.c. W konsekwencji Sąd Najwyższy stwierdza brak podstaw do oznaczenia na podstawie art. 45 k.p.c. sądu, przed który należy wytoczyć powództwo.Sąd Okręgowy w C. ograniczył wniosek do lakonicznego stwierdzenia o zamieszkaniu stron poza granicami Rzeczypospolitej, co nie jest wystarczające dla stwierdzenia zaistnienia podstawy do oznaczenia sądu na podstawie art. 45 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego podejmowanie się w oparciu o akta sprawy próby odtworzenia motywów przyjmowanych przez Sąd Okręgowy jako szczegółowe uzasadnienie decyzji o wystąpieniu na podstawie art. 45 k.p.c. z wnioskiem o oznaczenie sądu właściwego.Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw