Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
SNO 44/02 KI-generiert

Supreme Court dismissed appeal against disciplinary suspension due to failure to prove valid medical excuse for absence.

Geschäftsnummer SNO 44/02
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court upheld the disciplinary panel's decision to suspend a judge and reduce their salary. The judge appealed, arguing that the court violated procedural rights by holding a session without their presence despite a valid medical excuse. The court rejected this claim because the provided medical certificate, issued by a private clinic, failed to meet the statutory requirement for a public institution doctor.

Legislator-Regeste

KI-generiert

art. 115 § 3 u.s.p.; art. 128 u.s.p.; unexcused absence does not prevent proceedings, but validly excused absence requires strict compliance with medical documentation standards; failure to meet these standards constitutes a valid excuse for absence.

Schlagwörter

KI-generiert
judicial discipline unexcused absence medical certificate procedural rights public institution doctor disciplinary suspension supreme court

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 115 § 3 u.s.p.
podniesiony został zarzut obrazy prawa procesowego, to jest art. 115 § 3 u.s.p.
art. 128 u.s.p.
Zgodnie z art. 128 u.s.p. w sprawach nie
rozporządzenie Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia z dnia 20 sierpnia 1998 r.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

UCHWAŁA Z DNIA 28 LISTOPADA 2002 R.

SNO 44/02

Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Elżbieta Skowrońska-Bocian, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego sędziego Sądu Apelacyjnego w

sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu zażalenia obwinionej od

uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 2 września 2002 r.,

sygn. akt (...) w przedmiocie zawieszenia sędziego Sądu Okręgowego w

czynnościach służbowych i obniżenia wynagrodzenia, podjętą na podstawie art.

129 § 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o Ustroju Sądów

Powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.)

uchwalił:

zaskarżoną uchwałę utrzymać w mocy.

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 2 września 2002 r., sygn. akt (...) Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny

zawiesił

w

czynnościach

służbowych

sędziego

Sądu

Okręgowego i obniżył wysokość jej wynagrodzenia o 30%.

Uchwała powyższa została zaskarżona przez obwinioną. W zażaleniu

podniesiony został zarzut obrazy prawa procesowego, to jest art. 115 § 3 u.s.p.

polegającej na rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu Sądu Apelacyjnego pod

nieobecność

obwinionej

pomimo

należytego

usprawiedliwienia

niestawiennictwa.

Rozpoznając zażalenia Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co

następuje:

Zażalenie nie jest zasadne i nie może być uwzględnione. Zgodnie z art. 115

§ 3 u.s.p. nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy

nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. A contrario z przepisu tego wynika, że

sprawa nie może być rozpoznana pod nieobecność obwinionego lub jego

obrońcy, jeżeli należycie usprawiedliwią niestawiennictwo. Kwestią, do której

musi się więc odnieść w niniejszej sprawie Sąd Najwyższy jest jedynie to, czy

obwiniona, pod której nieobecność rozpoznał sprawę Sąd Apelacyjny w dniu 2

września 2002 r., należycie usprawiedliwiła swoją nieobecność.

Zawiadomienie o terminie posiedzenia Sądu Apelacyjnego zostało

obwinionej doręczone w dniu 7 sierpnia 2002 r. (doręczenie zastępcze). W dniu

30 sierpnia 2002 r. do Sądu Apelacyjnego wpłynęło pismo zawierające wniosek

obwinionej o przełożenie posiedzenia na inny dzień z powodu jej stanu zdrowia.

Do

wniosku

doręczona

została

kserokopia

zwolnienia

lekarskiego

wystawionego przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej, Centrum

Medyczne Akademii Medycznej, potwierdzające niezdolność obwinionej do

pracy w dniach od 16 sierpnia do 9 września 2002 r.

Na posiedzeniu w dniu 2 września 2002 r. Sąd Apelacyjny uznał

niestawiennictwo obwinionej za nieusprawiedliwione, ponieważ sposób jego

udokumentowania nią odpowiada wymogom określonym w § 2 rozporządzenia

Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia z dnia 20 sierpnia 1998 r. w sprawie

warunków i trybu usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków i

innych uczestników procesu karnego z powodu choroby (Dz. U. Nr 111, poz.

706).

Rozpoznając sprawę pod nieobecność obwinionej Sąd Apelacyjny nie

naruszył prawa procesowego. Zgodnie z art. 128 u.s.p. w sprawach nie

uregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisu kodeksu

postępowania karnego. Trafnie zatem Sąd Apelacyjny uznał, iż do obwinionego

w

postępowaniu

oskarżonego

w

dyscyplinarnym

stosuje

postępowaniu

karnym

się

odpowiednio

zasady

dotyczące

usprawiedliwiania

niestawiennictwa określone w powołanym powyżej rozporządzeniu. Zasadnie

zatem przyjęto, iż przedłożone przez obwinioną zaświadczenie dokumentuje

jedynie stan niezdolności do pracy, a nie – czego wymaga zarządzenie

(załącznik) – niemożność stawiennictwa na wezwanie (zawiadomienie).

Przedłożone zaświadczenie nie odpowiada także warunkom określonym w § 2

ust.1 pkt 1 rozporządzenia, albowiem wystawione zostało przez niepubliczny

zakład opieki zdrowotnej, podczas gdy przepis ten wymaga, aby wystawił je

lekarz publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

W tym stanie rzeczy, wobec nie potwierdzenia się zarzutu podniesionego w

zażaleniu, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uchwalił jak wyżej.