Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
SNO 10/11 KI-generiert

Supreme Court dismissed appeal claiming judge's disqualification due to KRS acting as party in disciplinary proceedings.

Geschäftsnummer SNO 10/11
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the request for retrial filed by the defense lawyer regarding a disciplinary case against a judge. The defense argued the presiding judge was disqualified under Article 40 of the Code of Criminal Procedure because the National Council of the Judiciary (KRS) acted as a party in the appeal. The court ruled that the KRS, as a constitutional body, does not have the status of a party in such proceedings and therefore the disqualification provision did not apply.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 186 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 121 § 1 u.s.p.; Art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k.: The National Council of the Judiciary does not possess the status of a party in judicial proceedings it initiates or participates in, rendering the statutory disqualification of a judge inapplicable when the Council acts in its official capacity.

Schlagwörter

KI-generiert
National Council of the Judiciary status of a party judge disqualification disciplinary proceedings Code of Criminal Procedure constitutional body procedural capacity

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 186 ust. 1 Konstytucji RP
niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186 ust. 1 Konstytucji RP), mając
Art. 187 ust. 4 Konstytucji RP
odrębnej ustawie (art. 187 ust. 4 Konstytucji RP).
Art. 121 § 1 u.s.p.
nie miała takiego statusu, wykonując uprawnienie przyznane przez art. 121 § 1 u.s.p.
Art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k.
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, z naruszeniem art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k.
Art. 133 u.s.p.
postępowania na podstawie art. 133 u.s.p.
art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k
Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, z naruszeniem art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k.
art. 186 ust. 1 Konstytucji RP
niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186 ust. 1 Konstytucji RP), mając
art. 187 ust. 4 Konstytucji RP
odrębnej ustawie (art. 187 ust. 4 Konstytucji RP).

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

POSTANOWIENIE Z DNIA 25 MARCA 2011 R.

SNO 10/11

Z przepisów Konstytucji RP i z wydanej na jej podstawie ustawy z dnia 27

lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 11,

poz. 67 ze zm.) wynika, że w postępowaniach sądowych, które Rada może

inicjować lub w nich występować nie ma ona statusu strony. Zatem art. 40 § 1 pkt

5 k.p.k. nie ma zastosowania do czynności procesowych Krajowej Rady

Sądownictwa. Nie ma również zastosowania z tego powodu, że ówczesny

Przewodniczący Rady wprawdzie uczestniczył w podjęciu uchwały przez Radę i

ją podpisał, ale uczynił to w imieniu ciała kolegialnego, a do podpisania był

zobowiązany z racji pełnionego urzędu.

Przewodniczący: sędzia SN Rafał Malarski.

Sędziowie SN: Jacek Sobczak, Wojciech Katner (sprawozdawca).

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y w sprawie sędziego

Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2011 r. wniosku o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt SNO 19/10, złożonego przez

obrońcę obwinionej postanowił:

1)

2)

oddalić wniosek,

obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania wznowieniowego.

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 8 lutego 2011 r. obrońca obwinionej – sędziego Sądu

Rejonowego wniósł o wznowienie, także z urzędu, postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego - Sądu Dyscyplinarnego z dnia 19 maja

2010 r., sygn. akt SNO 19/10, uchylenie tego wyroku oraz wyroku Sądu Apelacyjnego

– Sądu Dyscyplinarnego z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt ASD (…), i

uniewinnienie obwinionej od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98,

poz. 1070 ze zm., dalej jako u.s.p.), ewentualnie uchylenie powołanych wyroków i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosek został uzasadniony

okolicznościami wydania wyroku przez Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w dniu

19 maja 2010 r., w następstwie złożonego odwołania od powołanego wyroku Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, z naruszeniem art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k.

Naruszenie tego przepisu, przewidującego wyłączenie sędziego z mocy prawa

wynikało z udziału w postępowaniu odwoławczym sędziego Sądu Najwyższego, który

działał w charakterze strony przez to, że składał w sprawie odwołanie na niekorzyść

obwinionej w imieniu Krajowej Rady Sądownictwa jako jej przewodniczący.

Rozpoznając wniosek

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Wniosek obrońcy jest niezasadny i podlega oddaleniu.

Wyłączenie sędziego z mocy prawa (iudex inhabilis) na podstawie art. 40 § 1 pkt

5 k.p.k. może mieć miejsce, jeżeli sędzia brał udział w sprawie jako prokurator,

obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel ustawowy strony, albo prowadził postępowanie

przygotowawcze. Wbrew twierdzeniu wnioskodawcy sędzia Sądu Najwyższego

będący w składzie orzekającym w sprawie zakończonej wyrokiem w sprawie sygn. akt

SNO 19/10 nie jest żadną z osób sprawujących funkcje wskazane w art. 40 § 1 pkt 5,

w tym zwłaszcza nie działał w charakterze strony. Wniesienie odwołania od wyroku

Sądu Dyscyplinarnego pierwszej instancji na niekorzyść obwinionej nastąpiło w

wyniku uchwały Krajowej Rady Sądownictwa. Zgodnie z postanowieniami

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Krajowa Rada

Sądownictwa zajmuje specjalną pozycję wśród organów sądowych, jako strażnik

niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186 ust. 1 Konstytucji RP), mając

określony ustrój, zakres działania, tryb pracy i sposób wyboru członków Rady w

odrębnej ustawie (art. 187 ust. 4 Konstytucji RP). Z przepisów Konstytucji RP i z

wydanej na jej podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67 ze zm.) wynika, że w

postępowaniach sądowych, które Rada może inicjować lub w nich występować nie ma

ona statusu strony. Także w tej sprawie, wnosząc odwołanie na niekorzyść obwinionej,

nie miała takiego statusu, wykonując uprawnienie przyznane przez art. 121 § 1 u.s.p.

Zatem art. 40 § 1 pkt 5 k.p.k. nie ma zastosowania do czynności procesowych

Krajowej Rady Sądownictwa. Nie ma również zastosowania z tego powodu, że

ówczesny przewodniczący Rady wprawdzie uczestniczył w podjęciu uchwały przez

Radę i ją podpisał, ale uczynił to w imieniu ciała kolegialnego, a do podpisania był

zobowiązany z racji pełnionego urzędu.

Mając to na uwadze, ze względu na brak spełnienia przesłanek zawartych w art.

40 § 1 pkt 5 k.p.k., należało orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach

postępowania na podstawie art. 133 u.s.p.