Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV KZ 41/21 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal against order to supplement cassation defects as no appeal remedy exists under law.

Geschäftsnummer IV KZ 41/21
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against an order requiring her to supplement formal defects in her cassation appeal. The defendant argued the order was invalid because it was issued by a division chairman rather than the court president, citing specific procedural articles. The court ruled that no appeal remedy exists for such orders under the Criminal Procedure Code, making the decision legally final and binding.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 429 § 1 k.p.k.; Art. 466 § 2 k.p.k.: An order to supplement formal defects in a cassation appeal is not subject to appeal; the defendant cannot demand substantive review when the Code provides no such remedy.

Schlagwörter

KI-generiert
Criminal Procedure Code formal defects cassation order to supplement no appeal remedy procedural authority Verneinung der Zuständigkeit Nichtigkeitsverfahren Rückzug des Gesuchs

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 466 § 2 k.p.k.
wzywające do uzupełnienia braków formalnych kasacji wobec jego niedopuszczalności z mocy ustawy, na podstawie art. 466 § 2 k.p.k. i art.
art. 437 § 1 k.p.k.
i art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
art. 429 § 1 k.p.k.
656), którego przyjęcia odmówiono zaskarżonym zarządzeniem, wydanym na podstawie art. 429 § 1 k.p.k., z powodu niedopuszczalności z mocy ustawy.
art. 120 § 1 k.p.k.
Wobec tego, że na zarządzenie wydane w trybie art. 120 § 1 k.p.k., wzywające do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, a w tym konkretnym wypadku kasacji, która nie spełniała ustawowego wymogu określonego w art.
art. 526 § 2 k.p.k.
120 § 1 k.p.k., wzywające do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, a w tym konkretnym wypadku kasacji, która nie spełniała ustawowego wymogu określonego w art. 526 § 2 k.p.k., nie przysługuje środek odwoławczy, zaskarżone rozstrzygnięcie uznać należało za słuszne.
art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.
Jako powód wskazała wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej (art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.), której upatruje w tym, że zarządzenie zostało wydane przez przewodniczącego wydziału, a nie jak stanowi art.
art. 93 § 2 k.p.k.
art. 466 § 2 k.p.k
wzywające do uzupełnienia braków formalnych kasacji wobec jego niedopuszczalności z mocy ustawy, na podstawie art. 466 § 2 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k
art. 429 § 1 k.p.k
656), którego przyjęcia odmówiono zaskarżonym zarządzeniem, wydanym na podstawie art. 429 § 1 k.p.k., z powodu niedopuszczalności z mocy ustawy.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV KZ 41/21 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński w sprawie D. M., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 9 listopada 2021 r.‎zażalenia wniesionego przez skazaną na zarządzenie przewodniczącego VII Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. VII Ka (…), odmawiające przyjęcia zażalenia na zarządzenie z dnia 16 lipca 2021 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych kasacji wobec jego niedopuszczalności z mocy ustawy, na podstawie art. 466 § 2 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 16 lipca 2021 r. wezwano skazaną D. M. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych kasacji poprzez jej sporządzenie ‎i wniesienie przez podmiot profesjonalny (k. 630). Na powyższe zarządzenie skazana złożyła zażalenie (k. 656), którego przyjęcia odmówiono zaskarżonym zarządzeniem, wydanym na podstawie art. 429 § 1 k.p.k., z powodu niedopuszczalności z mocy ustawy. Na to zarządzenie skazana złożyła zażalenie, wnosząc o „stwierdzenie jego bezwzględnej nieważności” i skierowanie zażalenia na zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków formalnych kasacji do merytorycznego rozpoznania.

Jako powód wskazała wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej (art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.), której upatruje w tym, że zarządzenie zostało wydane przez przewodniczącego wydziału, a nie jak stanowi art. 429 § 1 k.p.k., prezesa. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenie nie było zasadne. Wobec tego, że na zarządzenie wydane w trybie art. 120 § 1 k.p.k., wzywające do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, a w tym konkretnym wypadku kasacji, która nie spełniała ustawowego wymogu określonego w art. 526 § 2 k.p.k., nie przysługuje środek odwoławczy, zaskarżone rozstrzygnięcie uznać należało za słuszne.

Do jego wydania obligowała treść art. 429 § 1 k.p.k., który stanowi, że w takim wypadku należy odmówić przyjęcia zażalenia. Skarżąca nie może się zatem domagać jego merytorycznego rozpoznania w sytuacji, w której Kodeks postępowania karnego takiej możliwości nie przewiduje. W odniesieniu do kwestionowanego podmiotu, który wdał zaskarżone zarządzenie, to w tym zakresie również nie zachodzą nieprawidłowości. Z treści powyższego przepisu istotnie wynika, że podmiotem uprawnionym jest prezes sądu I instancji, jednakże należy zauważyć, że w zakresie postępowania sądowego uprawnienie do wydawania zarządzeń posiadają odpowiednio: prezes sądu, przewodniczący wydziału, przewodniczący składu orzekającego, upoważniony sędzia.

Stanowi o tym przepis art. 93 § 2 k.p.k., który pozwala na przyjęcie, że podmioty w nim wymienione mogą się nawzajem zastępować w wykonywaniu kompetencji polegającej na wydawaniu zarządzeń w określonych kwestiach.Mając na uwadze powyższe, nie stwierdzono uchybień mogących skutkować zakwestionowaniem zaskarżonego zarządzenia, wobec czego należało orzec jak ‎w sentencji postanowienia.