Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV KO 89/18 KI-generiert

Supreme Court dismisses transfer request due to mere professional contacts with defendant's father not affecting judicial independence.

Geschäftsnummer IV KO 89/18
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the criminal case to another court of equal jurisdiction. The Regional Court argued that judges in the local court had professional contacts with the defendant's father, a renowned psychiatrist who provided expert opinions. The Supreme Court held that such contacts do not constitute a valid ground for transfer under Article 37 of the Code of Criminal Procedure, as the statutory requirement for exceptional circumstances ensuring objective trial conditions was not met.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 37 k.p.k.; The transfer of a criminal case to another court of equal jurisdiction is an exceptional measure requiring objectively proven circumstances that would otherwise violate the good administration of justice or compromise the objectivity of the trial.

Schlagwörter

KI-generiert
transfer of criminal case good administration of justice judicial independence exceptional circumstances code of criminal procedure berechtigter Anschein der Befangenheit psychiatrische Beweismittel widersprüchliche Arztberichte

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 37 k.p.k.
o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.
art. 286 § 1 k.k
M.oskarżonego z art. 286 § 1 k.k.
art. 91 § 1 k.k
art. 65 § 1 k.k
art. 37 k.p.k
o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
V KO 55/06
Supreme Court dismissed transfer request under Art. 37 CPC as health condition lacks clarity for justice interest.
III KO 34/95
III KO 34/95 OSNKW 1995, z.
II KO 51/95
II KO 51/95 OSNKW 1996, z.
II KO 19/95
II KO 19/95 OSNKW 1995, z.
III KO 59/02
III KO 59/02 Lex nr 77010).Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy podkreślić należy, że argumenty przedstawione w uzasadnieniu wniosku nie pozwalają na przyjęcie, że rzeczywiście brak jest warunków do jej rozpoznania przez właściwy rzeczowo i miejscowo Sąd Rejonowy w R.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV KO 89/18 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie A. M.oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 listopada 2018 r. wniosku Sądu Rejonowego w R. o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIEWystępując z inicjatywą przekazania niniejszej sprawy, w trybie art. 37 k.p.k., Sąd Rejonowy w R. wskazał, że oskarżony A.

M. jest synem wieloletniego biegłego lekarza psychiatry, który sporządził dla tutejszego Sądu wiele opinii, w tym opinie dla referenta niniejszej sprawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu nie jest zasadny.W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że przepis art. 37 k.p.k. stanowiący podstawę przekazania przez Sąd Najwyższy sprawy innemu sądowi równorzędnemu niż sąd właściwy do jej rozpoznania, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, ma charakter wyjątkowy, co implikuje nakaz jego ścisłej interpretacji.

Przekazanie sprawy winno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz o tym, że tylko przekazanie sprawy stworzy lepsze możliwości do trafnego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego procesu. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, odstąpienie od rozpoznania sprawy w sądzie miejscowo właściwym ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości (tak m.in. w postanowieniu SN z dnia 4 lipca 2006 r., V KO 55/06, Biul.SN 2006/8/17).

Tylko zatem szczególne sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny, mogą uzasadniać korzystanie z dyspozycji tego przepisu. Taki wyjątkowy charakter tego unormowania był podkreślony w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 13 lipca 1995 r. III KO 34/95 OSNKW 1995, z. 9 - 10, poz. 68; 7 listopada 1995 r. II KO 51/95 OSNKW 1996, z. 1 - 2, poz. 6; 2 czerwca 1995 r. II KO 19/95 OSNKW 1995, z. 9 - 10, poz. 67; 21 stycznia 2003 r.

III KO 59/02 Lex nr 77010).Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy podkreślić należy, że argumenty przedstawione w uzasadnieniu wniosku nie pozwalają na przyjęcie, że rzeczywiście brak jest warunków do jej rozpoznania przez właściwy rzeczowo i miejscowo Sąd Rejonowy w R. Sam fakt utrzymywania przez sędziów tego Sądu kontaktów służbowych z ojcem oskarżonego z racji wykonywanych przez nich obowiązków zawodowych nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.