Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV KO 103/21 KI-generiert

Supreme Court dismisses request to transfer case under Art. 37 K.P.K. due to lack of objective threat to justice.

Geschäftsnummer IV KO 103/21
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a criminal case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The Regional Court argued that transferring the case would ensure objective trial, but the Supreme Court found the arguments insufficient and based on irrelevant facts. Consequently, the court ruled that the statutory prerequisites for delegation were not met, upholding the original court's jurisdiction.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 37 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: Delegation of jurisdiction under Art. 37 K.P.K. is an exceptional measure requiring concrete proof of a threat to the administration of justice, not merely theoretical concerns or lack of personal connections.

Schlagwörter

KI-generiert
delegation of jurisdiction administration of justice objective trial personal connections Code of Criminal Procedure exceptional measure court competence Zuständigkeit der Staatsanwaltschaft

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 37 k.p.k.
akt II Kp (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
Skorzystanie z właściwości delegacyjnej może bowiem nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).
art. 40 k.p.k.
Nie ulega natomiast wątpliwości, że jeżeliby tego rodzaju zjazwiska w jednostkowych wypadkach zachodziły, winny w pierwszej kolejności podlegać ocenie przy użyciu instytucji służących wyłączeniu sędziego, określonych w art. 40 i 41 k.p.k., nie zaś skutkować postępowaniem w trybie art.
art. 41 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
(…) Spc o umorzeniu śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w sprawie o czyn z art.
art. 231 § 1 k.k.
w sprawie o czyn z art. 231 § 1 k.k., innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
art. 231 § 3 k.k.
w sprawie o czyn z art. 231 § 1 k.k., innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
art. 108 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
231 § 3 i art. 108 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw.
art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k., jako konsekwencja tego samego postępowania przygotowawczego dotyczącego rozbiórki w 2015 r.
art. 37 k.p.k
akt II Kp (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV KO 103/21 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie zażalenia Miasta i Gminy M. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 października 2021 r. wniosku Sądu Rejonowego w M.zawartego w postanowieniu z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. akt II Kp (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Wskazanym postanowieniem Sąd Rejonowy w M. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k., o przekazanie do rozpoznania sprawy z zażalenia pełnomocnika Miasta i Gminy M. na postanowienie Prokuratora Rejonowego w O. wydane w sprawie PR Ds. (…) Spc o umorzeniu śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w sprawie o czyn z art. 231 § 1 k.k., innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek nie jest zasadny. Sąd Rejonowy w M., nie wykazał bowiem, aby w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające skorzystanie z art. 37 k.p.k.

Nie budzi oczywiście wątpliwości, że zarówno zachwianie swobody orzekania jak i obawa o rozpoznanie sprawy w sposób obiektywny są czynnikami uzasadniającymi wniosek w omawianym przedmiocie, jednakże wymagają od inicjującego to postępowanie sądu wykazania i uzasadnienia rzeczowymi i skutecznymi argumentami, że faktycznie wystąpiło potencjalne zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości związane z faktem rozpoznania sprawy przez sąd właściwy. Skorzystanie z właściwości delegacyjnej może bowiem nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).

Wniosek Sądu Rejonowego w M. nie spełnia powyższych wymogów, skoro w jego treści odwołano się w istocie do argumentów niemających znaczenia w kontekście istnienia przesłanek z art. 37 k.p.k. Takich podstaw z pewnością nie może stanowić eksponowany fakt, że Prokurator Rejonowy w O. wniósł do tego Sądu akt oskarżenia przeciwko byłemu Burmistrzowi M. M. O. (sygn. akt II K (…)), którym zarzucono mu popełnienie czynów z art. 231 § 3 i art. 108 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 11 § 2 k.k., jako konsekwencja tego samego postępowania przygotowawczego dotyczącego rozbiórki w 2015 r. obiektu starej szkoły w K..

Równie nieistotny jest powód, iż w tej właśnie sprawie wystąpiono do Sądu Najwyższego z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k., skoro wniosek ten postanowieniem z 12 sierpnia 2021 r., IV KO 101/21, nie został uwzględniony. W tym orzeczeniu stwierdzono, że podnoszone przez Sąd Rejonowy argumenty, które są częściowo tożsame z podstawami wniosku złożonego w niniejszej sprawie, nie przedstawiają wartości decydujących o przekazaniu sprawy w oparciu o wspomniany wyżej przepis.Chybione są także zawarte we wniosku Sądu Rejonowego w M. uwagi dotyczące „koneksji personalnych” i „powiązań osobowych”, gdyż przede wszyskim Sąd ten nie wskazał pomiędzy kim a kim one zachodzą i jaka jest ich skala, a to z kolei uniemożliwia realne odniesienie się do tego typu argumentu.

Nie ulega natomiast wątpliwości, że jeżeliby tego rodzaju zjazwiska w jednostkowych wypadkach zachodziły, winny w pierwszej kolejności podlegać ocenie przy użyciu instytucji służących wyłączeniu sędziego, określonych w art. 40 i 41 k.p.k., nie zaś skutkować postępowaniem w trybie art. 37 k.p.k.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.