Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV KK 51/21 KI-generiert

Supreme Court dismissed tax fraud appeal, ruling precise sentencing calculation did not constitute a legal error.

Geschäftsnummer IV KK 51/21
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the General Prosecutor's cassation appeal against a lower court's tax fraud conviction. The defendant argued that the appellate court incorrectly reduced the daily fine rate from 80 zł to 10 zł, creating a logical inconsistency in the total fine calculation. The court found no legal error, noting that the reduction was a precise application of statutory minimums for multiple offenses rather than a miscalculation, and that any ambiguity in the judgment's wording did not violate the right to a clear decision.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 23 § 1 k.k.s.; Art. 23 § 2 k.k.s.; Art. 638 k.p.k.: A reduction of the daily fine to the statutory minimum for multiple offenses constitutes a correct application of the law, and minor imprecisions in the judgment's wording do not amount to a violation of the right to a clear decision.

Schlagwörter

KI-generiert
tax fraud daily fine calculation statutory minimum cassation appeal clear decision multiple offenses sentencing error Mehrwertsteuerhinterziehung

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 23 § 1 k.k.s.
art. 23 § 1 k.k.s.), natomiast w pkt I.2 zamiast sformułowania mówiącego o „wysokości stawki dziennej łącznej kary grzywny”, powinien użyć sformułowania mówiącego o liczbie stawek dziennych kary łącznej grzywny.
Art. 23 § 2 k.k.s.
W istniejącej postaci wyrok, bez jego bliższej analizy, rzeczywiście może być mylnie odczytany, tym bardziej, że w art. 23 § 2 k.k.s., który odnosi się do ustalania wysokości stawki dziennej kary grzywny, niewątpliwie chodzi o wyrażoną w złotych kwotę stawki.
Art. 638 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, o wydatkach związanych z jej rozpoznaniem rozstrzygając zgodnie z art. 638 k.p.k.
Art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.
Uchybienie Sądu Okręgowego trzeba zatem traktować nie w kategoriach naruszenia prawa materialnego, ale nie dość precyzyjnego zredagowania wyroku, chociaż nieprowadzącego do rażącego naruszenia art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., skoro zawiera on rozstrzygnięcie co do kary.
Art. 13 § 1 k.k.w.
Natomiast ewentualne wątpliwości co do wykonania wyroku mogą być rozstrzygnięte w trybie art. 13 § 1 k.k.w. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, o wydatkach związanych z jej rozpoznaniem rozstrzygając zgodnie z art.
art. 77 § 2 k.k
Ż.‎skazanego za czyn z art. 77 § 2 k.k.s.
art. 77 § 1 k.k
Ż.‎skazanego za czyn z art. 77 § 2 k.k.s.
art. 6 § 2 k.k
z art. 6 § 2 k.k.s, za które wymierzył mu karę grzywny w wysokości 10 stawek dziennych po 80 zł każda (pkt II wyroku).
art. 9 § 3 k.k
i art. 9 § 3 k.k.s., za które wymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 80 zł każda (pkt I wyroku).
art. 83 § 1 k.k
przestępstwa skarbowego z art. 83 § 1 k.k.s.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV KK 51/21 POSTANOWIENIE Dnia 11 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)‎SSN Andrzej StępkaProtokolant Łukasz Biernacki przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkinga‎w sprawie Z. Ż.‎skazanego za czyn z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s. i inne‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 11 sierpnia 2021 r.,‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w T. ‎z dnia 24 lutego 2020 r., sygn. akt II Ka (…),‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w T.‎z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt II K (…), 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt II K (…), uznał Z. Ż. za winnego tego, że: I.jako płatnik, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, nie odprowadzał na rachunek Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. w ustawowym terminie do 20 następnego miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki - należnych zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń wypłaconych w lutym, od maja do lipca, od września do grudnia 2016 r. oraz od stycznia do kwietnia i od lipca do listopada 2017 r. w łącznej kwocie 12.865 zł (w opisie czynu szczegółowo podano kwoty nieodprowadzonych zaliczek w poszczególnych okresach), tj. przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s., za które wymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 80 zł każda (pkt I wyroku).

II.działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, utrudniał wykonanie czynności służbowych osobie uprawnionej do przeprowadzenia czynności sprawdzających, na skutek niedopełnienia czynności określonych w wezwaniach Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia 19.10.2016 r., z dnia 19.01.2017 r., z dnia 17.02.2017 r., poprzez niewykonanie żądanych czynności w określonym 7-dniowym terminie, pomimo osobistego odbioru wezwań w dniach 07.11.2016 r., 26.01.2017 r. i 17.02.2017 r., tj. przestępstwa skarbowego z art. 83 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s, za które wymierzył mu karę grzywny w wysokości 10 stawek dziennych po 80 zł każda (pkt II wyroku).

III.wprowadził organ podatkowy w błąd, poprzez bezzasadne zawyżenie w złożonej korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r. korygowanej podstawy opodatkowania za grudzień 2015 r. w oparciu o nieuregulowaną fakturę (…) z dnia 02.07.2015 r. wystawioną dla dłużnika A. S.A. o kwotę 110.334,62 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy korygowaną wartością podstawy opodatkowania, a wartością uregulowaną w części w drodze kompensaty wzajemnych wierzytelności i obciążeń umownych, co skutkowało zaniżeniem należnego podatku VAT o kwotę 25.376,94 zł (stanowiącą różnicę pomiędzy korygowaną kwotą podatku należnego w wysokości 54 872,00 zł, a kwotą uznaną za uregulowaną, tj. 29.495,06 zł), tj. przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., za które wymierzył mu karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 80 zł każda (pkt III wyroku).

IV.działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, nie powiadomił organu podatkowego - poprzez skorygowanie deklaracji VAT za lipiec i sierpień 2015 r. - o utracie prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek odliczony na podstawie nieuregulowanych faktur nr (…) z dnia 30.01.2015 r. o wartości netto 20.800,00 zł, podatek VAT 4.784,00 zł i nr (…) z dnia 27.02.2015 r. o wartości netto 19.050,00 zł, podatek VAT 4.381,50 zł wystawionych za nabycia dokonane u K. S.A., co do których upłynął termin 150 dni do uregulowania należności, co skutkowało zawyżeniem podatku naliczonego o kwotę łączną 9165,50 zł, tj. przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s., za które wymierzył mu karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 80 zł każda (pkt IV wyroku).

V.podał nieprawdę w deklaracji VAT-7 za grudzień 2016 r., w której zaniżył wartość dostaw (pierwotnie nie zadeklarował ani dostaw ani nabyć), skutkiem czego naraził na uszczuplenie podatek od towarów i usług w kwocie 50.506,00 zł, tj. przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., za które wymierzył mu karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 80 zł każda (pkt V wyroku). Na podstawie art. 39 § 1 k.k.s. w miejsce kar grzywien orzeczonych wobec oskarżonego Z. Ż. w pkt I, II, III, IV i V wyroku wymierzył oskarżonemu za zbiegające się przestępstwa skarbowe łączną karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 80 zł każda (pkt VI wyroku).

Zwolnił oskarżonego w całości od ponoszenia kosztów sądowych. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego wniesionej w zakresie punktów od II do VII wyroku, w której zarzucono mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów postępowania (art. 7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.) oraz prawa materialnego (art. 56 § 2 k.k.s.), Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia 24 lutego 2020 r., sygn. akt II Ka (…), w pkt I zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1.wysokość stawek dziennych kary grzywny orzeczonych w ustępach I, III, IV i V obniżył „do 10 (dziesięciu)”, 2.wysokość stawki dziennej łącznej kary grzywny orzeczonej w ustępie VI obniżył „do 20 (dwudziestu)”.

W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za II instancję (pkt II wyroku). Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł Prokurator Generalny. Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. i art. 113 § 1 k.k.s. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść skazanego, zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 23 § 3 k.k.s., poprzez nieuwzględnienie w toku orzekania przez Sąd odwoławczy jego brzmienia, wynikiem czego było dokonanie nieuzasadnionego – w myśl art. 433 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k.

– wyjścia poza granice zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego i w konsekwencji zmiany wyroku Sądu I instancji poprzez wymierzenie Z. Ż. przez Sąd Okręgowy w T. w punkcie I, podpunkcie 1 orzeczenia, za przestępstwa z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. i art. 56 § 2 k.k.s. popełnione w 2015 r., 2016 r. i 2017 r. (ust. I, III, IV, V wyroku Sądu I instancji), kar grzywny przy przyjęciu stawki dziennej grzywny w kwocie po 10 zł oraz w punkcie I, podpunkcie 2 orzeczenia łącznej kary grzywny przy przyjęciu stawki dziennej w kwocie 20 zł, to jest poniżej jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia, które wynosiło w czasie popełnienia powyższych czynów w 2015 r.

– 58,33 zł, w 2016 r. – 61,67 zł w 2017 r. – 66,67 zł”. Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w T. w postępowaniu odwoławczym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna, bowiem ogląd sprawy prowadzi do wniosku, że podniesiony w skardze zarzut jest wynikiem nieporozumienia zaistniałego tak na skutek błędnego odczytania zaskarżonego wyroku, jak i jego nieprecyzyjnego zredagowania.

Zarzut kasacji jest oparty na tezie, że Sąd Okręgowy w T. zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że kwotę stawki dziennej wymierzonych oskarżonemu jednostkowych kar grzywien obniżył z 80 zł do 10 zł, a kwotę stawki dziennej wymierzonej oskarżonemu kary łącznej grzywny obniżył z 80 zł do 20 zł Nie odpowiada to treści wyroku, w którym – jak wyżej podano – Sąd ad quem wskazał, że „wysokość” stawek dziennych kary grzywny orzeczonych w ustępach I, III, IV i V wyroku Sądu Rejonowego obniża „do 10 (dziesięciu)”, a „wysokość” stawki dziennej łącznej kary grzywny orzeczonej w ustępie VI obniża „do 20 (dwudziestu)”.

Widać więc, że nie wskazał, iż chodzi o 10 zł oraz o 20 zł, zaś o tym, że nie dokonał obniżenia złotowych kwot stawek dziennych grzywien świadczy już jednoznacznie pisemne uzasadnieniu wyroku, w którym Sąd Okręgowy podał, że „obniżył liczbę stawek dziennych do minimalnych, a to 10 i dotyczy to także czynu przypisanego w ustępie I, który nie był zaskarżony. Z kolei różnorodność oraz ilość przestępstw, skutkowała niemożnością przyjęcia, przy orzekaniu kary łącznej grzywny zasady pełnej absorpcji i dlatego przyjął Sąd Okręgowy zasadę asperacji, wymierzając ją w ilości 20 stawek”.

W tym dokumencie prawidłowo jest mowa o liczbie stawek dziennych, o tym, że w przypadku przestępstwa skarbowego minimalna liczba stawek wynosi 10 (art. 23 § 1 k.k.s.), jak też o ilości stawek dziennych kary łącznej grzywny; trafnie też przyjęto, że zastosowanie przy orzekaniu tej kary zasady asperacji uprawniało do wymierzenia kary łącznej w ilości 20 stawek. Jest przy tym znamienne, że Sąd ad quem nie zmienił „wysokości” stawki dziennej grzywny orzeczonej w ustępie II wyroku Sądu I instancji i nie ulega wątpliwości, że postąpił tak dlatego, że w tym wypadku kara grzywna wynosiła 10 stawek dziennych, tj. ustawowe minimum.

Gdyby przyjąć założenie kasacji, to Sąd Okręgowy karę łączną grzywny wymierzyłby w sposób niezrozumiały: w tym samym wyroku ustaliłby wysokość jednej stawki tej kary na kwotę 20 zł, chociaż wysokość stawki w przypadku grzywien wymierzonych za cztery przestępstwa skarbowe wynosiła 10 zł, a w przypadku grzywny wymierzonej za jedno przestępstwo skarbowe wynosiła 80 zł. Odnotowując, że „opis czynów zarzuconych, które Sąd Rejonowy bez zmian przyjął, jako opis czynów przypisanych w zakresie daty popełnienia tych przestępstw, nie jest do końca precyzyjny”, Sąd odwoławczy sam nie ustrzegł się braku precyzji przy redagowaniu własnego wyroku.

Jest oczywiste, że w pkt I.1 wyroku zamiast sformułowania mówiącego o „wysokości” stawek dziennych kary grzywny, powinien użyć sformułowania mówiącego o liczbie stawek dziennych kary grzywny (zob. art. 23 § 1 k.k.s.), natomiast w pkt I.2 zamiast sformułowania mówiącego o „wysokości stawki dziennej łącznej kary grzywny”, powinien użyć sformułowania mówiącego o liczbie stawek dziennych kary łącznej grzywny. W istniejącej postaci wyrok, bez jego bliższej analizy, rzeczywiście może być mylnie odczytany, tym bardziej, że w art. 23 § 2 k.k.s., który odnosi się do ustalania wysokości stawki dziennej kary grzywny, niewątpliwie chodzi o wyrażoną w złotych kwotę stawki.

Analiza bardziej pogłębiona każe jednak przyjąć, że zmiana wyroku Sądu I instancji nastąpiła bez naruszenia prawa i polegała na tym, że w odniesieniu do czterech przestępstw skarbowych obniżono karę grzywny do 10 stawek dziennych po 80 zł każda i przy pozostawieniu bez żadnej modyfikacji rozstrzygnięcia zawartego w pkt II wyroku, obniżono karę łączną grzywny do 20 stawek po 80 zł każda. Uchybienie Sądu Okręgowego trzeba zatem traktować nie w kategoriach naruszenia prawa materialnego, ale nie dość precyzyjnego zredagowania wyroku, chociaż nieprowadzącego do rażącego naruszenia art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., skoro zawiera on rozstrzygnięcie co do kary.

Natomiast ewentualne wątpliwości co do wykonania wyroku mogą być rozstrzygnięte w trybie art. 13 § 1 k.k.w. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, o wydatkach związanych z jej rozpoznaniem rozstrzygając zgodnie z art. 638 k.p.k.