Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV KK 43/22 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation claiming a judge's appointment violated fair trial rights due to flawed selection process.

Geschäftsnummer IV KK 43/22
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for damaging cultural heritage. The defense argued that the presiding judge was improperly appointed following a flawed competition, violating the right to a fair trial. The court rejected this claim because the available documents did not demonstrate specific circumstances proving the judge lacked impartiality in this instance.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 6 ust. 1 KPPW; The court must establish concrete circumstances proving a judge's lack of impartiality; a general presumption of bias against judges appointed after 2018 is not sufficient.

Schlagwörter

KI-generiert
fair trial rights judge impartiality cassation appeal judicial appointment Krajowa Rada Sądownictwa procedural defect cultural heritage crime Wiederaufnahme des Abwesenheitsverfahrens

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 18 § 2 k.k.
‎skazanego z art. 18 § 2 k.k. w zw.
Art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 28 lutego 2023 r.,‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku‎z dnia 6 września 2021 r., sygn.
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
S., ubiegającego się o stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w R.Analiza dokumentów uzyskanych z Krajowej Rady Sądownictwa nie pozwala na wysnucie wniosku, jakoby zachodziła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka
3), co doprowadziło do nienależytego obsadzenia Sądu i w konsekwencji do niezapewnienia oskarżonemu prawa do rzetelnego procesu i prawa do obrony (art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art.
Art. 6 k.p.k.
1 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.k.).”Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w R.
ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw
art. 18 § 2 k.k
‎skazanego z art. 18 § 2 k.k.
art. 4 § 1 k.k
akt III Ka 165/21) wyrok Sądu I instancji został utrzymany w mocy w zakresie skazania (uzupełniono jedynie kwalifikację prawną o art. 4 § 1 k.k.).Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając wyrokowi „obrazę art.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
I KZP 2/22, OSNK 2022, nr 6, poz. 22
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV KK 43/22 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (przewodniczący)‎SSN Marek Pietruszyński‎SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)Protokolant Weronika Woźniak przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkinga,‎w sprawie E. P. ‎skazanego z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 28 lutego 2023 r.,‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku‎z dnia 6 września 2021 r., sygn. akt III Ka 165/21‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu‎z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II K 340/20, 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciąża skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 2 grudnia 2020 r. (sygn. akt II K 340/20) E. P. został uznany winnym czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, za który wymierzono mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Wyrokiem Sądu Okręgowego w R.z dnia 6 września 2021 r. (sygn. akt III Ka 165/21) wyrok Sądu I instancji został utrzymany w mocy w zakresie skazania (uzupełniono jedynie kwalifikację prawną o art. 4 § 1 k.k.).Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając wyrokowi „obrazę art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k. poprzez przeprowadzenie rozprawy odwoławczej w dniu 6 września 2021 r. przed Sądem Okręgowym w R., przy nienależytej obsadzie Sądu, gdyż w składzie Sądu, który wydał orzeczenie brał udział sędzia P. S. powołany na urząd sędziego w Sądzie Okręgowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018, poz. 3), co doprowadziło do nienależytego obsadzenia Sądu i w konsekwencji do niezapewnienia oskarżonemu prawa do rzetelnego procesu i prawa do obrony (art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.k.).”Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w R. do ponownego rozpoznania.

Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Całość uzasadnienia kasacji sprowadza się do przytoczenia wybranego, dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego, a także sądów europejskich dotyczącego zagadnienia prawidłowej obsady sądu w kontekście m.in. reformy Krajowej Rady Sądownictwa ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3). Sąd Najwyższy zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w R. o nadesłanie w terminie do 24 lutego 2023 r. akt osobowych SSO P. S. oraz do Krajowej Rady Sądownictwa o nadesłanie w terminie do 24 lutego 2023 r. kompletu dokumentów z postępowania konkursowego dotyczących sędziego P. S., ubiegającego się o stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w R.Analiza dokumentów uzyskanych z Krajowej Rady Sądownictwa nie pozwala na wysnucie wniosku, jakoby zachodziła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. (I KZP 2/22, OSNK 2022, nr 6, poz.

22) brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Oznacza to, że należy wykazać in concreto, że z uwagi na dające się zidentyfikować okoliczności związane z powołaniem danego sędziego do sądu, istnieją tego rodzaju wątpliwości, iż sąd w składzie którego zasiada taki sędzia jest sądem nienależycie obsadzonym.

Jak wynika z dokumentów nadesłanych przez Krajową Radę Sądownictwa, kwestia powołania Sędziego P. S. nie wskazuje na zaistnienia takich wad, które powodowałyby konieczność uznania, że w istocie w tej konkretnej sprawie zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza opisana w art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k.Powyższe rozstrzygnięcie nie oznacza jednak, że kwestia ta w odniesieniu do tego sędziego zostaje przesądzona ostatecznie. Kryteria oceny prawidłowej obsady sądu, które były prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego z natury mają charakter zmienny i zależą od ilości oraz jakości uzyskanych informacji związanych z procesem nominacyjnym oraz dalszą karierą sędziego, decyzją co do startowania w konkursie przed organem o niekonstytucyjnym charakterze, postępowaniem sędziego już po otrzymaniu nominacji w takiej wadliwej procedurze, czy też wystąpieniem innych okoliczności mogących w opinii publicznej uzasadniać przekonanie o związkach sędziego z władzą wykonawczą.

Zagadnienia te mogą w przyszłości prowadzić do in concreto odmiennych ocen niż w niniejszej sprawie.Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.