Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV KK 148/19 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding minor procedural error in combined sentence calculation.

Geschäftsnummer IV KK 148/19
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the lower court failed to credit a prior prison term into the combined sentence, violating Article 63 § 1 of the Criminal Code. The court ruled that such an error does not warrant quashing the verdict because the sentence can be corrected via Article 420 § 1, preserving the finality of judgments.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 63 § 1 k.k.; A minor procedural error in calculating a combined sentence does not justify quashing a final judgment if the defect can be corrected by the issuing court without undermining the verdict's substance.

Schlagwörter

KI-generiert
combined sentence calculation cassation appeal dismissal obviously unfounded appeal finality of judgments correction of verdict prison term credit procedural error Verfassungswidrigkeit

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 535 § 3 k.p.k.
138).Powyższe względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.
Art. 63 § 1 k.k.
zarzucił rażącą obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 63 § 1 k.k., poprzez niezaliczenie skazanemu na poczet orzeczonej kary łącznej okresu pozbawienia wolności w sprawie IX K 647/13, od dnia 14 sierpnia 2017 r.
Art. 577 k.p.k.
Art. 420 § 1 k.p.k.
Uznać bowiem należy, że skoro w trybie art. 420 § 1 k.p.k..
Art. 420 k.p.k.
Uznać bowiem należy, że skoro w trybie art. 420 § 1 k.p.k..
art. 63 § 1 k.k
zarzucił rażącą obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 63 § 1 k.k., poprzez niezaliczenie skazanemu na poczet orzeczonej kary łącznej okresu pozbawienia wolności w sprawie IX K 647/13, od dnia 14 sierpnia 2017 r.
art. 535 § 3 k.p.k
138).Powyższe względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k.
art. 577 k.p.k
art. 420 § 1 k.p.k
Uznać bowiem należy, że skoro w trybie art. 420 § 1 k.p.k..
art. 420 k.p.k
Uznać bowiem należy, że skoro w trybie art. 420 § 1 k.p.k..
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV KK 148/19 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 22 maja 2019 r., sprawy D. J.w przedmiocie wydania wyroku łącznego z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 24 sierpnia 2018 r., sygn. akt VI Ka […]utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 30 marca 2018 r., sygn. akt III K […] oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIEW kasacji złożonej od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 24 sierpnia 2018 r., sygn. akt VI Ka […], obrońca skazanego D. J. zarzucił rażącą obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 63 § 1 k.k., poprzez niezaliczenie skazanemu na poczet orzeczonej kary łącznej okresu pozbawienia wolności w sprawie IX K 647/13, od dnia 14 sierpnia 2017 r. od godziny 1820 do dnia 29 sierpnia 2017 r. i w związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.Prokurator Rejonowy w G. w pisemnej odpowiedzi na tę kasację wniósł o pozostawienie kasacji bez rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasację należało oddalić z powodu jej oczywistej bezzasadności w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Poza sporem jest, iż po pierwsze, nie każde naruszenie prawa materialnego ma charakter rażący, a po drugie, nie każde, nawet rażące naruszenie prawa materialnego, może mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją orzeczenia.

W realiach sprawy przyjąć należy, iż zarzucane naruszenie przepisu art. 63 § 1 k.k. (jak też w istocie przepisu art. 577 k.p.k.), z punktu widzenia instytucji kasacji, jako nadzwyczajnego środka odwoławczego, w razie stwierdzenia zarzucanego uchybienia, nie pozwala na przyjęcie, iż zachodzi konieczność uchylenia wyroku w części dotyczącej nie zaliczenia na poczet kary łącznej okresu rzeczywistego pozbawienia wolności z jednej ze spraw podlegających łączeniu. Uznać bowiem należy, że skoro w trybie art. 420 § 1 k.p.k.. wyrok w tej części może zostać uzupełniony przez sąd, który go wydał, to stwierdzone uchybienie nie miało istotnego wpływu na jego treść.

Uchylenie wyroku z tej tylko przyczyny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, stałoby nadto w sprzeczności z zasadą stałości prawomocnych orzeczeń sądowych, których wzruszenie powinno następować tylko w wypadkach wyjątkowych, gdy nie ma innych środków prawnych ich korygowania. Na marginesie dodać należy, iż w doktrynie podkreśla się, że jeżeli w wyroku łącznym dokonano wadliwego zaliczenia albo nie dokonano w ogóle zaliczenia na poczet kary okresów odbytej kary lub stosowania środków zapobiegawczych, pomimo iż został spełniony warunek takiego rozstrzygnięcia, to uzupełnienie orzeczenia może nastąpić na podstawie art. 420 k.p.k. w zw. z art. 577 k.p.k. (por. np.

D. Kala, M. Klubińska, Kara Łączna i wyrok łączny, Kraków 2017, s. 138).Powyższe względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.