Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CZ 90/09 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal as inadmissible due to low case value and lack of constitutional review authority.

Geschäftsnummer IV CZ 90/09
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding a property division case because the disputed value of 111,872.99 PLN fell below the statutory minimum of 150,000 PLN required for admissibility. The appellant argued that the low-value threshold violated constitutional rights to a fair trial and equal protection, requesting a referral to the Constitutional Tribunal. The court rejected this, noting that only the Constitutional Tribunal can declare laws unconstitutional and that the Supreme Court lacks authority to initiate such a review without genuine doubts about the law's constitutionality.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 519 § 2 k.p.c.; Art. 188 ust. 1 Konstytucji RP: The Supreme Court cannot declare a statute unconstitutional; only the Constitutional Tribunal has this power, and the Court may not refer a question to the Tribunal unless it has genuine doubts about the law's constitutionality.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility minimum case value threshold property division proceedings constitutional review authority Supreme Court jurisdiction limits

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 519 § 2 k.p.c.
Tymczasem, zgodnie z art. 519 1 § 2
Art. 64 ust. 2 Konstytucji RP
RP, tj. art. 64 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2, wniosła o uchylenie zaskarżonego
Art. 77 ust. 2 Konstytucji RP
RP, tj. art. 64 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2, wniosła o uchylenie zaskarżonego
Art. 188 pkt 1 Konstytucji RP
Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy
Art. 183 Konstytucji RP
kompetencje określone w art. 183 Konstytucji i nie obejmują orzekania o zgodności
Art. 193 Konstytucji RP
wystąpienia na podstawie art. 193 Konstytucji ze wskazanym przez skarżącą
Art. 398 § 14 k.p.c.
Wobec powyższego na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 394 § 3 k.p.c.
Wobec powyższego na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 5191 § 2 k.p.c
„Czy art. 5191 § 2 k.p.c.
art. 188 pkt 1 Konstytucji
Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CZ 90/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Dariusz Zawistowski

SSA Barbara Trębska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku T.D.

przy uczestnictwie E.D.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 grudnia 2009 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 marca 2009 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił

skargę kasacyjną wnioskodawczyni T.D. jako niedopuszczalną z uwagi na zbyt

niską wartość przedmiotu zaskarżenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd

wskazał, że zarówno w apelacji jak i w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu

zaskarżenia określono na kwotę 111.872,99 zł. Tymczasem, zgodnie z art. 519 1 § 2

k.p.c. minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia warunkująca dopuszczalność

wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu

wspólności majątkowej między małżonkami, wynosi co najmniej sto pięćdziesiąt

tysięcy złotych.

W zażaleniu wnioskodawczyni, podnosząc naruszenie przepisów Konstytucji

RP, tj. art. 64 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2, wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia, jako wydanego na podstawie sprzecznego z Konstytucją art. 5191

§ 2 k.p.c. oraz o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ponadto wniosła

o spowodowanie skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego:

„Czy art. 5191 § 2 k.p.c. nie narusza norm Konstytucji RP, a w szczególności art. 64

ust. 2 i art. 77 ust. 2."

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Sąd Okręgowy prawidłowo zastosował art. 519 1 § 2 k.p.c. uznając, że

niniejsza sprawa nie ma charakteru kasacyjnego, czego skarżąca nie kwestionuje.

Poddaje ona natomiast w wątpliwość zgodność tego przepisu z Konstytucją RP.

Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy

z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy, którego

kompetencje określone w art. 183 Konstytucji i nie obejmują orzekania o zgodności

ustaw z Konstytucją. Nie może być zatem skuteczny zarzut zażalenia powołujący

się na niezgodność art. 5191 § 2 k.p.c. z art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji,

skoro

skarżąca

nie

przedstawiła

orzeczenia

Trybunału Konstytucyjnego

stwierdzającego tę niezgodność, a Sąd Najwyższy nie znajduje podstaw do

wystąpienia na podstawie art. 193 Konstytucji ze wskazanym przez skarżącą

pytaniem prawnym do Trybunału. O potrzebie skorzystania z możliwości z art. 193

Konstytucji decydują bowiem rzeczywiste wątpliwości sądu, co do zgodności aktu

normatywnego z Konstytucją, a nie wątpliwości podnoszone przez strony czy

praktyczna doniosłość rozważanego problemu (por. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 29 lutego 2008 r., II CSK 463/07, niepubl.). W ocenie zaś Sądu

Najwyższego ograniczenie nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga

kasacyjna,

do

spraw

skomplikowanych,

o

znacznej

wartości

przedmiotu

zaskarżenia nie budzi wątpliwości odnośnie do zgodności tego uregulowania z

prawami obywatelskimi o jakich stanowią powołane w zażaleniu art. 64 ust. 2 i 77

ust. 2 Konstytucji RP.

Wobec powyższego na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

orzeczono jak w sentencji postanowienia.