Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CZ 76/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal against fee order as appeal only exists for rejecting the legality claim itself.

Geschäftsnummer IV CZ 76/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal against the district court president's order setting a 100,000 zł fee for filing a legality claim. The court held that the Civil Procedure Code provides a closed list of appealable acts, limiting appeals to the decision rejecting the legality claim itself. Consequently, the fee order was deemed inadmissible for direct appeal, as judicial review of such fees is only possible indirectly through an appeal against the rejection of the underlying claim.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3941 § 1, § 11, § 2 k.p.c.; Appeals to the Supreme Court are limited to specific statutory categories, excluding orders setting fees for legality claims, which are reviewable only indirectly via appeals against the rejection of the claim itself.

Schlagwörter

KI-generiert
Civil Procedure Code legality claim appeal fee order inadmissibility closed list of appeals indirect judicial review Supreme Court jurisdiction procedural exhaustion

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 3941 § 1, § 11 i § 2 k.p.c.
Przepisy kodeksu postępowania cywilnego (art. 3941 § 1, § 11 i § 2 k.p.c.) zawierają zamknięty katalog sytuacji, w których można wnieść zażalenie do Sądu Najwyższego.
art. 394 § 1 pkt 9 w zw. z art. 398 k.p.c.
Do zażaleń tych nie ma zatem zastosowania art. 394 § 1 pkt 9 w zw. z art. 398 k.p.c.Zgodnie z art.
art. 42412 k.p.c.
Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 42412 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu (tj.
art. 380 k.p.c.
art. 3986 § 3 w zw. z art. 3986 § 2 i art. 3941 § 3 k.p.c.
380 k.p.c., w razie wniesienia zażalenia na postanowienie sądu odrzucające skargę kasacyjną, czy odpowiednio skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.Z tych względów na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3986 § 2 i art. 3941 § 3 k.p.c. postanowiono, jak w sentencji.
art. 398 k.p.c
z art. 398 k.p.c.Zgodnie z art.
art. 3941 § 1 k.p.c
398 k.p.c.Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
art. 42412 k.p.c
Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 42412 k.p.c.
art. 380 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
3986 § 2 i art. 3941 § 3 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 1999 r., I CKN 120
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 1999 r., I CKN 120, PS 1999, nr 11-12, s.
z dnia 3 października 2000 r., I CZ 97/00
189, z dnia 3 października 2000 r., I CZ 97/00, OSNC 2001, nr 3, poz.
z dnia 27 stycznia 2005 r., V CZ 163/04
45, z dnia 27 stycznia 2005 r., V CZ 163/04, nie publ.).

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CZ 76/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 marca 2012 r w sprawie z powództwa J. D.‎przeciwko Bankowi […] Spółce Akcyjnej w W. i Agencji Nieruchomości Rolnych w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2014 r.,‎na skutek zażalenia powoda na punkt drugi zarządzenia Przewodniczącego Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 28 kwietnia 2014 r. odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem Przewodniczącego Sądu Okręgowego w L. z dnia 28 kwietnia 2014 r. ustalono opłatę w wysokości 100 000 zł od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 marca 2012 r. (sygn.[…]). Zarządzenie to zaskarżył zażaleniem do Sądu Najwyższego powód J. D.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie skierowane przeciwko wyżej wymienionemu zarządzeniu, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu. Przepisy kodeksu postępowania cywilnego (art. 3941 § 1, § 11 i § 2 k.p.c.) zawierają zamknięty katalog sytuacji, w których można wnieść zażalenie do Sądu Najwyższego.

Do zażaleń tych nie ma zatem zastosowania art. 394 § 1 pkt 9 w zw. z art. 398 k.p.c.Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Argument a contrario uzasadnia więc wniosek, że zażalenie nie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego sądu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia opłaty od wniesionej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 42412 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu (tj. działu VIII dotyczącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia) do postępowania wywołanego wniesieniem skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Według ugruntowanego stanowiska orzecznictwa, nie jest zaskarżalne zarządzenie przewodniczącego sądu drugiej instancji o wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej, czy poprzednio kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 1999 r., I CKN 120, PS 1999, nr 11-12, s. 189, z dnia 3 października 2000 r., I CZ 97/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 45, z dnia 27 stycznia 2005 r., V CZ 163/04, nie publ.).

Kontrola zasadności wezwania strony do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej może być przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego jedynie pośrednio, przy wykorzystaniu art. 380 k.p.c., w razie wniesienia zażalenia na postanowienie sądu odrzucające skargę kasacyjną, czy odpowiednio skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.Z tych względów na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3986 § 2 i art. 3941 § 3 k.p.c. postanowiono, jak w sentencji.