Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CZ 71/19 KI-generiert

Supreme Court allows cassation appeal dismissed for formal defect when scope of appeal is obvious.

Geschäftsnummer IV CZ 71/19
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court overturned the District Court's dismissal of a cassation appeal filed by a municipality against a decision denying its claim of acquisitive prescription. Although the lower court rejected the appeal due to a missing specification of the scope of challenge, the Supreme Court found the scope was evident from the appeal's content and the prior appeal judgment. Consequently, the court held that formal defects should not lead to dismissal when the appellant's intent is clear and unambiguous.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3984 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal may not be rejected for formal defects if the scope of the challenge is obvious and the appellant's intent to challenge the entire judgment is clear from the context.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal formal defects scope of challenge obvious acquisitive prescription municipal property dispute procedural waiver formalism Rückzug des Strafantrags Verneinung der Zuständigkeit Nichtigkeitsgründe

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3984 § 1 k.p.c.
z art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
Nie było więc podstaw do zastosowania w sprawie rygoru przewidzianego w art. 3986 § 2 k.p.c. Z tych względów na podstawie art.
Art. 39815 § 1 k.p.c.
Z tych względów na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 i 13 § 2 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
art. 3986 § 1 k.p.c
Uchybienie w tym względzie nie podlega sanowaniu ze względu na brzmienie art. 3986 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c
z art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 130 k.p.c
art. 3984 § 1 k.p.c
W szczególności skarga kasacyjna musi spełniać wszystkie wymagania konstrukcyjne wymienione w art. 3984 § 1 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
Nie było więc podstaw do zastosowania w sprawie rygoru przewidzianego w art. 3986 § 2 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 22 czerwca 2016 r., III CZ 22/16
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 15 czerwca 2016 r., II CZ 43/16
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 24 kwietnia 2018 r., V CZ 25/18
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CZ 71/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Pietrzykowski‎SSN Karol Weitz w sprawie z wniosku S. H.‎przy uczestnictwie B. H., Skarbu Państwa - Starosty A., Gminy miejskiej C. i Gminy R.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 października 2019 r.,‎zażalenia uczestnika postępowania Gminy miejskiej C.na postanowienie Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt I Ca (…), uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 maja 2019 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę kasacyjną uczestnika postępowania Gminy Miejskiej C. wniesioną od postanowienia tego Sądu z dnia 6 listopada 2018 r.W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wniesiona skarga zawiera braki formalne, gdyż w jej treści nie oznaczono zakresu zaskarżenia. Uchybienie w tym względzie nie podlega sanowaniu ze względu na brzmienie art. 3986 § 1 k.p.c. W związku z tym skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 w zw. z art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. bez uprzedniego wezwania pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków wniesionego środka zaskarżenia.Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Okręgowego wniósł uczestnik postępowania Gmina Miejska C., powołując się na naruszenie art. 3986 § 2 in fine w zw. z art. 130 k.p.c. Jego zdaniem, nieuprawnionym było odrzucenie skargi kasacyjnej w sytuacji, w której zakres zaskarżenia, wobec oddalenia apelacji w całości oraz treści wniosku skargi kasacyjnej, był oczywisty, ewentualnie ‎brak formalny mógł być usunięty w terminie wyznaczonym przez sąd po uprzednim wezwaniu do jego usunięcia.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej uzależnione jest od zachowania przez skarżącego wymagań formalnych przewidzianych dla tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. W szczególności skarga kasacyjna musi spełniać wszystkie wymagania konstrukcyjne wymienione w art. 3984 § 1 k.p.c. Stosownie do tego przepisu powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem oraz wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.Odwołanie się Sądu Okręgowego do art. 3986 § 2 w zw. z art. 3984 § 1 k.p.c. stanowiło podstawę dla odrzucenia skargi kasacyjnej na skutek stwierdzenia, że w jej treści nie wskazano zakresu zaskarżenia, tj. nie wyartykułowano, czy wolą skarżącego było żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 6 listopada 2018 r. w całości czy też w części.

W skardze kasacyjnej rzeczywiście brakuje określenia, czy orzeczenie Sądu drugiej instancji zostało zaskarżone przez uczestnika postępowania w całości czy w części. Mimo tego braku nie można uznać, aby zachodziła podstawa do odrzucenia wniesionej skargi kasacyjnej. Przy ocenie spełnienia wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. sąd nie może bowiem ograniczyć się do weryfikacji posłużenia się we wniesionym środku zaskarżenia preferowaną przez niego formułą językową, którą uznaje za adekwatną dla wyartykułowania woli skarżącego co do określenia zakresu zaskarżenia orzeczenia sądu drugiej instancji.

Takie podejście – tak jak w realiach rozpoznawanej sprawy – prowadzić bowiem będzie do nieuprawnionego z perspektywy poczucia sprawiedliwości pomijania przez Sąd intencji skarżącego co do woli zakwestionowania orzeczenia Sądu drugiej instancji w zakresie, który w sposób oczywisty wynika z całościowego odczytania treści wniesionego środka zaskarżenia. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że możliwość odstąpienia przez sąd od literalnej wykładni przepisów dotyczących wymagań formalnych skargi kasacyjnej każdorazowo podlega ocenie Sądu, który rozpoznaje sprawę (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2016 r., III CZ 22/16, nie publ. oraz z dnia 15 czerwca 2016 r., II CZ 43/16, nie publ.).

Brak podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej w razie braku wskazania w skardze zakresu zaskarżenia orzeczenia sądu drugiej instancji w sytuacji, w której zakres zaskarżenia jest oczywisty i nie budzi wątpliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., V CZ 25/18, nie publ.).W postanowieniu zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy orzekł o oddaleniu apelacji uczestnika postępowania Gminy Miejskiej C. (pkt 1) oraz zasądził od tego uczestnika na rzecz wnioskodawcy S. H. kwotę 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym (pkt 2).

Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego było zatem w całości niekorzystne dla skarżącej Gminy Miejskiej C., która zaskarżyła apelacją postanowienie Sądu pierwszej instancji uwzględniające w całości żądanie wnioskodawcy stwierdzenia nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości stanowiącej jedną wydzieloną geodezyjnie działkę. W skardze kasacyjnej wskazano jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 20 000 zł, tj. taką samą kwotę, jaką wskazano we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.

Poza tym sformułowano w niej wniosek o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd drugiej instancji. Z powyższego jednoznacznie wynika, że wolą skarżącej Gminy było zakwestionowanie w całości postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 listopada 2018 r. Nie było więc podstaw do zastosowania w sprawie rygoru przewidzianego w art. 3986 § 2 k.p.c. Z tych względów na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 i 13 § 2 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji. aj