Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CZ 63/07 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal due to failure to pay required court fees under Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer IV CZ 63/07
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against a lower court's decision rejecting a request for retrial. The appellants failed to pay the mandatory court fee of 40 zloty, which was calculated as one-fifth of the base fee for the retrial request. The court ruled that this non-payment, combined with the specific provisions of the Civil Procedure Code, automatically invalidates the appeal without further summons.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 18 ust. 2 u.k.s.c.; Art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c.; Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: Failure to pay the statutory court fee for an appeal filed in a retrial proceeding results in the automatic dismissal of the appeal under the Civil Procedure Code.

Schlagwörter

KI-generiert
court fees civil procedure code retrial request automatic dismissal non-payment sanction statutory fee appeal validity

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 18 ust. 2 u.k.s.c.
Zgodnie z art. 18 u.k.s.c., całą opłatę pobiera się od pozwu i pozwu
Art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c.
Z kolei w myśl art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c. od zażalenia, jeżeli co innego
Art. 1302 § 3 k.p.c.
naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. przez jego bezpodstawne zastosowanie.
Art. 13 § 2 k.p.c.
w związku z art. 13 § 2 k.p.c., bez wzywania o jej
art. 1302 §3 k.p.c
podstawie art. 1302 §3 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
w związku z art. 13 § 2 k.p.c., bez wzywania o jej
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CZ 63/07

POSTANOWIENIE

Dnia 3 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B.G.

przy uczestnictwie : [...] i Gminy B.

o ustanowienie służebności drogi koniecznej i przyłączy : wodociągowego,

kanalizacji sanitarnej, gazowego, telekomunikacyjnego i energii elektrycznej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 3 października 2007 r.,

zażalenia uczestników postępowania J.P. i T.P. na postanowienie Sądu

Okręgowego w B.

z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 11 czerwca 2007 r. odrzucił zażalenie

J.P. i T.P. na postanowienie tego Sądu z dnia 16 maja 2007 r. odrzucające skargę

o wznowienie postępowania w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej. W

uzasadnieniu wskazał, że zażalenie nie zostało należycie opłacone. Żalący uiścili

opłatę w wysokości 30 zł., a na podstawie art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 39 ust. 1

pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm. – dalej: „u.k.s.c.”) powinna być uiszczona opłata w

wysokości 40 zł. Ta opłata jest opłatą w wysokości stałej, a zażalenie zostało

wniesione przez pełnomocnika skarżących, będącego radcą prawnym. Nienależyte

uiszczenie opłaty w takich okolicznościach skutkuje odrzuceniem zażalenia na

podstawie art. 1302 §3 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., bez wzywania o jej

uiszczenie.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 11 czerwca 2007 r. podniesiono zarzut

naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. przez jego bezpodstawne zastosowanie.

Podkreślono,

że

odrzucone

zażalenie

nie

zostało

wniesione

w

sprawie

o ustanowienie drogi koniecznej, lecz w sprawie o wznowienie postępowania

dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej. Poza tym żalący, wnosząc skargę

o wznowienie postępowania, uiścili opłatę w wysokości 40 zł., a nie w wysokości

200 zł., co nie zostało zakwestionowane przez Sąd. Zaznaczono również, że

drobne uchybienie, dotyczące 10 zł., wynikające z dwuznaczności nowo

uchwalonych przepisów, nie może decydować o odrzuceniu zażalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 18 u.k.s.c., całą opłatę pobiera się od pozwu i pozwu

wzajemnego oraz wniosku o wszczęcie postępowania nieprocesowego lub

samodzielnej jego części chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej (ust. 1);

przepisy

ustawy

przewidujące

pobranie

opłaty

od

pozwu

lub

wniosku

wszczynającego postępowanie w sprawie stosuje się również do opłaty od apelacji,

skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, interwencji głównej, skargi o wznowienie postępowania, skargi

o uchylenie wyroku sądu polubownego, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej (ust. 2). Określonej w art. 39 ust. 1 u.k.s.c. pkt 1 opłacie stałej w kwocie

200 zł, należnej od wniosku o ustanowienie drogi koniecznej, podlega zatem

również skarga o wznowienie postępowania w sprawie o ustanowienie drogi

koniecznej. Z kolei w myśl art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c. od zażalenia, jeżeli co innego

nie wynika z przepisów szczególnych, pobiera się piątą część opłaty. W rezultacie

od zażalenia w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o wznowienie

postępowania w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej należna opłata wynosi

40 zł (1/5 z 200 zł). Również ta opłata jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu

art. 1302 § 3 k.p.c. (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r.,

III CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7-8 (poz. 105).

W świetle powyższych uwag zażalenie uczestników na postanowienie z dnia

11 czerwca 2007 r. jest bezzasadne. Sąd Okręgowy trafnie wskazał, że zażalenie

to podlegało opłacie w wysokości 40 zł, a jej nie uiszczenie w rozpatrywanej

sytuacji uzasadniało zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 130 2 § 3 k.p.c. w

związku

z art. 13 § 2 k.p.c. Powyższej oceny nie podważa wcześniejsze

niewłaściwe opłacenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie o

ustanowienie drogi koniecznej, ani niewielka różnica między kwotą opłaty należnej,

a kwotą opłaty

rzeczywiście uiszczonej od odrzuconego zażalenia.

Obie te

okoliczności są pozbawione doniosłości z punktu widzenia wskazanych wyżej

przepisów.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).