Supreme Court dismisses appeal for lack of formal request and legal reasoning in cassation complaint.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's rejection of a cassation complaint. The appellant failed to include a formal request for the complaint's admission and proper legal reasoning despite a court order to correct these defects. The court ruled that such formal requirements are mandatory and non-waivable, leading to the complaint's inadmissibility.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible if it lacks a formal request for admission and proper legal reasoning, as these defects are non-curable.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt IV CZ 61/09
POSTANOWIENIE
Dnia 24 września 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z powództwa K.J.
przeciwko R.B.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 września 2009 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną (błędnie nazwaną kasacją) wyrokiem z dnia
7 listopada 2008 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda K.J. od wyroku Sądu
Okręgowego w G. z dnia 9 czerwca 2008 r.
Zarządzeniem z dnia 18 marca 2009 r. przewodniczący w Sądzie drugiej
instancji
wezwał
skarżącego
do
uzupełnienia
braków
skargi
w
terminie
tygodniowym od otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Powód został
m.in. zobowiązany do sformułowania wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania
oraz do jego uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony powodowej w piśmie z dnia
23 marca 2009 r. stwierdził, że wniosek o rozpoznanie „kasacji" został już w niej
zawarty, odsyłając przy tym wprost do treści wniesionego środka zaskarżenia.
Wskazał także, iż przesłanką wniesienia skargi był określony stan faktyczny sprawy
wynikający - jego zdaniem - w sposób oczywisty z zebranego materiału
dowodowego.
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2009 r. Sąd Apelacyjny skargę kasacyjną
odrzucił z powodu braku w skardze elementów określonych w art. 3984 § 1 pkt 3
k.p.c., którego skarżący - mimo wezwania - nie uzupełnił.
W zażaleniu na to postanowienie powód, domagając się jego uchylenia,
ograniczył
się
do
stwierdzenia,
że
„kasacja"
odpowiada
wymaganiom
przewidzianym w Kodeksie postępowania cywilnego oraz powołania się na swoje
pismo z dnia 23 marca 2009 r. skierowane do Sądu odwoławczego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Uzasadnienie zażalenia nie zawiera żadnej argumentacji prawnej, nie może
jej bowiem zastąpić wyrażenie przez skarżącego przekonania - ewidentnie przy tym
nie usprawiedliwionego - że skarga kasacyjna spełniała ustawowe wymagania.
Analiza treści skargi kasacyjnej prowadzi do jednoznacznej konkluzji,
że Sąd drugiej instancji trafnie ocenił, iż skarga nie zawierała w swej treści wniosku
o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienia wniosku. Zasadne zatem było
wezwanie skarżącego do uzupełnienia wniesionego środka zaskarżenia o jego
brakujące elementy. Z bogatego, wielokrotnie publikowanego orzecznictwa Sądu
Najwyższego jasno wynika, w jaki sposób należy formułować wniosek o przyjęcie
skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie (por. m.in. postanowienie SN z dnia
10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, postanowienie SN z dnia
11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151 oraz
postanowienie SN z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8,
poz. 135). Wystarczy zatem w tym zakresie jedynie stwierdzić, że nie czyni zadość
wymaganiu określonemu w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym
do dnia 21 maja 2009 r., czyli do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 19 marca
2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, Dz.U. Nr 69, poz. 593)
ograniczenie się do przedstawienia w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia
(art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.), lecz konieczne jest sformułowanie wniosku o przyjęcie
skargi
do
rozpoznania
i
zaprezentowanie
wyodrębnionego,
odpowiednio
umotywowanego jurydycznie stanowiska co do potrzeby rozpoznania skargi
(por. m. in. postanowienie SN z dnia 23 października 2002 r., IV CK 6/02, niepubl.,
postanowienie SN z dnia 3 grudnia 2003 r., l CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2,
poz. 38). Trzeba stwierdzić, że skarga powoda nie spełnia minimum wymagań
w rozważanym zakresie i nie zawiera, ani wniosku o jej przyjęcie ani jego
uzasadnienia.
Zważywszy, że skarga kasacyjna nie zawierała elementów, o których mowa
w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. (w poprzednim brzmieniu), a powód braku tego mimo
stosownego wezwania nie usunął, Sąd drugiej instancji trafnie skargę tę odrzucił.
Postulowane przez skarżącego dokładne zapoznanie się z wniesioną przezeń
skargą, prowadzi do wniosku, że skarga dotknięta jest innym jeszcze brakiem –
nie zawiera prawidłowego uzasadnienia podstawy naruszenia powołanych w niej
przepisów prawa materialnego, lecz w sposób niedopuszczalny, bo sprzeczny
z zakazem wynikającym z art. 3983 § 3 k.p.c., odnosi się wyłącznie do ustalenia
faktów i oceny dowodów oraz prezentowania własnej ich wersji przez skarżącego.
Taki brak skargi jest nieusuwalny i stanowi autonomiczną przesłankę jej
niedopuszczalności.
Wobec tego, że zażalenie jest bezzasadne, Sąd Najwyższy orzekł, jak
sentencji, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Ubocznie należy zauważyć, że wbrew (wynikającemu ze wzmianek
czynionych
w
pismach)
odmiennemu
przekonaniu
pełnomocnika
powoda,
wnoszącego w jego imieniu środki zaskarżenia do Sądu Najwyższego, jego
umocowanie nie wynika z wyznaczenia go do czynności pełnomocnika z urzędu,
które nie rozciąga się na postępowanie wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej,
lecz ze złożonego pełnomocnictwa procesowego.