Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 616/14 KI-generiert

Cassation appeal dismissed for failure to prove legal interpretation divergence under Art. 3984 § 2 CPC.

Geschäftsnummer IV CSK 616/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a second-instance judgment regarding municipal funding for public kindergartens. The appellant argued that the definition of 'current expenses' in the Education Act required a new judicial interpretation due to conflicting case law. The court rejected this claim because the cited administrative and common court decisions did not establish a genuine divergence in legal interpretation or qualify as serious doubts necessitating a new ruling.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3984 § 1, 2 k.p.c.; The cassation appeal is admissible only if the appellant proves that a specific legal provision raises serious doubts due to divergent judicial interpretations, which requires citing cases establishing distinct legal positions.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility divergent judicial interpretation serious legal doubts public kindergarten funding current expenses definition Education Act 1991 procedural requirements

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3984 § 1 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 90 ust. 2b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty
Argumentacja pozwanej, oparta na twierdzeniu o istnieniu rozbieżności w orzecznictwie co do wykładni pojęcia „wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych” zawartego w art. 90 ust.
art. 3984 § 2 k.p.c
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
II CZ 102/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 616/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa W. B.‎przeciwko Gminie S.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 kwietnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 25 lutego 2014 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Argumentacja pozwanej, oparta na twierdzeniu o istnieniu rozbieżności w orzecznictwie co do wykładni pojęcia „wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych” zawartego w art. 90 ust. 2b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą nowelizującą z dnia 13 czerwca 2013 r. (Dz.

U. z 2013 r., poz. 827), nie prowadzi do stwierdzenia, że omawiana przesłanka wystąpiła. Skarżąca powołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych oraz sądów powszechnych, jednak orzeczenia przywołane jako potwierdzające odmienną wykładnię przepisu, niż dokonana przez Sąd drugiej instancji, bądź tej wykładni nie potwierdzają, bądź odnoszą się do innych stanów faktycznych mających za podstawę obliczenie dotacji dla przedszkola niepublicznego przy uwzględnieniu wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolu publicznym prowadzonym w formie zakładu budżetowego, bądź też jako nieprawomocne zostały uchylone przez sąd odwoławczy.

Potrzeba wykładni zachodzi wówczas, gdy przepis budzi poważne wątpliwości, a zatem nie wątpliwości zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy, a wątpliwości kwalifikowane, wynikające z rozbieżnej jego wykładni przez judykaturę i orzecznictwo. Ta rozbieżność musi być ugruntowana, a zatem muszą się wykształcić odmienne stanowiska prawne, zaś z przytoczonych przez skarżącą orzeczeń takiego wniosku wyprowadzić nie można. Zważywszy na motywy Sądu Apelacyjnego i treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca skutecznie wykazała omawianą przesłankę.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, bowiem wniosek powódki o ich zasądzenie nie dotyczy etapu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. eb