Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 608/14 KI-generiert

Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of obvious merit under procedural law.

Geschäftsnummer IV CSK 608/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a second-instance judgment for failure to meet statutory admissibility criteria. The appellant argued that the lower court committed procedural errors regarding specific legal concepts but failed to explicitly cite the grounds for accepting a cassation complaint under the Code of Civil Procedure. The court ruled that merely repeating the appeal's substantive arguments does not demonstrate the 'obvious merit' required for immediate acceptance without a full merits review.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation complaint is admissible only if it meets specific statutory grounds, such as obvious merit, and merely restating the appeal's arguments without proving the obviousness of the violation is insufficient.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility obvious merit requirement Code of Civil Procedure procedural error review supreme court discretion

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. l.n
art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.
[…] Sąd drugiej instancji niewątpliwie dopuścił się uchybienia procesowego przez niewłaściwą interpretację takich pojęć jak: „nowy”, „fakt”, „dowód”, „mogła” i „potrzeba powołania” […], a uchybienie to podlega kontroli kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 2).
art. 381 k.p.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
i można jedynie założyć, że chodziło mu o oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 608/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa E. G. i J. G.‎przeciwko M. J.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 kwietnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda J. G. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 marca 2014 r., wydanego w sprawie o zapłatę, powód J.G. uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania tym, że „istnieje konieczność rozpatrzenia przez Wysoki Sąd naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 381 k.p.c. […] Sąd drugiej instancji niewątpliwie dopuścił się uchybienia procesowego przez niewłaściwą interpretację takich pojęć jak: „nowy”, „fakt”, „dowód”, „mogła” i „potrzeba powołania” […], a uchybienie to podlega kontroli kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 2).

Sąd Najwyższy jest także powołany do zbadania, czy rzeczywiście zachodziły przyczyny pominięcia nowości. […]”.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga jest oczywiście uzasadniona. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy powołane przez skarżącego okoliczności stanowią przyczyny kasacyjne wymienione w przepisie.Skarżący uzasadniając wniosek nie powołał się wprost na żadną z przyczyn wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i można jedynie założyć, że chodziło mu o oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Wskazanie, że w sprawie w sprawie „istnieje konieczność rozpatrzenia naruszenia przepisów […]”, lub iż „Sąd Najwyższy jest powołany do zbadania” określonego zarzutu nie może oznaczać, że skarżący powołał się na inną samodzielną przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania, ponieważ okoliczności takie nie mieszczą się w katalogu przesłanek określonych w powołanym przepisie. Jeśli przyczyną uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania miała być jej oczywista zasadność, to nie została ona wykazana. Powód nie przedstawił stosownej argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych przepisów prawa procesowego lub materialnego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Uzasadniając wniosek skarżący ograniczył się do powtórzenia jednego z zarzutów skargi oraz fragmentu jego uzasadnienia, pomijając aspekt „oczywistej”, kwalifikowanej jego zasadności. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że uzasadnienie wniosku oraz podstaw skargi to dwa niezależne i odrębne jej elementy konstrukcyjne, które nie mogą być traktowane zamiennie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38).

Powołanie podstaw skargi i ich uzasadnienie samodzielnie służy jedynie wykazaniu, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że zasadność ta ma oczywisty, a zatem kwalifikowany charakter. Należy jednocześnie zauważyć, że nie każde, nawet oczywiste, zarzucone naruszenie prawa oznacza, że skarga jest oczywiście zasadna. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. l.n