Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 472/16 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of abstract legal issue requiring precedent development.

Geschäftsnummer IV CSK 472/16
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal, refusing to accept it for review. The appellant argued that a significant legal question existed regarding the validity of implied consent for subcontracting under civil law, but the Court found this issue abstract and unrelated to the specific facts of the case. Consequently, the Court ruled that the appeal did not meet the statutory requirements for admission to the cassation stage.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is accepted only if it raises an abstract legal issue of general importance not yet settled in precedent; mere disagreement with the lower court's factual findings or application of established law does not suffice.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility abstract legal issue precedent development implied consent validity subcontracting law civil procedure code general legal importance

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.
art. 3933 § 3 k.p.c.
Przede wszystkim nie pozostaje w bezpośrednim związku z rozstrzygnięciem sprawy, w której wniesiono skargę, jako sformułowane bez uwzględnienia zasady związania Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 3933 § 3 i 39313 § 2 k.p.c.).
art. 39313 § 2 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3, 99 w zw.
art. 98 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3, 99 w zw.
art. 99 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 10 ust.
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2015 r., I CSK 976/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2015 r., I CSK 976/14, nie publ.).
uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2008 r., III CZP 6/08
uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2008 r., III CZP 6/08, OSNC 2008, nr 11, poz.
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2016 r., III CZP 108/15
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2015 r., II CSK 551/14
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2015 r., III CSK 370/14
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2014 r., V CSK 124/13
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2011 r., III CSK 152/10
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2010 r., II CSK 210/10
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2016 r., IV CSK 834/15

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 472/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa M. Z. ‎przeciwko Powiatowi Ś. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt V ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, iż wskazanie przyczyny określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek przedstawienia zagadnienia o charakterze abstrakcyjnym wraz z argumentami prowadzącymi do rozbieżnych ocen prawnych, wykazania, że nie zostało ono rozstrzygnięte w dotychczasowym orzecznictwie, a wyjaśnienie go ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy, ale także innych podobnych spraw, przyczyniając się do rozwoju prawa.

Zagadnienie ma cechować się istotnością, czyli być doniosłe z uwagi na rangę zawierającego się w nim problemu prawnego oraz jego znaczenie wykraczające poza potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, w której wniesiono skargę. (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Nie występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy w danej kwestii wyraził swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2015 r., I CSK 976/14, nie publ.).

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące dopuszczalności wyrażenia zgody per facta concludentia na zawarcie umowy między wykonawcą a podwykonawcą stosownie do art. 6471 § 2 k.c. wyrażającej się również zachowaniami innych osób, niż upoważnione na podstawie ustawy o samorządzie powiatowym do reprezentowania powiatu.Zagadnienie prawne prezentowane przez skarżącego nie spełnia wyżej sprecyzowanych w judykaturze Sądu Najwyższego wymagań. Przede wszystkim nie pozostaje w bezpośrednim związku z rozstrzygnięciem sprawy, w której wniesiono skargę, jako sformułowane bez uwzględnienia zasady związania Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 3933 § 3 i 39313 § 2 k.p.c.).

Z ustaleń tych wynika, iż zamawiający (pozwany) uzgodnił z wykonawcą, że wykonana przedmiot umowy bez pomocy podwykonawców, a w przypadku gdyby część zamówienia miał wykonać na podstawie umowy z podwykonawcą, był zobowiązany do przedstawienia pozwanemu umowy z podwykonawcą i uzyskania jego zgody na jego zatrudnienie. Natomiast osoby zaangażowane w proces inwestycyjny nie tylko nie były przedstawicielami pozwanego uprawnionymi do składania w jego imieniu oświadczeń woli, ale nie miały wiedzy o istotnych postanowieniach umowy łączącej wykonawcę z podwykonawcą.

Skoro z podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia nie wynika, aby inne osoby niż upoważnione do reprezentowania Powiatu (jak również osoby, które reprezentowały Powiat Ś.) miały wiedzę o postanowieniach umowy łączącej powoda z wykonawcą, zagadnienie prawne związane z dopuszczalnością wyrażenia zgody przez te osoby, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w której wniesiono skargę. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, bowiem, iż niezbędną przesłanką skuteczności wyrażonej w sposób dorozumiany zgody inwestora na zawarcie przez wykonawcę umowy o roboty budowlane z podwykonawcą jest zapewnienie mu możliwości uzyskania wiedzy o postanowieniach tej umowy, które wyznaczają zakres jego odpowiedzialności przewidzianej w art. 6471 § 5 k.c., niezależnie od tego, jakie jest źródło i sposób pozyskania przez inwestora tej wiedzy (zob. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2008 r., III CZP 6/08, OSNC 2008, nr 11, poz. 121 i z dnia 17 lutego 2016 r., III CZP 108/15, Biuletyn Sądu Najwyższego 2016, nr 2, s. 7; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 sierpnia 2015 r., II CSK 551/14, nie publ.; z dnia 18 czerwca 2015 r., III CSK 370/14, nie publ.; z dnia 24 stycznia 2014 r., V CSK 124/13, OSNC - ZD 2015/1/15, z dnia 4 lutego 2011 r., III CSK 152/10, nie publ., z dnia 6 października 2010 r., II CSK 210/10, OSNC 2011, nr 5, poz. 59, z dnia 21 października 2016 r., IV CSK 834/15, nie publ.).

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3, 99 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). aj l.n