Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 451/08 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because plaintiff failed to prove future liability claim exceeds 50,000 PLN threshold.

Geschäftsnummer IV CSK 451/08
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Nichteintreten / Unzulässig (Inadmissible)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the plaintiff's cassation appeal regarding a claim to establish future liability for a traffic accident. The plaintiff argued the claim was valid under new civil code provisions extending the limitation period, but the Court found the claim's value was not properly quantified. Since the plaintiff only estimated the future liability claim at 50,000 PLN during the appeal, it failed to meet the mandatory 50,000 PLN threshold for admissibility.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: A cassation appeal concerning a claim to establish future liability is inadmissible if the plaintiff fails to demonstrate the claim's value exceeds 50,000 PLN, as such appeals require a minimum monetary threshold.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation admissibility future liability claim minimum value threshold traffic accident compensation limitation period extension

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 398 § 1 k.p.c.
byłaby dopuszczalna, gdyby jego wartość wynosiła minimum 50.000 zł. (art. 3982
Art. 102 k.p.c.
podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążano jej kosztami zastępstwa prawnego na rzecz
Art. 442 § 3 k.c.
w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się nowowprowadzony art. 442 1 k.c.
art. 4421 § 3 k.c
Zgodnie zaś z art. 4421 § 3 k.c., w razie wyrządzenia szkody na osobie,
art. 189 k.p.c
k.c. oraz art. 189 k.p.c. i wniosła o jego uchylenie w zaskarżonej części
art. 3982 § 1 k.p.c
byłaby dopuszczalna, gdyby jego wartość wynosiła minimum 50.000 zł. (art. 3982
art. 102 k.p.c
podstawie art. 102 k.p.c.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 451/08

POSTANOWIENIE

Dnia 19 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

SSN Henryk Pietrzkowski

Protokolant Hanna Kamińska

w sprawie z powództwa M.K.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń SA

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 19 marca 2009 r.,

skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną i nie obciąża strony powodowej

kosztami zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w B., uwzględniając

częściowo roszczenia z tytułu następstw wypadku drogowego, jakiemu uległa

powódka w dniu 24 czerwca 2004 r., zasądził na jej rzecz od pozwanego 70.000 zł.

zadośćuczynienia oraz 500 zł. odszkodowania, a w pozostałym zakresie oddalił

powództwo,

jako

niezasadne,

w tym

w

całości

roszczenie

o

ustalenie

odpowiedzialności pozwanego za szkodę związaną z wypadkiem, jaka się może

ujawnić u powódki w przyszłości.

Na skutek apelacji powódki od tego orzeczenia, kwestionującej je w części

oddalającej powództwo, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 14 maja 2008 r. zmienił

rozstrzygnięcie w ten sposób, że podwyższył zadośćuczynienie do kwoty 90.000 zł.

a odszkodowanie do kwoty 3.000 zł. W pozostałym zakresie oddalił apelację, jako

nieuzasadnioną. Jeśli chodzi o roszczenie dotyczące ustalenia odpowiedzialności

pozwanego na przyszłość, Sąd uznał je w obecnym stanie prawnym za chybione co

do samej zasady. W sprawie ma bowiem zastosowanie ustawa z dnia 16 lutego

2007 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 80, poz. 538), która weszła w

życie w dniu 10 sierpnia 2007 r. Stosownie do art. 2 tej ustawy, do roszczeń

powstałych przed dniem wejścia jej w życie, a według przepisów dotychczasowych

w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się nowowprowadzony art. 442 1 k.c.

Zgodnie zaś z art. 4421 § 3 k.c., w razie wyrządzenia szkody na osobie,

przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w

którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej

naprawienia. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w przypadku wystąpienia „nowej”

szkody, pozostającej w związku przyczynowym z wypadkiem powódki będzie ona

mogła w terminie trzech lat od powzięcia wiadomości o szkodzie dochodzić jej

naprawienia na drodze sądowej. W przeciwieństwie więc do poprzedniego stanu

prawnego, obecnie żądanie to nie będzie ograniczone dziesięcioletnim terminem,

liczonym od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. W takiej zaś

sytuacji powódka nie ma interesu prawnego w domaganiu się ustalenia

odpowiedzialności pozwanego na przyszłość.

Wyrok Sądu Apelacyjnego zakwestionowała powódka skargą kasacyjną

w części oddalającej apelację, w jakiej podważała oddalenie roszczenia o ustalenie

odpowiedzialności pozwanego na przyszłość. Zarzuciła naruszenie art. 442 1 § 3

k.c. oraz art. 189 k.p.c. i wniosła o jego uchylenie w zaskarżonej części

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uwzględnienie

roszczenia o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za szkodę, mogącą ujawnić

się

w

przyszłości,

jako

następstwo

obrażeń

odniesionych

w

wypadku

komunikacyjnym z dnia 24 czerwca 2004 r.

W piśmie procesowym z dnia 4 marca 2009 r., nazwanym „odpowiedzią na

skargę kasacyjną”, pozwany wnosił o jej odrzucenie lub o oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej jest uzasadniony. Nie ulega

wątpliwości, że roszczenie powódki o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za

szkodę mogącą ujawnić się w przyszłości jest roszczeniem o charakterze

majątkowym. Oznacza to, że skarga kasacyjna, dotycząca tylko tego roszczenia

byłaby dopuszczalna, gdyby jego wartość wynosiła minimum 50.000 zł. (art. 3982

§ 1 k.p.c.).

W postępowaniu przed sądami powszechnymi powódka, reprezentowana

przez zawodowego pełnomocnika, nie dokonała określenia wartości przedmiotu

swojego roszczenia o ustalenie. Uczyniła to dopiero w skardze kasacyjnej, podając

jego wartość na 50.000 zł., co, jak trafnie podniósł pozwany w piśmie z dnia

4 marca 2009 r., jest wskazaniem oczywiście zawyżonym. Wartość przedmiotu

sporu przed Sądem I – ej Instancji została określona na 141.143 zł., z czego Sąd

Okręgowy w wyroku z dnia

przyznał powódce 70.000 zł. zadośćuczynienia oraz

500 zł odszkodowania, oddalając powództwo w pozostałym zakresie, tj.

dotyczącym roszczeń o wartości 70.643 zł. W apelacji od tego orzeczenia powódka

domagała się jego zmiany przez zasadzenie dodatkowo zadośćuczynienia w

kwocie 50.000 zł., odszkodowania w kwocie 11.043 zł., renty w zróżnicowanych

kwotach miesięcznych, poczynając od 24 czerwca 2004 r. oraz ustalenia

odpowiedzialności pozwanego za szkodę, jaka może ujawnić się u powódki w

przyszłości, a która pozostawać będzie w związku przyczynowym z wypadkiem

komunikacyjnym z dnia 24 czerwca 2004 r. Z tego wyszczególnienia składników

przedmiotu zaskarżenia apelacją wynika, że wartość skarżonego oddalenia

roszczenia o ustalenie mogła być co najwyżej symboliczna, w żadnym zaś razie nie

obejmowała kwoty 50.000 zł. Wskazanie następnie w skardze kasacyjnej kwoty

50.000 zł. na określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, obejmującego tylko

roszczenie o ustalenie, było zatem dowolne i zupełnie nieusprawiedliwione

procesowo. W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

Uwzględniając charakter roszczenia oraz sytuację materialna powódki, na

podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążano jej kosztami zastępstwa prawnego na rzecz

strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.