Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit and failure to cite legal grounds.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal against a lower court's decision regarding inheritance proceedings. The appellant argued the appeal was obviously meritorious but failed to provide the specific legal reasoning required to demonstrate a clear violation of law without a full merits analysis. The court ruled that the distinction between the grounds of an appeal and its justification is fundamental, and the appellant's reliance on their own factual version contradicted the established facts of the first-instance judgment.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 3984 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously meritorious, requiring the appellant to substantiate the claim with precise legal arguments rather than merely restating the grounds of the appeal.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt IV CSK 418/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku M. K. przy uczestnictwie H. J. J., J. K., J. K., K. K. i L. K. o dział spadku,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcachz dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt V Ca 660/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 26 stycznia 2015 r., opartej na obu podstawach przewidzianych w art. 3984 § 1 k.p.c., wnioskodawca M.K. uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jej oczywistą zasadnością, przytaczając zarzuty kasacyjne wraz z częścią ich uzasadnienia. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Powołując się na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przesłankę określoną w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanego w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności sprowadza się do przytoczenia podstaw skargi z odniesieniem się kolejno do wymienionych w jej ramach przepisów prawa i powtórzenia w skróconej formie uzasadnienia zarzutów.
Jak wyjaśniano wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, uzasadnienie wniosku oraz podstaw skargi to dwa niezależne i samodzielne elementy konstrukcyjne skargi, które pełnią odmienne funkcje i nie mogą być traktowane zamiennie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz.38). Podstawy skargi oraz ich uzasadnienie samodzielnie służą wykazaniu, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że zasadność ta ma oczywisty, a zatem kwalifikowany charakter.
Aspekt „oczywistości” zarzucanych naruszeń prawa, która mogłaby prowadzić do stwierdzenia oczywistej zasadności skargi został w istocie pominięty przez skarżącego, a ocena wniosku wymagałaby niedopuszczalnego na tym etapie postępowania badania zasadności podstaw skargi. Należy dodać, że wywody skarżącego w głównej mierze opierają się na własnej wersji stanu faktycznego, która pozostaje w sprzeczności z ustaleniami stanowiącymi podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, co jest szczególnie istotne, gdy weźmie się pod uwagę, że skarżący w ramach procesowej podstawy skargi zarzucił jedynie naruszenia przepisów mających zastosowanie w postępowaniu przed Sądem I instancji, nie wiążąc ich z ewentualnymi uchybieniami Sądu odwoławczego, co zarzuty o charakterze procesowym pozbawia skuteczności.
Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.