Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 415/17 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal violation without substantive analysis.

Geschäftsnummer IV CSK 415/17
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court's judgment in a CMR contract dispute. The appellant failed to provide a separate, substantive legal argumentation demonstrating an obvious violation of substantive or procedural law as required by Article 3989 of the Code of Civil Procedure. Consequently, the Court ruled that the appeal lacked the necessary justification to bypass a full merits review.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if the applicant proves an obvious violation of law through distinct legal reasoning that renders the lower court's decision clearly erroneous without requiring a full merits analysis.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility obvious violation of law Code of Civil Procedure CMR convention dispute substantive legal argumentation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4 in conjunction with Art. 6 ust. 1 and 2 and Art. 9 ust. 1 of the Convention on the Contract for the International Carriage of Goods by Road (CMR)
z dnia 21 kwietnia 2016 r., opartą na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego - art. 4 w zw.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Skarżący nieskutecznie powołał się na przyczynę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez stronę składającą wniosek (art. 3984 § 2 k.p.c.).
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Skarżący nieskutecznie powołał się na przyczynę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 355 § 2 k.c
1 i 2 Konwencji, art. 355 § 2 k.c.
art. 353 § 1 k.c
art. 328 § 2 k.p.c
art. 227 k.p.c
328 § 2 i art. 227 w zw.
art. 325 k.p.c

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 415/17 POSTANOWIENIE Dnia 25 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa […] E. Spółki Akcyjnej w S.‎przeciwko C. […] Spółce Akcyjnej […] w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 stycznia 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt XII Ga […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

Powód […] E. S.A. w S., wnosząc skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 21 kwietnia 2016 r., opartą na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego - art. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 i art. 9 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. nr 49, poz. 238 ze zm.), art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 Konwencji, art. 355 § 2 k.c. i art. 535 § 1 w zw. z art. 353 § 1 k.c. w zw. z art. 23 ust. 2 Konwencji oraz art. 381 w zw. z art. 382 w zw. z art. 217 § 2 w zw. z art. 328 § 2 i art. 227 w zw. z art. 245 w zw. z art. 234 w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. i art. 234 w zw. z art. 232 w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 Konwencji, art. 253 w zw. z art. 245 w zw. z art. 232 oraz art. 325 k.p.c. uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania powołując się na jej oczywistą zasadność, „wynikającą z naruszenia przez Sąd Okręgowy w G., przy wyrokowaniu wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego oraz przywołanych przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy”.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez stronę składającą wniosek (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Skarżący nieskutecznie powołał się na przyczynę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Uzasadnienie wniosku opartego na tej przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych; uzasadnienie tej przesłanki powinno koncentrować się na wykazaniu tak rozumianej „oczywistości” zasadności skargi.

Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia, choćby w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw skargi, ani być sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności.Uzasadnienie wniosku skarżącego nie odpowiada tym warunkom, stanowiąc jedynie omówienie kolejnych zarzutów kasacyjnych - z zachowaniem nawet tego samego porządku przepisów - obejmujące argumentację zasadniczo zbieżną, a częściowo nawet identyczną z argumentacją powołaną na uzasadnienie podstaw skargi. W rezultacie uzasadnienie wniosku i podstaw kasacyjnych są w zasadzie takie same, a wniosek o przyjęcie skargi nie zawiera wymaganych argumentów prawnych, które miałyby przekonać, że zarzucane w skardze naruszenia prawa mają oczywisty charakter, co mogłoby ewentualnie wskazywać, że skarga jest oczywiście zasadna.

Ocena tak przedstawionej argumentacji wymagałaby dokładnego zbadania sprawy oraz jednoczesnej analizy podniesionych w skardze zarzutów, co byłoby na obecnym etapie postępowania niedopuszczalne.Ponadto, skarżący w uzasadnieniu wniosku, zarówno powołując się na naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i materialnego, zmierzał przede wszystkim do podważenia oceny wiarygodności i mocy dowodów, dokonanej przez Sąd i stanowiącej podstawę wydania zaskarżonego wyroku, na co ustawa (art. 3983 § 3 k.p.c.) nie zezwala. Należy też przypomnieć, że nie jest rolą Sądu Najwyższego weryfikowanie prawidłowości podstawy faktycznej i prawnej prawomocnych orzeczeń sądowych.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi nie orzeczono, gdyż wniosek pozwanego o ich zasądzenie nie został powiązany z wnioskiem o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania. awjw