Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 372/07 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal on acquisition by prescription, citing binding facts and cost allocation rules.

Geschäftsnummer IV CSK 372/07
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by participants in a property acquisition by prescription case. The lower court confirmed that the applicant possessed the land exclusively for thirty years without interruption, despite claims of transferring possession to her daughter. The court rejected the appeal because it challenged factual findings rather than legal application, violating the principle that cassation reviews established facts.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3981 § 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: The Supreme Court is bound by the factual findings of the lower court; cassation complaints based on alleged errors in fact-finding or evidence evaluation are inadmissible.

Schlagwörter

KI-generiert
acquisition by prescription cassation appeal factual findings cost allocation possession duration legal review limits property ownership

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3981 § 2 k.p.c.
pierwszej podstawie (art. 3981 § 1 pkt k.p.c.) sformułowanej jako zarzut naruszenia art.
Art. 328 § 2 k.p.c.
którym Sąd Okręgowy zgodnie z art. 328 § 2 k.p.c. przytaczał postawę faktyczną i
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c. postanawia bowiem, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być
Art. 39814 k.p.c.
Art. 520 § 1 k.p.c.
kasacyjną stanowi art. 520 § 1 k.p.c.
art. 172 k.c
art. 328 § 2 k.p.c
którym Sąd Okręgowy zgodnie z art. 328 § 2 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c
Art. 3983 § 3 k.p.c. postanawia bowiem, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być
art. 39814 k.p.c
art. 520 § 1 k.p.c
kasacyjną stanowi art. 520 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
I CKN 51/96
Supreme Court dismisses appeal; factual finding of sham contract is beyond cassation review scope.
III CK 456/02
79, z dnia 18 marca 2004 r., III CK 456/02
V CSK 35/06
oraz z dnia 19 kwietnia 2006 r., V CSK 35/06 niepubl.).

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 372/07

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Z. B.

przy uczestnictwie J. B., A. B., W. B., K. K., A. S., B. B. i B. G.

o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2008 r.,

skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania J. B. od postanowienia Sądu Okręgowego

w S. z dnia 29 marca 2007 r., sygn. akt V Ca (…),

oddala skargę kasacyjną i orzeka, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania

kasacyjnego związane ze swym udziałem w sprawie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy oddalił apelację J. B. uczestniczki

postępowania o zasiedzenie nieruchomości, toczącego się na skutek wniosku J. B.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu apelacyjnym, Sąd

Okręgowy stwierdził, że ponownie ocenił zgromadzony materiał dowodowy i aprobował

ustalenia Sądu Rejonowego wskazujące, że w okresie biegu terminu zasiedzenia - od

dnia 1 stycznia 1956 r. do 1 stycznia 1986 r. posiadaczami samoistnymi byli najpierw

małżonkowie B., a po śmierci A. B. wyłącznie jego żona - wnioskodawczyni Z. B.

Władanie w charakterze właścicieli przejawiało się w stałym zamieszkiwaniu,

wykarczowaniu drzew, budowie komórki oraz domu z dachem dwuspadowym. Sąd

drugiej instancji potwierdził również ustalenie dokonane przez Sąd Rejonowy,

że wnioskodawczyni

nie

była

uczestniczką

postępowania

uwłaszczeniowego

prowadzonego na wniosek jej córki A. S. zakończonej formalnym postanowieniem o

umorzeniu, wydanym 13 stycznia 1984 r. przez Sąd Rejonowy w O. [I Ns (…)].

Potwierdził też ocenę, że w stosunku do wnioskodawczyni bieg terminu zasiedzenia nie

uległ przerwaniu.

Skarga kasacyjna uczestników postępowania J. B. i A. B. oparta została na

pierwszej podstawie (art. 3981 § 1 pkt k.p.c.) sformułowanej jako zarzut naruszenia art.

172 k.c. przez jego błędne zastosowanie polegające na pominięciu samoistnego

posiadania jako przesłanki nabycia własności przez zasiedzenie – co doprowadziło do

stwierdzenia nabycia własności przez zasiedzenie na rzecz osoby, co do której ustalono

w toku postępowania, iż przed upływem terminu zasiedzenia przeniosła samoistne

posiadanie na osobę trzecią (swoją córkę), tracąc wskutek tego przymiot samoistnego

posiadacza, niezbędny do nabycia własności przez zasiedzenie.

Powołując się na tę podstawę, skarżąca wnosiła o uchylenie w całości

zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Wnioskodawczyni odpowiadając na skargę żądała m. in. oddalenia skargi kasacyjnej i

zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami

faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 398 13 § 2 k.p.c.).

Zarzut

niewłaściwego

zastosowania

art.

k.c.

sformułowany

w

postaci

rozbudowanego zdania zawiera twierdzenie skarżących, że sąd orzekający, tj. sąd

drugiej instancji, którego orzeczenie jest zaskarżone, ustalił, że wnioskodawczyni Z. B.

w okresie przyjętym dla zasiedzenia utraciła posiadanie samoistne nieruchomości,

przekazując je córce. Twierdzenie to, dotyczące zdarzeń faktycznych i ukształtowanego

nimi stanu posiadania nie wynika jednak z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, w

którym Sąd Okręgowy zgodnie z art. 328 § 2 k.p.c. przytaczał postawę faktyczną i

prawną rozstrzygnięcia. Kwestia posiadania została trafnie przez sąd odwoławczy

uznana za istotną w postępowaniu o zasiedzenie. Sąd ustalił zatem datę początkową

samoistnego posiadania na dzień 1 stycznia 1956 r. oraz stwierdził, że „nigdy w

stosunku do wnioskodawczyni nie nastąpiła przerwa w biegu terminu zasiedzenia działki

nr 633”. Wiąże się to z zarzutem uczestniczenia w postępowaniu o uregulowanie

własności nieruchomości rolnej, wszczętym przez córkę Z. B.. W związku z tym, sąd

odwoławczy stwierdził równie kategorycznie, że wnioskodawczyni nigdy nie była

uczestnikiem administracyjnego postępowania uwłaszczeniowego dotyczącego działki

nr 633, związanych z tym postępowaniem odwołań – jak również dotyczącego tejże

działki postępowania sądowego. Do kwestii samoistnego posiadania wnioskodawczyni

powrócił Sąd Okręgowy ponownie w przedostatnim zdaniu uzasadnienia, stwierdzając,

że wnioskodawczyni miała w swoim samoistnym posiadaniu w złej wierze działkę nr (…)

przez okres 30 lat.

Wobec przytoczonej treści uzasadnienia, podstawa skargi kasacyjnej została

sformułowana nie na podstawie stanu faktycznego ustalonego (przyjętego) przez sąd,

lecz na podstawie stanu, o którego prawdziwości przekonani są skarżący. Postępowanie

kasacyjne nie dopuszcza jednak sporu o fakty i ponownego ustalania stanu faktycznego.

Art. 3983 § 3 k.p.c. postanawia bowiem, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być

zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy wielokrotnie

wskazywał, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie

uzasadniony próbą zwalczenia ustaleń faktycznych (np. wyroki z dnia 23 stycznia 1997

r., I CKN 51/96, OSNC z 1997 r. Nr 6/7, poz. 79, z dnia 18 marca 2004 r., III CK 456/02

oraz z dnia 19 kwietnia 2006 r., V CSK 35/06 niepubl.).

Nie znajdując usprawiedliwionej podstawy skargi Sąd Najwyższy na mocy art.

39814 k.p.c., orzekł jak w sentencji. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

kasacyjnego, których domagała się wnioskodawczyni w odpowiedzi na skargę

kasacyjną stanowi art. 520 § 1 k.p.c.