Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 24/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal controversy and obvious merit under Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer IV CSK 24/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the defendant's cassation appeal against the appellate court's ruling declaring a guarantee contract void. The appellant argued violations of substantive and procedural laws regarding the bank's information duties and the guarantor's solvency, claiming a significant legal controversy. The court rejected these claims because the question raised was too specific, lacked abstract legal controversy, and failed to meet the threshold for Supreme Court review under the Civil Procedure Code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; The Supreme Court may only accept a cassation appeal if it raises a significant legal controversy or constitutes an obvious violation of law, rejecting appeals based on mere case-specific questions without broader jurisprudential value.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal dismissal legal controversy threshold Civil Procedure Code guarantee contract validity bank information duties judicial review standards appellate court error

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 58 § 3 k.c.
z pozwaną, jest nieważna.W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego pozwany […] zarzucił naruszenie art. 58 §3 k.c., art.
art. 385¹ § 1 and 3 k.c.
58 §3 k.c., art. 385¹ § 1 i 3 k.c., art.
art. 70 ust. Prawa Bankowego
385¹ § 1 i 3 k.c., art. 70 ust. Prawa Bankowego, art.
art. 876 k.c.
Prawa Bankowego, art. 876 oraz art.
art. 878 k.c.
876 oraz art. 878 w związku z art.
art. 881 k.c.
878 w związku z art. 881 k.c., a także naruszenie przepisów postępowania, to jest, art.
art. 217 § 3 k.p.c.
881 k.c., a także naruszenie przepisów postępowania, to jest, art. 217 § 3, art.
art. 227 k.p.c.
217 § 3, art. 227 i art.
art. 224 § 1 k.p.c.
227 i art. 224 § 1 w związku z art.
art. 391 § 1 k.p.c.
i art. 391 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłankę oczywistej zasadności skargi (art.
art. 378 § 1 k.p.c.
391 § 1 i art. 378§ 1, art.
art. 233 § 1 k.p.c.
378§ 1, art. 233 § 1, art.
art. 235 § 1 k.p.c.
233 § 1, art. 235 § 1 w związku z art.
art. 236 k.p.c.
art. 244 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 24/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa S. W.‎przeciwko P. Spółce Akcyjnej w W.‎o uznanie czynności prawnej za nieważną,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] zmienił wyrok Sądu Okręgowego oddalający powództwo S. W. przeciwko P. S.A. w W. o uznanie czynności prawnej za nieważną w ten sposób, że ustalił, iż umowa poręczenia kredytu udzielonego przez pozwany B. sp. z o.o. w P. zawarta w dniu 9 stycznia 2001 r. przez powódkę i jej męża H. W. z pozwaną, jest nieważna.W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego pozwany […] zarzucił naruszenie art. 58 §3 k.c., art. 385¹ § 1 i 3 k.c., art. 70 ust. Prawa Bankowego, art. 876 oraz art. 878 w związku z art. 881 k.c., a także naruszenie przepisów postępowania, to jest, art. 217 § 3, art. 227 i art. 224 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 378§ 1, art. 233 § 1, art. 235 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 236, art. 244, art. 286, art. 316 § 1, art. 328 § 2 oraz art. 378 § 1, art. 382 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłankę oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. stwierdzając, że w sprawie występuje zagadnienie prawne sprowadzające się do odpowiedzi na pytanie „czy z punktu widzenia istoty umowy poręczenia określonej w art. 876 § 1 i art. 881 k.c. dopuszczalne jest zawarcie umowy poręczenia spłaty wierzytelności kredytowej w okolicznościach braku zdolności kredytowej podmiotu, za który poręczyciel poręcza, a także czy z punktu widzenia istoty poręczenia, na banku, jako stronie czynności prawnej, spoczywają obowiązki informacyjne względem drugiej strony umowy bez względu na to, czy druga strona o takie informacje zabiega i tym samym czy pobudki, jakimi kieruje się poręczyciel, decydując się na zawarcie umowy poręczenia, mają znaczenie dla skutków cywilnoprawnych skuteczności czy ważności tej czynności”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jeżeli skarżąca, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 §1 pkt 1 k.p.c., powinna wykazać w wyczerpującym wywodzie prawnym, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne.

Wymaga to więc przedstawienia tego zagadnienia przez odpowiednie jego sformułowanie, wskazanie przepisów prawa, na tle których powstało, przedstawienia kontrowersji i rozbieżnych ocen prawnych, jakie zagadnienie to wywołuje oraz wykazania, że mają one tak istotny, poważny i uniwersalny charakter, iż wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, koniecznego nie tylko do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, lecz przydatnego także dla rozwoju judykatury (por. m.in. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 7 czerwca 2005 r.

V CSK 3/05 i z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK, nie publ.).Analiza zarówno sformułowanego zagadnienia jak i ujętego we wniosku jego uzasadnienia prowadzi do oceny, że nie spełnia ono powyższych wymagań. Przedstawione zagadnienie nie zostało sformułowane w odpowiednio precyzyjny a jednocześnie abstrakcyjny sposób i ma charakter wysoce kazuistyczny. W istocie rzeczy sprowadza się do pytania o prawidłowy sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, co nie stanowi zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Wniosek nie zawiera także wyczerpującej argumentacji prawnej, nie wskazuje kontrowersji i rozbieżnych ocen prawnych, jak również nie wskazuje przydatności odpowiedzi udzielonej przez Sąd Najwyższy dla rozwoju judykatury.

Powołana z kolei przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., w postaci oczywistej zasadności skargi, musi być oceniona jako nietrafna. Występuje bowiem wówczas gdy trafność zarzutów skargi jest dostrzegalna od razu, na pierwszy rzut oka, bez przeprowadzania wnikliwej jurydycznej ich analizy. Chodzi więc o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

Taka sytuacja w sprawie nie ma miejsca. Z przedstawionych przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 §1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).