Supreme Court dismisses appeal on land use right transfer, ruling no clear legal error exists.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by S. K. and A. H. against the lower court's judgment. The appellants argued for a specific interpretation of the notarial deed regarding land use rights, but the court found no obvious legal violation. The decision rests on the established legal principle that a land use right transfer does not invalidate if the parties' true intent included transferring building ownership, aligning with prevailing doctrine and recent case law.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a significant legal issue or an obvious violation of law, as the appeal must demonstrate a clear error evident without deeper legal analysis.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt IV CSK 148/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 sierpnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z powództwa S. K. i A. H.przeciwko C. M. i E. M.o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 sierpnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Okręgowego w Z.z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza solidarnie od powodów na rzecz pozwanych kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.Wprawdzie skarżący powołali się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, niemniej nie występuje ta przesłanka przyjęcia jej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/2001, OSNP 2004, nr 6, poz. 100.).
Konieczne jest zatem przedstawienie takich zarzutów, które wskazują na oczywiste i rażące naruszenie przez sąd zasad orzekania w demokratycznym państwie prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2009 r., I CSK 126/09, niepublikowane).Nie można uznać, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo, skoro wykładnia mających w sprawie zastosowanie unormowań znajduje oparcie w dominującym nurcie doktryny, a także w najnowszej judykaturze (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2014 r., II CSK 612/13, dotychczas nieopublikowany, a także uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 1966, III CZP 43/66, OSNCP 1966, nr 12, poz. 211).
Z dokonanej niewadliwie wykładni zawartej przez strony umowy notarialnej wynika, że rzeczywistą wolą stron było także przeniesienie prawa własności budynków. Umowa przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego, niezawierająca postanowień o przeniesieniu także prawa własności budynków nie jest nieważna, jeżeli wolą stron nie było przeniesienie tylko prawa użytkowania wieczystego z pozostawieniem zbywcy prawa własności budynków na tym gruncie.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).aw