Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CSK 113/19 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and rejects opposing party's cost claim due to late filing.

Geschäftsnummer IV CSK 113/19
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's refusal to award compensation for personal rights violations. The appellant argued that confinement in a cell smaller than 3 square meters automatically mandated compensation, but the court found this interpretation incorrect. The court ruled that such confinement merely creates a possibility for a violation claim, while the general rule under the Civil Code allows courts discretion to award damages based on specific circumstances.

Legislator-Regeste

KI-generiert

art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not admit a cassation appeal unless a significant legal issue exists or the appeal is obviously justified; mere disagreement with the lower court's discretionary assessment of compensation for personal rights violations does not constitute a significant legal issue warranting Supreme Court review.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility personal rights violation cell size compensation discretionary damages procedural time limits costs of proceedings civil procedure code

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 448 k.c

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CSK 113/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa A. N.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w B.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 października 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (….)‎z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt V ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi na jej oczywistej zasadności wynikającej z tego, że Sąd drugiej instancji mimo stwierdzenia, że pozwany przebywał w celi o powierzchni przypadającej na skazanego mniejszej niż 3 m2 odmówił mu przyznania zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych.

Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Analiza treści skargi nie uzasadnia wniosku o jej oczywistej zasadności. Po pierwsze jest ona w zasadzie pozbawiona szerszego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Po drugie pogląd skarżącego, iż w świetle treści uchwały 7 sędziów SN z 18 października 2011 r., III CZP 25/11 wynika obowiązek zasądzenia zadośćuczynienia dla skazanego, w przypadku przebywania w celi o powierzchni mniejszej niż 3m2 jest błędny. Z uzasadnienia powołanej uchwały wynika jednoznacznie, że samo przebywanie w takiej celi „może stanowić podstawę do stwierdzenia naruszenia dóbr osobistych”, co nie zmienia ogólnej reguły z art. 448 k.c., że sąd w razie stwierdzenia naruszenia dobra osobistego może przyznać stosowne zadośćuczynienie.Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Sad Apelacyjny szczegółowo uzasadnił przyczyny, dla których nie zdecydował się na przyznanie zadośćuczynienia.

Nie można zatem uznać, że skarga kasacyjna jest w tym zakresie oczywiście uzasadniona i stanowi jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). Sąd oddalił wniosek strony pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż odpowiedź na skargę kasacyjną wpłynęła do Sądu z uchybieniem dwutygodniowego terminu. Strona pozwana przesłała odpowiedź na skargę do Sądu Apelacyjnego w […] w dniu 15 lutego 2019 r., podczas gdy termin na jej wniesienie upływał w dniu 11 lutego 2019 r.

Nie można zaś uznać za skuteczne wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną doręczone bezpośrednio pełnomocnikowi strony powodowej. jw