Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 5/21 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to lack of obvious material law violation.

Geschäftsnummer IV CNP 5/21
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to accept the appellant's complaint against a final judgment regarding unpaid parking fees. The appellant argued a material law violation based on the court's finding that the defendant was a bad faith possessor of the garage. The court held that such a violation must be obvious and clearly contradict fundamental legal standards to qualify for non-acceptance.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A complaint for non-acceptance of a final judgment is inadmissible unless the judgment is obviously contrary to fundamental legal provisions or standards.

Schlagwörter

KI-generiert
complaint for non-acceptance final judgment material law violation obvious violation bad faith possession Supreme Court dismissal of appeal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4241 k.p.c.
był posiadaczem w złej wierze.Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
Art. 4249 k.p.c.
Art. 98 § 2 k.p.c.
Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 98 § 2 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 398 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 i art.
art. 4241 k.p.c
był posiadaczem w złej wierze.Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4249 k.p.c
art. 424112 k.p.c
39821 i art. 424112 k.p.c.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 5/21 POSTANOWIENIE Dnia 31 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt XVI Ca [...], XVI Ca [...] w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "U." w G.‎przeciwko R. R.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 sierpnia 2021 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania 2. zasądza od skarżącego R. R. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "U." w G. kwotę 900 zł (dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 marca 2020 r., wniesiona przez pozwanego, została oparta wyłącznie o zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarzuty naruszenia prawa materialnego pozostają jednak w ścisłym związku z wynikiem oceny dowodów, w oparciu o które Sąd Okręgowy przyjął, że pozwany od 21 lipca 2015 r. był posiadaczem w złej wierze.Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania.

Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 marca 2020 r., którego przedmiotem było powództwo o zapłatę, które w ocenie powoda uzasadniało korzystanie przez pozwanego z garażu bez tytułu prawnego. Sąd Okręgowy uznał to powództwo za częściowo zasadne stwierdzając, że pozwany był posiadaczem tej rzeczy w złej wierze od dnia 21 lipca 2015 r.

To stanowisko Sądu Okręgowego, uwzględniając także sposób uzasadnienia zarzutów skargi, nie wskazuje na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie w stopniu oczywistym i rażącym.Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c.. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 98 § 2 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 424112 k.p.c. ke